JellevanDijk.org

Sophie stuurde me deze

Drawing Robot at the MU, Eindhoven, Netherlands from Nils Völker on Vimeo.

Popularity: 4% [?]

Vergelijk de ‘affordances’ van bijgaande plaatjes. Denk “Wat is het eerste wat ik zou doen” of “Wat is hier de bedoeling?”. Denk niet langer dan 2 seconden na. En wen maar vast aan het tweede plaatje… (met dank aan Sander Langhorst voor het plaatje van de Chipautomaat)

Popularity: 11% [?]

Yesterday I overheard colleagues talking about a robot, I couldn’t find out if it actually exists or whether it was presented as a concept. The one colleague said to the other (if I remember correctly):

“Picture this. The robot is wandering around in the factory. It doesn’t even know where it is, it only knows how to recognize the object and it knows how to act upon it”

(I think the robot he was reffering to is what they call a ‘pick-and-place’ robot that is able to do fast and acurate placing of micro-electronic elements, because that is what these colleagues’ research is about)

“So, this robot is wandering around, not knowing where it is, and at a certain point it encounters the object it must do the placing on. Of course it must first recognize the object as being the object. Then, upon recognizing the object, it will process the visual input and determine it’s own position in relation to the object. It will then recognize that it has not positioned itself correctly in order to be able to do the placement. So, it must know how to reorient itself, carry out that movement, and then place the unit”.

I think Gibsonian perception theory and embodied philosophy could provide a new angle on this story. An embodied philosophy would, I believe, not state the problem as it is framed above. Embodied philosophy would sort of turn the whole story upside down. According to embodied theory, the proces that in biologcal organisms underlies object recognition is not an ‘object recognition module’. Instead, it is precisely the re-orienting proces that ensures that you position your body ‘in the right way’ with respect to the object, that helps you recognize it for what it is. In fact, the gradual repositioning of your body with respect to the body *is*, to all ends and purposes, equivalent to “object recognition”.

Another way of putting this is that ‘recognition’ of an object is first and foremost ‘recognition of the object’s affordances’. The affordance of the object, that is “that set of behaviors that the object directly ‘afford’s, or elicits”, immediately set in motion in the organism reorienting movements that reposition the body towards, what Merleau-Ponty called, ‘maximal grip’. But this is, as I see it, a reciprocal relationship. So just as we can say that the object elicits in the body reorienting movements, we could also say that repositioning of the body is the process the organism uses in order to perceive the affordances in the first place. Both affordance and the behaviors that couple to it iteratively influence one another and just when the organism has taken the right perspective in order to be able to effectively ‘deal with’ the object, it will also recognize the object for what it is. And what it ‘is’, the object, *is* what the organism finds meaningful in doing with it.

So if this robot’s place on earth is to pick-and-place stuff on this object, then, at least according to an embodied philosophy,  should be functioning in such a way that it would *not* first recognize the object for what it is, but that it would use visual input patterns directly in order to continuously reorient itself towards the ideal position for doing the placing movement. And achieving maximal grip (positioning the robot such that it can do the placement) then amounts to “having recognized the object for what it affords”. The whole “object recognition module” in my colleagues scenario can be by-passed. What the robot would need, I speculate, is a layered, behavioral-based architecture similar to the architectures of Rodney Brooks’ robots. One layer above the ‘wandering’ layer would be an ‘orientation’ layer that would try to get maximal grip on objects that afford ‘placing my unit on’. I wonder what my colleagues think about this idea, because it is probably far away removed from the conventional perspective on robot control, in which embodiment and affordances are still relatively unknown concepts.

Popularity: 7% [?]

Merleau-Ponty: The Seer is Seen

danielcoffeen’s Podcast

Popularity: 14% [?]

UPDATE mbt onderstaand bericht: helaas, het had toch iets met 1 april te maken. Japan land of my dreams: blijft nog even een dream denk ik. Overigens weet ik niet of Japan nou zo leuk is, maar het trekt me wel, op de een of andere manier. Wellicht door de boeken van Haruki Murakami of die van David Mitchel (wanneer gaat die nou weer eens een goed boek schrijven?). Hoe dan ook: for the record, we zoeken dus nog steeds een vervangende woonruimte *in Utrecht* (end fietsen vanaf Kessenuma naar Jonas’ basisschool elke dag), omdat we gaan verbouwen in die periode. Ach wie weet: als je iets leuks weet voor 3 maanden in Japan, waarom ook niet?

Oorspronkelijk bericht: ” Zoals sommigen van jullie al wisten, maar het is nu officieel: We gaan vanaf september 3 jaar in Japan wonen, in Kessenuma. Hier is een kaartje. Het is natuurlijk nog een tijdje tot september vanaf vandaag, maar ik kan bijna niet wachten!”

Grotere kaart weergeven

Popularity: 8% [?]

Ik ben bezig met de vraag hoe je digitale informatie weer ‘in’ de wereld kan krijgen en uit het kunstmatige (en in zekere zin niet bestaande) digitale domein. We zijn fysieke wezens met een lichaam in een ruimtelijke omgeving en digitale informatie lijkt daar vaak zo volledig los van te staan. Een van de gebieden die zich daar mee bezig houdt is tangible interaction en daar ben ik tot nu toe druk mee geweest. Maar minstens zo interessant (wellicht interessanter) is het gebied dat ‘augmented reality’ heet. Als je wilt weten wat dat is moet je dit filmpje kijken, dat ik kreeg van Fred.

Popularity: 22% [?]

