JellevanDijk.org

Merleau-Ponty: The Seer is Seen

danielcoffeen’s Podcast

Popularity: 16% [?]

Popularity: 14% [?]

Heet van de pers: het eindproduct van de studenten Interactive Media Products (voorheen Human Computer Interaction) uit het derde jaar van de opleiding Mediatechnologie. In opdracht van het Kenniscentrum voor Productontwikkeling (i.c., mijzelf) en De Nieuwe Regentessebasisschool voor Freynetonderwijs, te Utrecht: de Verhalentafel. Geinspireerd door o.a. het zetten van een tekst dmv de drukpers, een traditie gestart door Freynet en nog steeds in praktijk op de Nieuwe Regentesseschool. Nou ja, kijk zelf maar:

Popularity: 34% [?]

Vandaag was ik bij de tandarts. Mijn vrees werd bewaarheid: ik moet een wortelkanaalbehandeling ondergaan. Terugkomen op 20 mei. Dus is het nog niet klaar. Dat is het ergste: dat ik nu toch nog weer terug moet. (Korte termijn denken overigens: rationeel weet je nu al dat je vast ooit nog wel een keer iets naars en ergs bij de tandarts zult moeten ondergaan. Misschien nog wel, eh… 7 keer. Misschien zelfs wel 7 keer in het komende jaar. Misschien … Stop).

Volgens de folder die ik heb meegekregen doet een wortelkanaalbehandeling met verdoving ‘meestal geen pijn’. Maar wat is pijn? Als de tandarts met zo’n haakje gaat controleren of ik gaatjes heb vlieg ik al tegen het plafond. Ik ben de vleesgeworden angsthaas; een zeikerd, een pieperd, een watje, een aansteller, ja ik weet het. Ik lag in de tandarts-stoel en mijn tandarts is echt een heel vriendelijk fijne goede tandarts (Dacht je tot nu toe toevallig nog impliciet dat het een man was trouwens? Het is een vrouw) en ze had mij direct maar 3 verdovingen gegeven (”Zo dadelijk komt van Dijk, leg maar een stapel extra spuiten klaar”). Dus ik voelde niets. Geen centje pijn. Ook het verdoven zelf vind ik helemaal niet erg: want ik weet precies hoe het voelt. Mijn oog hangt er nu wel een beetje slap bij, maar dat neem ik gerust op de koop toe. Zelfs nu nog voel ik de hele rechterhelft van mijn hoofd niet; mijn rechterhand typt maar wat op de gok …kslwkne, zonder enige vorm van proprioceptieve feedback: ik ben ter rechterzijde volledig platgespoten. Geen pijn gevoeld dus. Maar het gaat ook helemaal niet om de pijn. Het gaat om de angst voor de pijn. De mogelijkheid dat er pijn zou kunnen zijn. Onbetrouwbare, onvoorspelbare, onverwachte pijn.

Kom op Jelle, niet zo aanstellen. Hoe oud ben je nou helemaal? Er zijn mensen die veel ergere pijnen hebben doorstaan. Denk daar maar aan. (Bord leegeten! In Afrika zouden ze een moord doen voor witlof).

Goed. Ik ga een cursus doen. Yoga. Ontspanningsoefeningen. Dit kan toch zo niet voortduren. (Bijv: Ik ga zo dadelijk weer merken hoe ik een half uur mijn kaak zodanig in de angstkramp heb opengespert dat het effect hetzelfde is alsof iemand me een flinke linkse hoek heeft gegeven. Mijn lichaam begint halverwege de behandeling oncontroleerbaar te trillen, als was ik zojuist opgevist uit de Noordzee na een week overleven op een houtvlot. Het duurde godbetert een half uur! Waarom doe ik zo? What’s wrong with me?)

Het is de controle. Ik lig in die stoel en ik heb geen controle. Een van de meest irritante dingen vind ik bijvoorbeeld dat bakje met instrumenten dat over je heen hangt, zo tot vlak boven je borstkas. Geen ruimte voor mijn borstkas betekent geen ruimte om te handelen betekent geen controle. Met je hoofd lager liggen dan met je tenen: weerloos ben je. Volkomen afhankelijk te zijn van iemand anders: dat is iets wat ik erg slecht kan.

