JellevanDijk.org

… is not just fiddling around,

…but in fact a recent species of the tools used in concept design.

Some designers are good at sketching with a pencil on paper (Sketching is a necessary part of design, like ‘writing field notes’ is for anthropologists). When interaction design started to mature (a bit, the field is about 40 years old according to some people), the paper prototype, the Wizard of Ozz trick and the ‘enacted video’ became popular, trying to capture more of the ‘look-and-feel’ of the form of the *interaction* with the product (the dynamics, i.e., seeing how what you do effects what you perceive, and so on) instead of just the physical form of the product itself.

But a paper prototype is just as much not moving as is a paper sketch. And a WoO you can do only once: your team-member can’t forever hide under the table with that laptop. And the enacted video is a video of other people interacting, so you cannot do it yourself to experience what you would experience while doing it.

High times have thus arisen for the true techies. You may come out of under your stones, where you have been hiding ever since people started shouting that design and user-studies are more important than hard-core programming. Because if you are capable of it (I’m not, but my respect is all for those who are) you might do concept design of interactive products by a new kind of sketching, using a new kind of pencil, that is, creating sketches using interactive hardware itself.

This, in fact, amounts to using a sort-of fully working prototype *as a sketch*. The prototype is therefore no longer the end product, it is part of the sketching process.

It is called: Sketching in hardware. And there’s an annual conference. See this comprehensive blogposting

So if you are a student that gets complaints by teachers (me?) that you are not *thinking* and only *fiddling around with hardware*, you can now say: I am not fiddling around at all, I am sketching in hardware. (Beware if you are not *thinking* about what you are doing at the same time, though).

Slightly off-topic: Compare this to the practices of my anthropologist friends: imagine you would be able, using great skill and the right sort of tools, to create full-blown ethnographies (that is, the books one used to be creating  *after* returing from field study) including all the theoretical linkages and deep philosophical reflections, but this time on the fly, right there in Papua New Guinney, and let these ethnographies have a function not as being the end-result, but simply as a new kind of ‘field notes’, open to further reflection?

Popularity: 11% [?]

Doe de jaren80-computerfreaktest: roept dit nostalgische gevoelens bij je op?

Popularity: 16% [?]

Op radio 1 hoor ik nu een man praten over de Espresso book machine (tenminste, ik denk dat hij het daarover heeft, dat is althans wat Google maakt van de trefwoorden die ik uit zijn praatje destilleer en nu in het zoekveld invoer). Je kunt hiermee in 15 minuten een boek uitprinten, on demand. In een aantal bibliotheken en universiteiten in Amerika staan er al een paar. Dit gaat vast weer een grote verandering brengen voor boekenwinkels en bibliotheken en zo meer. Ik moet ook denken aan een praatje dat ik onlangs bijwoonde van een design-geschiedenis onderzoeker, die ons deed realiseren dat het nog niet zo lang geleden was, dat we het als pure science fiction zouden hebben gehouden om te zeggen dat iedereen een kleurenprinter op zijn eigen bureau zou hebben staan. Dat is nu realiteit, en wat vroeger voorbehouden was aan professionele drukkers kan iedereen nu zelf produceren. Die onderzoeker vertelde toen wat over 3d printers, dat zijn printers waarmee je echte fysieke objecten kan ‘uitprinten’ op basis van een digitaal plaatje er van (in een 3d tekenprogramma). Het apparaat print in laagjes kunststof en ze worden er steeds beter in. Ik heb er al eens eerder over geschreven. Nu, het was voor die onderzoeker een makkelijke stap om te voorspellen dat we in de toekomst allemaal een 3d printer op ons bureau hebben staan. Daar printen we dan een lampenkapje, een vork, een kurkentrekker, een plastic bekertje, een balpen, een sleutelhanger, een missende toets op een toetsenbord, een zeepbakje, een topje van een fles, een stopcontact mee uit. Precies wat we nodig hebben, en wanneer we het nodig hebben. Op basis van tekeningen die we van internet bij elkaar Googlen.

http://www.inct.nl/index.php?page=nieuwsartikel&id=1612

Popularity: 11% [?]

