JellevanDijk.org

Volgens mij heb ik al eens over hem geschreven, maar vandaag kwam Mijnheer Langezaal ineens in mijn herinnering terug. Het zal de combinatie geweest zijn van een reunie van mijn studie en het feit dat ik al dagen onze financiele huishouding probeer inzichtelijk te maken. Onderaan mijn lange excelsheet kwam ik niet uit met mijn totalen. Twee totalen die hetzelfde moesten zijn waren dat niet. Het ene totaal was 400 euro, het andere 570. Ineens zag ik mijnheer Langezaal voor mij, met een sigaret in zijn mond, een stoffig jasje en een grote telmachine. Met elke toetsaanslag ratelde het ding weer een stukje papier uit. Langezaal controleerde de boekhouding van alle studentenverenigingen. Eens per jaar moest ik als penningmeester van de Nijmeegse Studenten Theaterstichting bij hem langs. Het klopte nooit (Wie maakt mij dan ook penningmeester!? A propos, mijn voorganger was met dubieuze motieven naar China vertrokken, mij een AH-tasje vol rotzooi nalatend).

Terwijl ik Langezaal zo nostalgisch voor mij zag kreeg ik ineens een ingeving (voor iedereen met een beetje gevoel voor geld ongetwijfeld een open deur, maar voor mij een openbaring). Ik nam het verschil  van de twee totalen. 170 euro. Dat deelde ik door twee: 85 euro. Nu op zoek naar een 85 euro. Jawel hoor! Gevonden. Snel die 85 naar de andere kant, per ongeluk als uitgaven gerekend terwijl het inkomsten waren!

Mijnheer Langezaal glimlachte me goedkeurend toe en stak nog een sigaretje op…

Popularity: 11% [?]

Ik luister nu naar PABO studenten op radio 1. Ze worden geinterviewd voor en na hun taaltoets en hun rekentoets.

Wat me opvalt, is dat deze studenten zonder uitzondering helder formuleren, een duidelijke mening hebben en goed onder woorden kunnen brengen wat volgens hen de oorzaak is van de problemen rondom het de taal- en rekenvaardigheid van PABO-studenten. Daarnaast zijn het soms ook gewoon jonge mensen die de oorzaak van hun gedrag af en toe nog wat teveel buiten zichzelf leggen.

Dat worden vast prima juffen en meesters, daar heb ik alle vertrouwen in.

Waar ik nooit iemand over hoor is over het algemeen bekende feit, onder docenten, dat er in een klas van 30 leerlingen altijd maar 3 of 4 leerlingen zijn waarvan je zeker weet dat ze de stof echt goed begrepen hebben. Dan is er de 60 procent die weliswaar een voldoende haalt voor de toets, maar waarvoor je zeker niet je hand in het vuur zou willen steken als het er om gaat wat er van de kennis nog zal blijven hangen, zeker niet 10 jaar later. (Dit nalezend wil ik er wel aan toevoegen dat dat niets zegt over het latere succes noch de intelligentie van deze groep, het zegt iets over het uiterst beperkte vermogen van een school en een leraar om het denkproces en gedrag van leerlingen te beinvloeden). En dan is er nog de 20 procent die met hakken over de sloot en 3 herkansingen de toets haalt, zodat je ze in ieder geval het jaar daarop niet meer terug hoeft te zien. (En de rest valt gewoon uit). Houd dit beeld even vast, en denk nu terug aan de lesjes grammatica, breuken en staartdelingen uit je eigen lagere schooltijd. Bedenk nu: welke 3 of 4 kinderen hebben die lessen destijds echt goed begrepen? Wat doen die mensen nu? Zijn die later de PABO gaan doen? Dat zou mooi zijn, maar waarschijnlijk zijn ze gaan doorstuderen op een universiteit en nu iets wetenschappelijks of iets anders hoogstaands geworden met een dik salaris. De PABO studenten komen dus voort uit die 60 procent, waarvan je niet weet of ze in hun kindertijd *echt* goed konden rekenen met breuken, staartdelingen maken en of ze wisten wat een bijvoeglijke bepaling was (En precies, dat wist jij ook niet meer. Geeft niets, dit is een bijvoeglijke bepaling). Dus: wat verwachten we nou helemaal? De huidige problemen komen niet voort uit “het nieuwe schoolsysteem”, want ik heb een heel ander systeem ondergaan dan scholieren tien jaar na mij. En volgens mij is het met de rekenvaardigheid van mij of van studenten 10 jaar na mij niet echt anders gesteld. Het ligt eraan dat vroeger vaker dan nu juist de beste leerlingen van de klas later ook leraar werden. En nu is dat juist niet zo, omdat het beroep geen status meer heeft. De media-aandacht rondom die taal- en rekentoets draagt aan dat negatieve beeld alleen nog maar meer bij.

Popularity: 29% [?]

Vandaag moest ik een schatting maken van… boah, dat doet er eigenlijk niet toe: saai klusje was het. Maar het leidde me wel tot een vraag mbt de berekening/schatting die ik moest maken. Ik vroeg me namelijk af of de computationele stap die ik moest nemen een naam heeft. Volgens mij is het een berekening die veel mensen in veel verschillende beroepen en contexten moeten maken. Hij gaat zo:

Stel ik heb 100 uren werk beschikbaar, te verdelen over Jan en Piet.
Iemand vraagt me hoeveel uren Jan al heeft besteed aan Schilderen, hoeveel aan Schuren en hoeveel aan Behangen.
Jan heeft 12 uur geschilderd, 24 uur geschuurd en 3 uur behangen.
Nu vragen ze me om aan Piet de rest van de uren toe te bedelen, met aparte hoeveelheden uren voor Schilderen Schuren en Behangen, maar dan wel in dezelfde verhoudingen als de uren die Jan daaraan al had besteed.

Dus: 100 - (12+24+3) en dat restant verdeeld in drie delen, in een verhouding 12:24:3.

Heeft zoiets een naam? Hoe schrijf je dat wiskundig op? En is zoiets slim/elegant/snel te berekenen? (Te automatiseren?)

(Ok goed dan: ik zal nog zeggen wat ik moest doen. Ik moest namelijk berekenen hoeveel van alle ingeroosterde “studiebelastingsuren” van onze studenten er besteed werden aan 5 typen activiteiten “waar de docent fysiek aanwezig is” (ofwel: contacturen). (Het ging om zaken als: ‘theorie-overdracht’, ‘vaardigheidsoefening’, etc…) en daarna moest ik berekenen hoeveel studiebelastingsuren er waren ingepland voor diezelfde 5 typen activiteiten, maar nu in een vorm “waar de docent niet fysiek aanwezig is” (Zelfstudie, onbegeleid werken). De contacturen kon ik reconstrueren uit de lesroosters. Maar die zelfstudie, tja, dat weet ik niet hoor. Ik kon hoogstens bedenken: dat is dus de totale hoeveelheid studiebelasting minus de contacturen, en dan zo een beetje verdeeld over die 5 categorieen in dezelfde verhouding als de contacturen. Meer informatie had ik niet. (Goed, ik zei dat het een saai klusje was). Ik heb die tweede schatting overigens helemaal niet meer gemaakt. Ik had wel wat beters te doen… namelijk les geven waarbij ik fysiek aanwezig was!

Popularity: 16% [?]