JellevanDijk.org

In vallende schemering probeerden de moeder en een opgeschoten oudste zoon het pluimpje zo lang mogelijk in de lucht te houden.
Hun gebruinde benen staken in witte korte broeken, waarin dikke zomerse konten, die wiegden op de maat van het spel.
In een dagelijks leven zouden deze twee hoogstwaarschijnlijk zelden zo samen zijn als nu, ook al was hij eens uit haar geboren.
Op de achtergrond klonk de drukte uit het stenen wc-huisje, dat met zacht geschijnsel de badmintonrackets nog eenmaal deed glinsteren.

Jumilhac-le-Grand, Juli 2010.

Popularity: 3% [?]

Ik werk veel met het begrip ‘koppeling’. Dat komt uit die theorie van Embodied Cognition: dynamic couplings emerge within in the continuous interaction between the organism and its environment. Ik heb hier en daar beweerd dat je dus moet streven naar een sterke ‘koppelingen’ tussen mens en product, als je een interactief product ontwerpt. Gebruiksonvriendelijke producten veroorzaken een ‘kink’ in de kabel van de interactie: je ervaart ontkoppeling. Fijne producten zitten als dat ouwe leren jasje dat je maar niet weg kan doen: jij en dat jasje zijn samen een. Er is een sterke koppeling en die wordt in het gebruik telkens herbevestigd.

Maar ik heb ook een sterke koppeling met mijn computer. Ik zit maar te typen en te surfen en vooral die email, die koppelt zich aan mij als een stalker waar ik niet vanaf kom. Twitter heb ik nog op afstand kunnen houden, maar alhoewel de zon schijnt en mijn rug pauze nodig heeft en ik nog niet eens heb gelunched zit ik hier dit weblog te schrijven. Belachelijk! Dit is niet de koppeling die ik voor ogen had.

Ik stel voor dat er een onderscheid moet komen tussen *goede* koppelingen, die een positieve vorm van symbiose tot gevolg hebben, of in ieder geval een vorm waar *ik* uiteindelijk beter van word. En dan heb je ook slechte koppelingen. Die werken net zoals verslavingen. Ik koppel aan de email en aan dat grote mooie scherm met al die windowtjes met tekstjes die naar mij roepen dat ze gelezen worden net zoals ik koppel aan die koek in de koektrommel, dat wijntje als ik thuis kom van het werk, en zoals anderen zich koppelen aan sigaretten, televisie, shoppen, je werk, of aan cocaine of crack.

De verslavingskoppeling aan je computer en internet is de meest gevaarlijke. Het lijkt namelijk alsof ik stiekem toch een goede daad heb gedaan. Alsof ik door het spuiten van mijn informatie-heroine tegelijkertijd toch iets goeds doe. Ik heb toch immers dit blogje geschreven? Heb ik daarvan niet iets geleerd (altijd goed, iets leren) heb ik daarmee niet iets gepresteerd (altijd goed, iets bedenken, iets maken) heb ik daarmee anderen geen leesplezier geschonken (altijd goed, iets voor een ander doen). En toch is het slecht. Het is drugs zoals ieder andere vorm.

Ik ga stoppen!

Ik begin morgen!

Popularity: 8% [?]

Als je in het Nederlands kwettert over een onbekende Deen, is dat dan privacy schending? Zo ja, dan zal ik de naam XXXX alsnog snel veranderen in Bjorn Michaelsen (update: gedaan en opnieuw gepost, zodat de www.link ook een nieuwe naam krijgt).Bjorn Michaelsen is de eigenaar van het huis waar Christine en ik logeren, tijdens onze tweede week van de cursus Design Anthropology. In Sonderborg, Denemarken. Bjorn spreekt geen woord Engels, dus ik had ook in het Engels kunnen schrijven, maar Nederlands lijkt me nog veiliger.

Bjorn is een vriend van de man bij wie we eigenlijk een B&B arrangement hadden besteld, maar diens huis was vol. Bjorn verhuurt kamers, dat is duidelijk. Hij heeft zelfs een B&B kaartje, dat in een klein stapeltje op het bureau in Christine’s kamer ligt. Maar verder was dit huis voor ons een raadsel. Bjorn is er alleen in de ochtend en soms in de avond, en verder hebben wij het rijk alleen. Tegelijkertijd is dit overduidelijk Bjorn’s eigen huis. Met zijn eigen keuken vol met typische spullen die in een ‘eigen keuken’ staan - en niet in een huisjespark keuken of een guest-house-kitchenette of een hotel-pantry. In de woonkamer staan Bjorn’s eigen meubels. Naast de CD speler liggen Bjorn’s eigen CD’s (een soort Deense slagers en een cover album van ABBA). Aan de muur hangen foto’s van - zo vermoedden wij, Bjorn’s vrouw en Bjorn’s kinderen en Bjorn’s kleinkinderen. In de laadjes van de buffetkast op mijn kamer liggen ongeveer 25 verschillende electro-technische appendages, zorgvuldig gegroepeerd op functie en grootte: usb-kabeltjes, batterijopladers, telefoonopladers, mini-jack, tulp-aansluitingen, en wat al niet. Er ligt ook een paspoort van Bjorn. Omdat het op *mijn* kamer lag vond ik dat ik erin mocht kijken. Als jullie vinden dat het niet mocht zal ik de vorige zin verwijderen, waarmee ik mijn handelen helaas niet ongedaan kan maken. Bjorn is 70 jaar oud. Hij heeft ook in het Deense leger gediend, want er lag een soort boekje van het leger; en waarschijnlijk lag hij in Duitsland, want daaronder lag een woordenboekje Tysk-Dansk en Dansk-Tysk. Onder het paspoort lag een grootboek van een loterij vereniging - een soort Bingo vermoed ik. Bjorn is penningmeester! Behalve foto’s van zijn vrouw wijst niets op de aanwezigheid van een vrouw - dit huis oogt als een vrijgezellenhuis. Of toch niet. Onduidelijk. In de badkamer, in het bovenste kastje naast de spiegel, een beetje achterin, staat wat make-up in een tasje. Alles is overigens keurig opgeruimd in dit huis. Bijna te keurig.

