JellevanDijk.org

Interessant stuk van Dimitri Tokmetzis over een documentaire van Adam Curtis over de relatie tussen mens en technologie (met als uitgangspunt dat de technologie die we maken ‘onze’ natuurlijke wereld is waarin wij leven. Die dus niet natuurlijk is. De discussie over hoe we onszelf zien (als een soort van complexe biologische technologie) deed me denken aan een boek van Douwe Draaisma: de metaforenfabriek. (Al heb ik het idee dat het vroeger anders heette en een heruitgave is, maar zijn andere boekeng aan over de faalbaarheid van het geheugen dus ik vertrouw mezelf voor geenmeter)

Popularity: 10% [?]

Ik moet mijn leren bank invetten, want hij begint al te craqueleren (is dat een woord?). Maar eigenlijk wilde ik mede delen dat ik na 30 jaar de ING bank ga verlaten. Ik heb een rekening geopend bij Triodos. Dat lijkt me nu wel eens wat. Het feit dat in alle correspondentie staat dat het een ‘internet betaalrekening’ is geeft me nog wat vage twijfels. Internet rekening: wat is dat, is dat iets anders als mijn gewone betaalrekening bij de ING? Is dat gevaarlijker? Valt het internet eerder ‘om’ dan een bank van steen (of leer)? Ik heb eigenlijk altijd al een slecht gevoel gehad bij de Giro, daarna de Postbank, daarna de ING. Toen verdwenen de postkantoren. Toen hoorde ik dat ING allerlei foute dingen koopt van mijn centen. Toen hoorde ik dat ING een recordwinst heeft geboekt. Hoe kan dat, een recordwinst, terwijl de hele wereld ofwel failliet is, ofwel tijdens het demonstreren neergeschoten wordt, ofwel in de regen vakantie moest vieren? Schandalig! Recordwinsten, terwijl zoveel mensen moeten lijden. Ik ga overstappen. Het enige is dat ik nu met zo’n ‘identifier’ moet gaan werken. Een tangible media device. En tangible media devices zijn natuurlijk helemaal top, alleen, ze kunnen wel kwijtraken. Nu ja, ik was ook voortdurend mijn mobiele telefoonkwijt op het moment dat ik een TAN-code nodig had. Of ik was de oplader van de telefoon-die-leeg-was kwijt. Dus veel zal er wat dat betreft niet veranderen.

Popularity: 14% [?]

Ze weten nog steeds niet goed wat ze er mee moeten, maar ze weten wel hoe ze het moeten maken. Een nieuwe multitouchtafel, dit keer zonder dikke beamer eronder.

Popularity: 13% [?]

Mijn studenten zouden het goed doen als product-reviewers voor Kieskeurig.nl, of als presentator in zo’n “we testen vandaag de nieuwe Audi hatchback family edition”-item voor een of ander autoprogramma op SBS6. Ze schrijven bijvoorbeeld als resultaat van de evaluatie van een product:

“De affordances zijn over het algemeen goed tot uitstekend”

Popularity: 16% [?]

Nog 30 cd’s te gaan, en dan zit AL onze muziek in de iPod.

Ik ben er al vanaf de kerstvakantie (!) mee bezig.

Mijn iPod moet nu niet kapot gaan - want ik heb nog geen backup. Backups op een iPod zijn ENORM ingewikkeld. Eigenlijk is Apple uberhaubt ENORM ingewikkeld en onhandig en stom. Alles wat ik heb moeten doen om die liedjes van de cd op dat ding te krijgen was ingewikkeld en onhandig en stom. APPLE SUCKS. Maar goed, dat ga ik niet zeggen natuurlijk, want ik heb veel geld betaald voor dat ding. HET IS ZO’N ENORM FIJNE MUZIEKSPELER. Weliswaar met een onhandig rond-draai-wielding waardoor je niet gewoon ‘naar beneden’ kan stappen in een lijst, maar ‘naar beneden moet draaien met je duim’ WIE VERZINT DAT NOU. Designers zeker.