En ik ben een zeikerd natuurlijk. En een watje.

Een cursus dus. Mindfulness is me reeds aangeraden. Ook in verband met mijn verstrooidheid. Wie weet. we zullen zien.

NB svp geen ervaringsverslagen over wortelkanaalbehandelingen, ook geen bloemen graag,

Popularity: 17% [?]

Ik ben bezig met de vraag hoe je digitale informatie weer ‘in’ de wereld kan krijgen en uit het kunstmatige (en in zekere zin niet bestaande) digitale domein. We zijn fysieke wezens met een lichaam in een ruimtelijke omgeving en digitale informatie lijkt daar vaak zo volledig los van te staan. Een van de gebieden die zich daar mee bezig houdt is tangible interaction en daar ben ik tot nu toe druk mee geweest. Maar minstens zo interessant (wellicht interessanter) is het gebied dat ‘augmented reality’ heet. Als je wilt weten wat dat is moet je dit filmpje kijken, dat ik kreeg van Fred.

Popularity: 24% [?]

Mijn hoogleraar wees mij erop dat ik in een paper nog niets had gezegd over het feit dat ons ‘interactieve prototype’ alleen maar betekenis heeft in een sociale context: het ding wordt gebruikt door mensen, die met name bezig zijn om te communiceren met andere mensen. Getuige dit meisje uit langvervlogen tijden, die een computer wil, terwijl het haar niet gaat om computers. “Ik ben verliefd op Bob. En Bob is weer verliefd op zijn computer, dus ‘k moet ‘r, ook een, papa, ik raak achterop” (Zodat we weer weten, dat het destijds nooit om die dingen an sich begonnen is).

Popularity: 18% [?]

Onlangs zat ik aan tafel met een groep filosofen in een restaurantje in Groningen. Men serveerde er een ongelofelijk lekkere varkenshaas. Maar filosofen zouden geen filosofen zijn of er ontstond, daar boven de dampende borden, een discussie over het wel of niet eten van vlees. Mijn directe buren hielden er dezelfde mening op na als ik: we waren schuldig, natuurlijk, als vleeseters. En we namen nog een hap. We stopten onze schuldgevoelens onder het tapijt. Te ingewikkeld. Wie eet nou een dier dat een bewustzijn heeft, een brein met alles erop en eraan, een leven van jaren, dat liefde kent, geluksgevoelens, verdriet, troost? Voor Douglas Hofstadter was het de reden om te stoppen met vlees: na al die jaren onderzoek naar het bewustzijn en de werking van de hersenen kon hij niet anders dan concluderen dan dat hij bewuste, denkende geesten aan het opslokken was met elke kipfilet of karbonade die hij naar binnen werkte. Vissen, dat waren twijfelgevallen, brainwise. Dus die at hij dan nog wel, zo af en toe.

Zo zoekt iedereen een argumentatie voor het gedrag dat hij aan kan en een verantwoording voor de fouten die hij desondanks maakt. Cognitieve Resonantie Reductie, heet dat. Descartes en Gerda Verburg hebben het veel minder moeilijk. Zij vonden/vinden dat dieren zoals honden en varkens geen pijn lijden als ze een schop krijgen of met CO2 worden vergast in de bioindustrie. In de woorden van Gerda Verburg:

„Er hoeft geen directe relatie te zijn tussen de mate van bewusteloosheid en de visueel waarneembare symptomen”,

Descartes kon er nog mee weg komen. Hij had er de authoriteit voor, en God aan zijn zijde. Pijnlijker is het voor Gerda V., die hier een standpunt huldigt dat misschien nog zinnig klonk in de 17e eeuw maar dat nu toch door alle recente wetenschappelijke bevindingen ontkracht wordt en bovendien ook gewoon niet meer past in de manier waarop wij onze ethische overwegingen omtrent de waarde van de belevingswereld van het dier in de loop van de afgelopen eeuwen hebben zien veranderen. (Zo, nu jij weer, Gerda). Ik vind Gerda Verburg hiermee te vergelijken met een reactionaire Amerikaanse boer die anno 1975 nog gaat beweren dat negers geen mensen zijn.