Wie heeft er ook zo’n liedje waarbij hij maar niet stil kan zitten? Reacties welkom! Liefst met omschrijving van de specifieke beweging die de muziek bij je oproept maar het liedje alleen is ook genoeg (bijv een youtube link) als het goed is hoort iedereen het namelijk toch meteen - met zijn eigen heupen:

Sommige liedjes besturen direct je spieren. Je hoort het deuntje en het ritme en je begint op een bepaalde manier te bewegen, een manier die goed past bij dat soort muziek. Ik hoorde laatst  van een onderzoek waaruit bleek activiteit in de spieren een belangrijke rol speelt bij het waarnemen van ritmes in muziek. Horen doe je met je heupen.

Hier een aantal voorbeelden ter illustratie:

1) Henny Vrienten, Frank Boeijen en Henk Hofstede: Vrouw achter het raam. Typisch Vrienten-deuntje. De beweging die hier bij mij automatisch wordt geactiveerd is dezelfde die je Henny Vrienten altijd ziet doen als hij zo ‘op zijn DoeMaars’ staat te zwaaien met zijn basgitaar.

2)  The Cure, a Forest. Het lijkt erop, maar de beweging die erbij hoort is toch anders (niet alleen sneller). Dit is een mono-heup beweging (tadam TJAK tadam TJAK tadam TJAK tadam TJAK, telkens met dezelfde kant van je lichaam), en het Vrienten-pasje is stereo-heup (links wiggle-rechts wiggle links  wiggle rechts wiggle)

3)  Guantanamera. (In een versie van Celia Cruz en Fania All Stars). Als je Salsa kunt dansen zullen je spieren misschien anders reageren dan zonder, en het is uiteraard een Cha cha cha, maar mijn heupen doen een Montuno: drie heupwiegjes en dan een tik (en als je van die tik een hupsje maakt heb je de nu populaire Bachata).

Ik kan nog urenlang latin-deuntjes laten horen, maar vandaag heb ik wat meer jaren 80. Nostalgie misschien:

4) I am a maniac: Michael Sembello. Mirjam gaat hier automatisch op jazz-balletten. Ik jog hierop, al is het (nog) net te snel. Voornamelijk mijn tenen gaan hiermee aan de haal, maar wat er ook in zit is die typische jaren 80 schouderslag (links en rechts, uiteraard met je schoudervullingen in je trui. Vooral Pat Benatar kon hem erg goed, die schouderslag, bijv hier (kijk vanaf 2 min. 25 maar eens).

5) Als laatste: Three to get ready, Dave Brubeck. Dit is spierentrekkerij in zijn meest klinische, wetenschappelijke vorm.Brubeck wisselt hier een walsje af met een vierkwartsmaat swing. Bijna een psychologisch experiment gemaakt voor deze weblogposting, want walsen is heel anders dan swingen. Maar, het mist toch wel wat gevoel (of is dat romantische onzin?)

(Ps. Nou ja, vooruit, nog eentje dan, hier een toegift: )

Popularity: 23% [?]

Ooit vroeg Sander of ik nog eens wat preciezer kon uitleggen van Embodied Embedded Cognition nu eigenlijk is. Omdat ik dat maandag ook aan mijn studenten moet uitleggen heb ik het nog eens opgeschreven. Het is een lang verhaal geworden. Hoe ik tot dat verhaal kwam is ook al een verhaal op zich. Omdat mijn studenten niet zo van tekst houden en meer van beelden, dacht ik dat ik zou beginnen met een aantal sprekende voorbeelden en plaatjes. Ik raakte prompt hopeloos verdwaald in mijn eigen computer. Foto’s, tekeningen die ik ooit gemaakt had, plaatjes van internet: ik kwam er niet uit. Bovendien zat ik op mijn werkplek te midden van allerlei gezellige mensen met wie ik af en toe een praatje maakte en kwamen er ook studenten binnen met vragen. ’s avonds thuis werkte het ook al niet. Mijn laptop werkt thuis niet zo goed (zie vorige post) en ik zat ook met Mirjam te kletsen en het was al weer laat en ik wist dat ik vroeg op moest de volgende dag… ik kwam geen steek verder. Vandaag ging ik naar Eindhoven waar ik een hele dag met onderzoekers daar zou brainstormen. Maar het bleek dat die dag was afgezegd en ik wist dat niet. Voor niets naar Eindhoven, zo leek het. En wat bleek? Hier in deze ruimte (waar ook allerlei mensen om me heen zitten, maar ja die ken ik niet en zij kennen mij niet) begon ik te typen en te typen en ik hield niet meer op. Les 1 was dat ik ben afgestapt van de plaatjes-aanpak: ik moet een verhaal kunnen maken en dat gaat met tekst. Dus ik heb nu een verhaal van 7 kantjes. Dat is mijn college. Wat ik daarvan uiteindelijk vertel maandag is nog een tweede, maar het verhaal is nu compleet en af. *NU* kan ik daar plaatjes bij gaan zoeken die helpen de boodschap over te krijgen. Les 2 was dat de omgeving cruciaal was: ik zit hier feitelijk afgezonderd, maar toch weer niet zo alleen dat ik continu koffie ga halen of andere dingen ga doen: hier is niet de sfeer van uitstelgedrag zoals thuis en toch is het zo geisoleerd als thuis omdat ik er niemand ken. En les 3 was dat het genereren van de juiste ‘output’ soms gewoon een fase van experimenteer en geklooi nodig heeft. Alsof je moet calibreren, ‘tunen’, alsof je in de juiste ‘flow’ moet komen.

Ook dat is allemaal Embodied Embedded Cognition.

Voor wie het hele verhaal lezen wil: zie de bijlage! college-over-eec.doc 

Popularity: 25% [?]

Nee, niet Googlen, maar goochelen. Met kaarten en hoeden en konijnen. Met dank aan Danny, een student van mij.

En nog een

Popularity: 17% [?]

Prachtig verhaal, met dank aan Otto!

Popularity: 40% [?]