JellevanDijk.org

Vandaag opgepikt via Petra, Project Wildeman. Tekst, klank, muziek, theater, vormgeving. Ik zie helaas geen optredens voor 2012 - maar help me herinneren dat ze bestaan als ze weer op tour gaan. De website is al cool: hij begint direct volledig in audio.

Popularity: 3% [?]

Vandaag ben ik voor het eerst naar “zo’n 3D film” geweest. De afgelopen jaren zijn die als paddestoelen uit de grond opgesproten, maar ik had deze stap in de menselijke vooruitgang vooralsnog gemist. Wel keek ik ooit een 3D film met Michael Jackson in de hoofdrol, in Disney World. In diezelfde vakantie stond ik ook op het World Trade Centre. Zowel het flatgebouw als de rood-groene brilletjes behoren nu definitief tot het verleden. In plaats daarvan zaten wij nu gedrie met een kekke zwarte zonnebril naar Kung Fu Panda II te staren. (Het staren is een inside joke voor wie bekend is met het fenomeen Kung Fu Panda). Het voelde een beetje alsof je jarenlang yoghurt-met-een-beetje roosvicee gewend was, en dan ineens dubbelvla met slagroom en een lepeltje advocaat als toetje krijgt: man, wat knalt dat je waarnemingssysteem in zeg, die hyper-realistische computer-animaties, en dan ook nog in 3D. Ik weet zeker dat het normaal gaat worden. Voor de meesten van jullie is het waarschijnlijk al ‘gewoon’. Dat is zo met dubbelvla en slagroom - als je het elke dag eet - en dat is zo met hyper-realistische animaties in 3D. Het is zelfs al een beetje zo met Al Quaida.

Popularity: 19% [?]

Via AnnePier deze fantastische klok

Popularity: 16% [?]

In allerlei vakgebieden zie je het fenomeen optreden dat mensen uit het ene vakgebied ineens de vaardigheden uit een ander vakgebied nodig hebben, omdat veranderende omstandigheden in hun eigen vak daar om vragen. Zo is men al een tijd bezig om programmeurs te leren schetsen, omdat het soms belangrijk is dingen in beeld te brengen, in plaats van in een schema of tekst proberen uit te leggen. Dat is lastig, als tekenen nooit je hobby is geweest en je als kind pas echt lekker op gang kwam toen je je eerste toetsenbord voor je neus had. Maar dat spanningsveld is op zichzelf alweer oude koek. In de mens-computer interactie is de focus ondertussen meer komen te liggen op de totaalbeleving van interactieve systemen (en minder puur op functionaliteit of gebruiksvriendelijkheid). En die totaalbeleving wordt gecombineerd met moderne technologie die ook daadwerkelijk overal tegelijk aanwezig is. Geen ‘applicatie’ op je PC-scherm meer, maar een interactieve muur, een interactief raam, een interactieve keuken, interactieve kleding, enzovoorts. En de bediening gaat niet meer met een muis of een knopje, maar met je hele lichaam. Om een nieuw concept voor een dergelijke totaal-interactie te demonstreren aan een publiek kun je dan zeker niet meer toe met een stuk tekst, of een schema - maar eigenlijk ook niet meer met illustratie of storyboard. Het gaat allemaal om de beweging, de interactie, en de manier waarop het systeem het gedrag en de beleving van mensen beinvloedt. Hoe laat je dat zien? Sinds een aantal jaren is het zogenaamde “acting out” populair geworden. Echte mensen acteren in een echte ruimte met een echt product (nu ja, eigenlijk meestal doen ze dat met een Wizard of Ozz opstelling - waarbij het lijkt alsof het echt is maar eigenlijk vanuit de coulissen handmatig bediend wordt). En daar maak je dan een filmpje van, of je zorgt dat alle beslissers live aanwezig zijn bij het toneelstukje. De mensen die acteren, dat zijn vaak de ontwerpers van het concept, of een collega van een deur verder. Het probleem is: ontwerpers zijn geen acteurs, net zoals programmeurs geen tekenaars zijn. Ze zijn daar niet voor opgeleid. Ze maken alle fouten die beginnende amateurtoneelspelers ook maken. Er is geen 3-voudige aandacht (jezelf, je medespeler, het publiek). Er is geen goede lichaamshouding (aarden, ademhaling). Teksten worden afgeraffeld of weggemompeld. Er is schaamte, ongemakkelijkheid. Er is geen goede spanningsboog. Er is te weinig aandacht besteed aan details (kleding, requisieten). Er is te weinig geoefend. Enzovoorts. Daar kunnen die ontwerpers ook niets aan doen. Ieder zijn eigen vak.