Maar goed, mooi gezegd Van Dijk, maar ik stop mijn varkenslapjes nog steeds onder het tapijt. Net weer een rundersausijs achter mijn kiezen. Hoe zal ik hier over 10 jaar op terugkijken (als de Noordpool geen ijs meer heeft, zo las ik weer in een ander bericht)?

Popularity: 21% [?]

Wie heeft er ook zo’n liedje waarbij hij maar niet stil kan zitten? Reacties welkom! Liefst met omschrijving van de specifieke beweging die de muziek bij je oproept maar het liedje alleen is ook genoeg (bijv een youtube link) als het goed is hoort iedereen het namelijk toch meteen - met zijn eigen heupen:

Sommige liedjes besturen direct je spieren. Je hoort het deuntje en het ritme en je begint op een bepaalde manier te bewegen, een manier die goed past bij dat soort muziek. Ik hoorde laatst  van een onderzoek waaruit bleek activiteit in de spieren een belangrijke rol speelt bij het waarnemen van ritmes in muziek. Horen doe je met je heupen.

Hier een aantal voorbeelden ter illustratie:

1) Henny Vrienten, Frank Boeijen en Henk Hofstede: Vrouw achter het raam. Typisch Vrienten-deuntje. De beweging die hier bij mij automatisch wordt geactiveerd is dezelfde die je Henny Vrienten altijd ziet doen als hij zo ‘op zijn DoeMaars’ staat te zwaaien met zijn basgitaar.

2)  The Cure, a Forest. Het lijkt erop, maar de beweging die erbij hoort is toch anders (niet alleen sneller). Dit is een mono-heup beweging (tadam TJAK tadam TJAK tadam TJAK tadam TJAK, telkens met dezelfde kant van je lichaam), en het Vrienten-pasje is stereo-heup (links wiggle-rechts wiggle links  wiggle rechts wiggle)

3)  Guantanamera. (In een versie van Celia Cruz en Fania All Stars). Als je Salsa kunt dansen zullen je spieren misschien anders reageren dan zonder, en het is uiteraard een Cha cha cha, maar mijn heupen doen een Montuno: drie heupwiegjes en dan een tik (en als je van die tik een hupsje maakt heb je de nu populaire Bachata).

Ik kan nog urenlang latin-deuntjes laten horen, maar vandaag heb ik wat meer jaren 80. Nostalgie misschien:

4) I am a maniac: Michael Sembello. Mirjam gaat hier automatisch op jazz-balletten. Ik jog hierop, al is het (nog) net te snel. Voornamelijk mijn tenen gaan hiermee aan de haal, maar wat er ook in zit is die typische jaren 80 schouderslag (links en rechts, uiteraard met je schoudervullingen in je trui. Vooral Pat Benatar kon hem erg goed, die schouderslag, bijv hier (kijk vanaf 2 min. 25 maar eens).

5) Als laatste: Three to get ready, Dave Brubeck. Dit is spierentrekkerij in zijn meest klinische, wetenschappelijke vorm.Brubeck wisselt hier een walsje af met een vierkwartsmaat swing. Bijna een psychologisch experiment gemaakt voor deze weblogposting, want walsen is heel anders dan swingen. Maar, het mist toch wel wat gevoel (of is dat romantische onzin?)

(Ps. Nou ja, vooruit, nog eentje dan, hier een toegift: )

Popularity: 24% [?]