Ik ben bezig met de vraag hoe je digitale informatie weer ‘in’ de wereld kan krijgen en uit het kunstmatige (en in zekere zin niet bestaande) digitale domein. We zijn fysieke wezens met een lichaam in een ruimtelijke omgeving en digitale informatie lijkt daar vaak zo volledig los van te staan. Een van de gebieden die zich daar mee bezig houdt is tangible interaction en daar ben ik tot nu toe druk mee geweest. Maar minstens zo interessant (wellicht interessanter) is het gebied dat ‘augmented reality’ heet. Als je wilt weten wat dat is moet je dit filmpje kijken, dat ik kreeg van Fred.

Popularity: 22% [?]

A ‘Donald Knuth’  update from Edward de Leau’s weblog (Read this if you have no idea what this is about or who’s Donald Knuth)

“There is a new comment on the post “Weblogger Jelle starts initiative to help Donald Knuth”.
Author: Shlomo Varsano
Comment:
Hi, My name is Shlomo Varsano and I found my name on the list of those who’s check was lost more than 20 years ago, after a brief correspondence with Professor Donald Knuth. Now you can scratch another name from the list!

Shlomo Varsano, Los Angeles” 

Isn’t that cool?! We actually found, I think it is 6 people already. This means we are now looking for the last of the lost: Du Xiao Wei. Anybody know any Wei’s?

Popularity: 69% [?]

AnnePier stuurde mij zojuist deze link.  Mijn studenten MT zullen het vast interessant vinden.

Het deed mij denken aan het volgende. Pim en ik hebben onlangs voor het eerst samen een praatje gehouden. Dat was erg leuk en als het even kan, gaan we dat vaker doen. We spraken een publiek toe dat bestond uit promovendi van de 3 technische Universiteiten (Delft, Eindhoven, Twente) op het gebied van mens-techniek interactie.

Na ons (overdonderend succes, oorverdovend applaus, zee van vragen, etc) kwam een man die alles wist van het modelleren van beelden. Dat is belangrijk bij het maken van Games, en Virtual Reality. Omdat ik wel eens iets met Games heb gedaan bij mijn opleiding Mediatechnologie, en omdat Pim iets met Virtual Reality wil in Nijmegen, hebben we ons best gedaan geboeid te luisteren. Maar er gaapt een groot gat tussen de belevingswereld van de Echte Hardcore Engineer en … ja, wat zijn wij eigenlijk? Theoretical Cognitive Science, heet Pim tegenwoordig, een nieuw label, juist net nu Theoretische Psychologie is afgeschaft. En wat ben ik? All-round intellectual lijkt me wel wat. Of Breed Inzetbaar Brein. Maar om mezelf nu te vereenzelvigen met mijn brein lijkt me in tegenstelling met de theorie over de werking van het brein die ik aanhang. En ik ben wel graag consistent. (Alhoewel, consistentie is de dood in de pot voor creativiteit en ik doe ook aan creativiteit de laatste tijd).

Goed. Die man, die dus sprak over het modelleren van gezichten in digitale werelden (je ziet, mijn gedachten dwaalden onmiddellijk af bij zijn eerste sheet), die zei dat ze een 3D visualisatie van een gezicht maken door een 2D foto, van jou of van mij, over een 3D computermodel te plakken. Maar dat gaat natuurlijk niet zomaar, dat weet iedereen die wel eens zo’n gek plaatje van een opgeknipte wereldbol in zijn atlas heeft gezien, of de alternatieve variant waarin Groenland ineens net zo groot is als Zuid-Amerika. Dat was een nauwkeurig werkje, zei die man, dat niet helemaal wetenschappelijk en automatisch kon, er kwamen zowaar ’skilled artists’  aan te pas. (Hij zei het een beetje veronschuldigend. Want artists en engineers, dat botert niet zo lekker, heb ik geleerd. Maar het was precies het enige gedeelte van de lezing waar Pim en ik weer even bij de les waren. We zijn toch geen skilled artists, zonder dat we het wisten?)

Maar ook dat praatje is alweer achterhaald, getuige de link die AP stuurde. (zie boven). (Digitale groeten, ik ga ondertussen weer even verder in de echte wereld)

Popularity: 10% [?]