Als je geld hebt, dan huur je dus echte acteurs in. En dat dat werkelijk uitmaakt zie je hier in een Philips presentatie die ik kreeg van Robin Soudant (dank!).Dat is acteren!

Popularity: 18% [?]

I was thinking some more about what I wrote yesterday on Hans Teeuwen. What’s missing with using the word ‘rythm’ in analysing his performances is the improvisational character of his acts. The key is not just that he has a great sense of rythm, it is more than that. Perhaps ‘flow’ is a better word. What I mean is being so skilled and proficient at doing what you do that you are in complete control of the process, even though the process is not entirely under your control. Think about gamers that shoot their way through virtual war-zones, killing everything that comes into view for just a split-second. Really good gamers at some point get ‘into the zone’ as one says, or into Flow, as it has been called. This is what I see in Hans Teeuwen’s acts as well. He’s not just reciting the jokes he has designed on beforehand, and his performances are far from ‘cognitive’ affairs, where the joke is in understanding the puns, the language, the reference to actualities, famous people, and so on. You don’t have to *know* anything in order to enjoy Hans Teeuwen. But he does relate very strongly to much of what we ‘know’ - but this knowledge is our implicit knowledge. Where people like Joep van het Hek or even Theo Maassen (I like Maassen also very much) are funny because they touch upon our explicit knowledge of ‘how the world works’, Hans Teeuwen is a master in playing with our implicit, or tacit knowledge of it. He plays with the way people talk, especially their intonation and timing, with accents, and emotional undertones. And along with his voice the same goes for his movements and musical improvisations. But - and this is the main point - when it comes to lengthy improvisations with voice, movement and piano, one cannot know precisely what will come. The process is way too complex to completely ‘plan’ it in advance. So what one must do is get into state where the complexity of what *may* happen suddenly maps onto a one simple dimension in which you are totally ‘on top of it’, in which you contros the way things unfold and where you are ‘floating’ on the sea of rythmic movements, being able to ‘play’ with what happens next. This is what happens in Teeuwen’s best moments.

Popularity: 18% [?]

I was looking at Hans Teeuwen, who performed in London a while ago, and the whole show is on YouTube.
Because it was in English, it now struck me for the first time that the power of Teeuwen is in his tremendous sense of rythm. The first act in the show is a piano improvisation, which is for the most part completely nonsense in terms of melody, but it still sounds good, and this is completely because of the rythm which is very good and very musical (Teeuwen is after all a good pianist as well). But in this sequence (below), both his Scandinavian War Song and his dance impro on a piece of Big Band Jazz really prove my point: Hans Teeuwen is rythm all the way through. And I feel there is something really good and attractive about that.

Popularity: 17% [?]

…Dus, ik kan nu wel die verbouwing betalen, maar niet meer naar het theater.

Toen het verbod op roken in cafe’s in Duitsland werd ingevoerd, was er een cafe dat besloot om elke avond een theatervoorstelling op te voeren. De bezoekers van het cafe waren, iedere avond weer, eenmalig de acteurs. Het stuk dat werd opgevoerd was iedere avond hetzelfde stuk: ‘Toen het roken nog niet verboden was!’.