Ooit vroeg Sander of ik nog eens wat preciezer kon uitleggen van Embodied Embedded Cognition nu eigenlijk is. Omdat ik dat maandag ook aan mijn studenten moet uitleggen heb ik het nog eens opgeschreven. Het is een lang verhaal geworden. Hoe ik tot dat verhaal kwam is ook al een verhaal op zich. Omdat mijn studenten niet zo van tekst houden en meer van beelden, dacht ik dat ik zou beginnen met een aantal sprekende voorbeelden en plaatjes. Ik raakte prompt hopeloos verdwaald in mijn eigen computer. Foto’s, tekeningen die ik ooit gemaakt had, plaatjes van internet: ik kwam er niet uit. Bovendien zat ik op mijn werkplek te midden van allerlei gezellige mensen met wie ik af en toe een praatje maakte en kwamen er ook studenten binnen met vragen. ’s avonds thuis werkte het ook al niet. Mijn laptop werkt thuis niet zo goed (zie vorige post) en ik zat ook met Mirjam te kletsen en het was al weer laat en ik wist dat ik vroeg op moest de volgende dag… ik kwam geen steek verder. Vandaag ging ik naar Eindhoven waar ik een hele dag met onderzoekers daar zou brainstormen. Maar het bleek dat die dag was afgezegd en ik wist dat niet. Voor niets naar Eindhoven, zo leek het. En wat bleek? Hier in deze ruimte (waar ook allerlei mensen om me heen zitten, maar ja die ken ik niet en zij kennen mij niet) begon ik te typen en te typen en ik hield niet meer op. Les 1 was dat ik ben afgestapt van de plaatjes-aanpak: ik moet een verhaal kunnen maken en dat gaat met tekst. Dus ik heb nu een verhaal van 7 kantjes. Dat is mijn college. Wat ik daarvan uiteindelijk vertel maandag is nog een tweede, maar het verhaal is nu compleet en af. *NU* kan ik daar plaatjes bij gaan zoeken die helpen de boodschap over te krijgen. Les 2 was dat de omgeving cruciaal was: ik zit hier feitelijk afgezonderd, maar toch weer niet zo alleen dat ik continu koffie ga halen of andere dingen ga doen: hier is niet de sfeer van uitstelgedrag zoals thuis en toch is het zo geisoleerd als thuis omdat ik er niemand ken. En les 3 was dat het genereren van de juiste ‘output’ soms gewoon een fase van experimenteer en geklooi nodig heeft. Alsof je moet calibreren, ‘tunen’, alsof je in de juiste ‘flow’ moet komen.

Ook dat is allemaal Embodied Embedded Cognition.

Voor wie het hele verhaal lezen wil: zie de bijlage! college-over-eec.doc 

Popularity: 27% [?]

Ik ben een slimme jongen, dat ben ik me bewust. Altijd goed kunnen leren, nooit geen problemen met de leraren. Eerder negens dan zessen: het is niet iets waar je over op moet scheppen, dat zet kwaad bloed, maar goed, ik kan daar ook niets aan doen, zo ben ik nou eenmaal geboren (danwel getogen, afhankelijk van je persoonlijke visie op het ‘nature nurture’ debat).

Maar ik ben ook best dom hoor. Ik maak af en toe hele stomme fouten. Ik laat Belangrijke Dingen liggen in treinen of andere openbare gelegenheden, liefst als ze van iemand anders zijn. Om maar wat te noemen.En ik ben voortdurend van alles kwijt. Voor mij, als enigszins verstrooide slimmerd, zou het handig zijn als er in de fysieke wereld ook een “search” knop of een Google zou bestaan.

De computer is voor mij een uitkomst.  Op de computer kan je bijna alles terugdraaien. Je kunt het veranderen, bijschaven, en als je het verkeerd hebt gedaan kan het gewoon overnieuw. Want wat je in het echt doet, kun je niet terugdraaien. Dat verbiedt de 2e wet van de thermodynamica, die stelt dat de tijd vooruit gaat, en niet terug (of zoiets: ik ben ook zo’n soort van slimmerd die bijna alles ‘een beetje’ weet. Vooral handig met Triviant). Anyway, voor mij, als enigszins slordige slimmerd, zou het handig zijn als de fysieke wereld, net als de virtuele, ook een “back” button zou hebben. Want ik *snap* natuurlijk wel wat ik fout doe, alleen soms wat later dan handig.

Fysieke dingen kun je kapot maken, kwijt raken, verkeerd in elkaar zetten. Ik heb een Billy kast van de IKEA met de dragende planken er verkeerd om in: het lelijke achterkantje voor en de gladde witte kant achter.  Moet ik nou die hele kast weer uit elkaar halen om het goed te maken? De boeken stonden er al in toen ik het pas zag! Voor mij, als enigszins luie slimmerd, zou het handig zijn als er in de fysieke wereld dook een “erase”, “copy” en “backspace” knop bestond.

Zal ik nog een spelcheck doen op deze post? Ach, ik zie het wel als het op mijn weblog staat. Ik kan het later altijd nog veranderen…

Popularity: 19% [?]