Nog 30 cd’s.

Waarom het inladen van een CD bij APPLE een uur moet duren - is mij een raadsel.

Ik ben er bijna…

Soms kan hij WEL het plaatje bij een album vinden. Soms NIET. Soms zie ik het dan WEL terug op de iPod, soms NIET.

Je zult zien dat hij ergens bij een van de laatste CD’s ineens de iPod gaat synchroniseren met een lege bibliotheek op mijn computer en dat ik dan weer alles kwijt ben. Back to the 80’s is het, met Steve Jobs.

Ik heb niet alle liedjes op mijn computer, want mijn computer is niet groot genoeg voor al mijn liedjes. De iPod wel. Maar ik mag niet terug-copieren van de iPod naar de computer. Dus kan ik nu mijn liedjes niet back-uppen op een externe schijf. Want dan zou ik wellicht liedjes illegaal aan het copieren zijn. WIE VERZINT DAT NOU.

Apple… overrated merk.

Als ik mijn cd heb ingeladen, kan ik die liedjes niet in 1 keer naar de iPod slepen. Dan moet ik eerst naar de muziekbibliotheek, en daar moet ik dan mijn zojuist ingeladen liedjes weer OPZOEKEN en DAN kan ik ze pas van een plaatje voorzien en op de iPod zetten.

Maar ik ben ZO BLIJ met de iPod. FANTASTISCH gewoon.

Update: Net ontdekt; ik ben al weken bezig om alle ‘losse liedjes’ te hernoemen naar “Allerlei” in het vakje ‘album’. Die losse liedjes komen dus allemaal in hetzelfde album terecht, dat heet Allerlei. Zo wil ik dat graag. Vraag me niet waarom. Dat doet iTunes ook niet. iTunes vraagt mij niets, en verandert om de haverklap *sommige* van deze liedjes (ongeveer 100 van de 200) weer terug naar hun oorspronkelijke albumnamen. Dat is iTunes. Heerlijk.

Popularity: 15% [?]

Raak steeds meer in geinteresseerd in het verschil tussen het leven van je leven en het vastleggen er van. Ianus bijv, een echte “leg mijn leven vast” lead-user, gebruikt dit:

http://instagram.com/

Hoe heeft hij de dingen beleefd, die hij nu heeft vastgelegd? Zou hij het anders beleven als hij niet tegelijk aan het fotograferen was? Vergelijk de Japanner die zich met zijn kodak camera een weg langs Eiffel- en Pisatoren klikt? Waar het volgens mij vooral om gaat - en wat nog mist in veel gadgets en tools die worden bedacht, is *wat doe je er daarna mee*? Als we de genomen foto weer goed ‘in het leven’ terug kunnen brengen, dan gaat het weer een (nieuw soort) waarde krijgen.

Popularity: 15% [?]

Via AnnePier deze fantastische klok

Popularity: 16% [?]

Voor mijn onderzoek ben ik bezig met het organiseren van een experiment. We testen de werking van ons interactieve prototype ten opzichte van een ‘controle conditie’. Thuis doen we ook een experiment: M. stopt met koemelk, om te kijken of dat effect heeft op Sil’s darmklachten. Een goed experiment heeft een duidelijk te meten effect. Wel koemelk: darmklachten. Geen koemelk: geen darmklachten. Maar ons experiment is geen echt experiment, want we kunnen de condities niet willekeurig toewijzen aan Sil. Sil moet beide condities doorlopen. Tot nu toe had hij borstvoeding-met-koemelk, en vanaf nu borstvoeding-zonder-koemelk. Dan kan er natuurlijk een leer-effect optreden. Het kan zijn dat Sil sowieso minder last krijgt van zijn darmen, omdat zijn darmen weer een weekje ouder en sterker zijn geworden. Daarom is er over een aantal weken een confrontatie: we geven dan weer borstvoeding *met* koemelk. En dan zouden de darmklachten weer terug moeten keren. De vraag is alleen: waarom doen we dat? Want als de klachten dan weer terug keren dan weten we wel dat het aan de melk ligt, maar dan heeft hij dus weer die klachten. En als M. koemelkvrij blijft en Sil heeft geen klachten, dan is het probleem opgelost. Het liefste zou je natuurlijk willen dat M. weer koemelk kan nemen EN de klachten komen niet terug. Probleem HELEMAAL opgelost, experiment VOLLEDIG mislukt: geen uitkomst. Problemen oplossen en experimenten uitvoeren, dat zijn twee verschillende dingen, die gaan niet altijd goed samen in de praktijk. Getuige een collega-ontwerper die vandaag tegen mij zei: wat besteed je toch veel aandacht aan het ontwerpen van de ‘controle-conditie’ van je experiment: je wilt toch immers het meeste tijd en aandacht geven aan het zo mooi en goed mogelijk ontwerpen van je prototype?