In navolging van die Duitse stamgasten stel ik theater-eigenaren voor om iedere avond een verbouwing uit te voeren. Of liever gezegd, we doen precies zoveel verbouwingen op een avond als er bezoekers zijn. De theater-eigenaar wordt een aannemer, die van elke bezoeker afzonderlijk eenmalig de opdracht aanneemt om gedurende 2 uur de waarneming en de gedachten en de beleving van de bezoeker grondig te renoveren. De acteurs in het theater zijn de bouwvakkers die deze voorstellings-verbouwing zullen realiseren.

We kunnen uit gaan van 75% loonkosten, tegen 25% materialen (decor, requisieten). Dus driekwart van het kaartje kan dan gewoon voor 6 procent.

Popularity: 22% [?]

Ik bedacht me ineens dat Sesamstraat enorm veel discipline toont als het gaat om het in stand houden van de magie van het programma. Nog nooit heb ik een TV programma gezien waarin bijvoorbeeld de poppenspelers van Sesamstraat in levende lijve aan het woord komen. Bert en Ernie kent iedereen wel, dat zijn zelf al bekende Nederlanders. Maar wie kent Catherine van Woerden, de stem en het hoofd van Ienemienie? (Om van de persoon die ‘de handjes van Ienemienie‘ speelt nog maar te zwijgen). Is er ooit een ‘making of’ van Sesamstraat uitgezonden? Waarin je de set van sesamstraat te zien krijgt? Misschien heb ik dat programma gewoon gemist. Maar volgens mij doen ze het bewust niet. Er komt ook geen making of van het Sinterklaas Journaal. Zoiets. Vandaar dat ik me al dertig jaar lang altijd nog stiekem een beetje afvraag *waar* Sesamstraat nu precies is.

Popularity: 18% [?]

Volgens mij heb ik al eens over hem geschreven, maar vandaag kwam Mijnheer Langezaal ineens in mijn herinnering terug. Het zal de combinatie geweest zijn van een reunie van mijn studie en het feit dat ik al dagen onze financiele huishouding probeer inzichtelijk te maken. Onderaan mijn lange excelsheet kwam ik niet uit met mijn totalen. Twee totalen die hetzelfde moesten zijn waren dat niet. Het ene totaal was 400 euro, het andere 570. Ineens zag ik mijnheer Langezaal voor mij, met een sigaret in zijn mond, een stoffig jasje en een grote telmachine. Met elke toetsaanslag ratelde het ding weer een stukje papier uit. Langezaal controleerde de boekhouding van alle studentenverenigingen. Eens per jaar moest ik als penningmeester van de Nijmeegse Studenten Theaterstichting bij hem langs. Het klopte nooit (Wie maakt mij dan ook penningmeester!? A propos, mijn voorganger was met dubieuze motieven naar China vertrokken, mij een AH-tasje vol rotzooi nalatend).

Terwijl ik Langezaal zo nostalgisch voor mij zag kreeg ik ineens een ingeving (voor iedereen met een beetje gevoel voor geld ongetwijfeld een open deur, maar voor mij een openbaring). Ik nam het verschil  van de twee totalen. 170 euro. Dat deelde ik door twee: 85 euro. Nu op zoek naar een 85 euro. Jawel hoor! Gevonden. Snel die 85 naar de andere kant, per ongeluk als uitgaven gerekend terwijl het inkomsten waren!

Mijnheer Langezaal glimlachte me goedkeurend toe en stak nog een sigaretje op…

Popularity: 19% [?]

Ik ben er nog niet geweest, maar 2 april zijn ze in Utrecht op het 2takt festival.Pips:lab: een kruising tussen een band, een theater-act en veel interactieve High-Tech! (Met dank aan Roos).(Luister vooral eens naar het nummer “Open Your Window” in hun radio’tje rechtsboven; en bedenk hoe geconditioneerd we al niet zijn door ‘Dat Ding’!) 

Popularity: 31% [?]