Sinds een jaar of 4 hebben we thuis een Mac. Er zijn best wat dingen niet fijn op een Mac. Echt waar, ook al vind jij van niet: er zijn echt best een paar dingen niet fijn op een Mac. Maar sinds ik nu een laptop met Windows heb van mijn werk weet ik wel wat het verschil is: Op een Windows computer, maakt niet uit wat je aan het doen bent, komt er altijd weer dat moment (en veel te vaak) dat hij Vastloopt. Vastlopen, ik was haast vergeten hoe dat ging. En omdat mijn computer van een Bedrijf is en omdat er dus allerlei dingen op zitten zoals het synchroniseren met een netwerk (wat ik thuis natuurlijk niet heb, dat netwerk, hallo, wat verwachten ze nou van een laptop, dat ik die altijd maar in dat gebouw daar laat staan? Dat ik hem niet mee naar huis neem? En dat ik dan niet thuis gewoon via de bestandsbeheerder (explorer) een document zou willen opslaan? En dat ik dan niet wil dat hij de Explorer niet eens kan openen omdat hij netwerkschijven A tm Z niet kan vinden (omdat ik die thuis niet heb, immers)? Rare jongens, systeembeheerders) Of het zal wel aan Windows zelf liggen. En het duurt maar en het duurt maar. Dat eindeloze wachten, dat geduld dat je moet opbrengen. Het ding gaat ook niet zomaar uit. Nee, dan moet er ook weer gewacht worden. Terwijl je naar bed wilt. Maar je kan hem niet dichtklappen, die laptop, want dan gaat hij nier verder met dat mysterieuze proces dat hij blijkbaar nog moet voltooiien. En ik kan hem ook niet zo laten staan hier, zo open. Voor je het weet gaat de kat erop piesen vannacht. Dat ze daar eens rekening mee houden, die jongens bij Windows. Windows. It brings back old memories…

Ik ben Blij met mijn Mac!

Popularity: 16% [?]

andaag heb ik voor het eerst gericht gezocht naar het bestaan van een programma voor een specifieke klus waar ik behoefte aan had. Ik wilde namelijk de honderden pdf-documenten (m.n. wetensch. literatuur) die op mijn harde schijf staan verspreid gaan ordenen.Inderdaad, het regent. Ik heb de afgelopen jaren van alles gedownload, op verschillende computers, en alles staat nu wel op onze nieuwe iMac, maar het is een zooitje. En de bestandsnamen zijn vaak zoiets onmogelijks als NN-29049-Cog97-Finaldraft.pdf.Uitprinten en in ordners doen? Nee zeg, (en ik wil tzt een Iliad!)Nu goed, wat blijkt? Mijn programma bestaat! Het heet YEP.Het is tevens het eerste programma ooit waar ik officieel voor betaald heb, 27 euro, via de creditcard. Ik heb nu betaald voor een volledig software-matige overdracht van virtuele informatie. Geen cd’tje, geen hoesje, ja, voor jullie is dit ongetwijfeld allemaal schering en inslag maar ik ben niet voor niets een principiele ‘late adapter’: ik doe het pas als iedereen het al doet (op mijn 17de had ik daar nog last van, nu ben ik er trots op).Ongetwijfeld kon ik het wel gratis ergens vandaan halen, maar ik ben daar te lui voor en bovendien is YEP een prachtig programma waar ik graag voor betaal. (een 30 dagen ‘trial’ kun je wel direct downloaden).Bij de allereerste aanblik van de startpagina was ik al verliefd: Dit is nog eens een fijn programma. (Ik voel me nu een soort Edward, grijns). Het YEP-startraam spoog enthousiast open vanuit mijn taakbalk, nam bezit van mijn blikveld en een zucht van verlichting ging, reeds bij deze eerste ontmoeting al, door mij heen. Zou het soms zijn dat ik een echte ‘user experience’ had? Is dit waar die ‘experience-guru’s’ het over hebben? Zelfs bij het opstarten van onze nieuwe iMac had ik dit pure geluksgevoel niet. Want met YEP had ik een concreet doel en ik zag direct dat ik dat doel hiermee ging halen, en gemakkelijk ook! Ik wilde zo snel en gemakkelijk mogelijk overzicht over al mijn PDF documenten en de mogelijkheid om er trefwoorden (tags) aan toe te voegen, om ze in andere mapjes te plaatsen, om ze te hernoemen etc… Een lekker potje opruimen, dus. Stickers plakken op dozen en daar dan opschrijven wat erin zit. Heerlijk. Ik zei al: het regent.En dat kan allemaal met YEP, en zo gemakkelijk en zo fijn en zo prettig en zo heerlijk simpel…. het echte genieten kan beginnen.En het mooiste van dit alles….Het werkt alleen maar op de Mac. (Heb je geen Mac? He, balen zeg :-) 

Popularity: 17% [?]