Popularity: 14% [?]

via joep: http://www.inventables.com

Popularity: 12% [?]

In allerlei vakgebieden zie je het fenomeen optreden dat mensen uit het ene vakgebied ineens de vaardigheden uit een ander vakgebied nodig hebben, omdat veranderende omstandigheden in hun eigen vak daar om vragen. Zo is men al een tijd bezig om programmeurs te leren schetsen, omdat het soms belangrijk is dingen in beeld te brengen, in plaats van in een schema of tekst proberen uit te leggen. Dat is lastig, als tekenen nooit je hobby is geweest en je als kind pas echt lekker op gang kwam toen je je eerste toetsenbord voor je neus had. Maar dat spanningsveld is op zichzelf alweer oude koek. In de mens-computer interactie is de focus ondertussen meer komen te liggen op de totaalbeleving van interactieve systemen (en minder puur op functionaliteit of gebruiksvriendelijkheid). En die totaalbeleving wordt gecombineerd met moderne technologie die ook daadwerkelijk overal tegelijk aanwezig is. Geen ‘applicatie’ op je PC-scherm meer, maar een interactieve muur, een interactief raam, een interactieve keuken, interactieve kleding, enzovoorts. En de bediening gaat niet meer met een muis of een knopje, maar met je hele lichaam. Om een nieuw concept voor een dergelijke totaal-interactie te demonstreren aan een publiek kun je dan zeker niet meer toe met een stuk tekst, of een schema - maar eigenlijk ook niet meer met illustratie of storyboard. Het gaat allemaal om de beweging, de interactie, en de manier waarop het systeem het gedrag en de beleving van mensen beinvloedt. Hoe laat je dat zien? Sinds een aantal jaren is het zogenaamde “acting out” populair geworden. Echte mensen acteren in een echte ruimte met een echt product (nu ja, eigenlijk meestal doen ze dat met een Wizard of Ozz opstelling - waarbij het lijkt alsof het echt is maar eigenlijk vanuit de coulissen handmatig bediend wordt). En daar maak je dan een filmpje van, of je zorgt dat alle beslissers live aanwezig zijn bij het toneelstukje. De mensen die acteren, dat zijn vaak de ontwerpers van het concept, of een collega van een deur verder. Het probleem is: ontwerpers zijn geen acteurs, net zoals programmeurs geen tekenaars zijn. Ze zijn daar niet voor opgeleid. Ze maken alle fouten die beginnende amateurtoneelspelers ook maken. Er is geen 3-voudige aandacht (jezelf, je medespeler, het publiek). Er is geen goede lichaamshouding (aarden, ademhaling). Teksten worden afgeraffeld of weggemompeld. Er is schaamte, ongemakkelijkheid. Er is geen goede spanningsboog. Er is te weinig aandacht besteed aan details (kleding, requisieten). Er is te weinig geoefend. Enzovoorts. Daar kunnen die ontwerpers ook niets aan doen. Ieder zijn eigen vak.

Als je geld hebt, dan huur je dus echte acteurs in. En dat dat werkelijk uitmaakt zie je hier in een Philips presentatie die ik kreeg van Robin Soudant (dank!).Dat is acteren!

Popularity: 18% [?]