Hoe zit dat nu met Bjorn? Vanochtend hebben Christine en ik onze ethnografische observaties naast elkaar gelegd en op basis van de beschikbare feiten een improvisorische hypothese opgesteld. Zonder teveel in detail te treden is hier de bottom line van onze theorie: Bjorn’s vrouw is recent overleden. Bjorn heeft een nieuwe vriendin. Hij logeert bij zijn vriendin en verhuurt zijn huis. Toen Bjorn even later langs kwam hebben wij een participatief gesprekje met hem gevoerd. Onze hypothese bleek volledig juist te zijn. Dus ik vind dat Christine en ik nu al geslaagd zijn voor de cursus.

Nu ben ik toe aan een cursus over ethiek in data-verzameling.

Popularity: 6% [?]

Popularity: 7% [?]

Vergelijk de ‘affordances’ van bijgaande plaatjes. Denk “Wat is het eerste wat ik zou doen” of “Wat is hier de bedoeling?”. Denk niet langer dan 2 seconden na. En wen maar vast aan het tweede plaatje… (met dank aan Sander Langhorst voor het plaatje van de Chipautomaat)

Popularity: 13% [?]

Mooi filmpje van Otto doorgekregen. Wat ik er met name boeiend aan vind is om te zien of duidelijk wordt wat voor affordances de kat waarneemt, en of de digitale objecten dezelfde status hebben als de fysieke objecten. Het lijkt - maar hoe bewijs je dat - alsof de kat voornamelijk verbaast is, en op zoek blijft naar “wat het ding is waar ik nu aan krab”. Ze lijkt er ook steeds onder te zoeken, de tablet af en toe bijna van tafel schuivend. Maar misschien is dit mijn gekleurde interpretatie. Iemand een alternatief?

Popularity: 9% [?]

Wat je niet terug ziet op Google Streetview (zie vorige post):

Ik  ben met Mirjam’s fiets op weg gegaan naar het gemeentedepot. Dat is aan de kanaalweg, en die is net voorbij de Balijenbrug onderaan de Balijenlaan. En dat is in Utrecht. En ik fietste over de Balijenbrug, stak midden op de brug over naar de andere zijde, en keek over de rand van de brugleuning naar beneden, want daar moest ik naar toe. Ik was van plan om via het voetgangerstrapje naar beneden te gaan, want er was ook een fietsgoot.

Toen zag ik hem liggen. Een man, al wat ouder, achter in de zestig schatte ik hem later, lag voorover op de grond op een grasveld. Omdat ik bijna loodrecht van boven op hem neerkeek vormde het een surrealistisch decor. Op het moment dat ik hem zag begon hij te bewegen en te kreunen. Ik parkeerde snel mijn fiets (wel op slot zetten, bedacht ik me nog) en ging het trapje af. De man was er slecht aan toe. Zijn gezicht zat onder het bloed en hij brabbelde onsamenhangend. Hij kon ook niet goed overeind komen, bleef een tijd op zijn knieeen zitten en ging toen staan terwijl hij met beide handen een boom stevig vasthield.

Het was mijnheer P. en hij was gevallen. Hij kwam van ‘daar’, waarbij hij vaag achter zich wees naar een industrieterreintje. En het ging niet goed met hem. Ik zei: “Ik ga de ambulance bellen” en toetste 112 in op mijn mobiele telefoon. Er flitste door mijn hoofd: zou dat werken? 112 op een mobiele telefoon? Rare gedachte. Het werkte. Achteraf vind ik, dat ik dan wel heel zakelijk en resoluut heb gehandeld - maar daardoor wat minder empatisch op mijnheer P. heb gereageerd. Gelukkig was daar de boom om hem staande te houden. En gelukkig kwam er nog iemand aangefietst, een vrouw van mijn leeftijd, die stopte om te komen helpen.

Jelle deed de communicatie met de alarmcentrale. Marleen zorgde voor mijnheer P., zij spoelde zijn gezicht en handen met water en bracht hem naar het trapje, waar hij ging zitten. Er was direct een taakverdeling. We waren, voor een klein moment, een geolied team.

Het vroor en er stond een waterig zonnetje. Er was haast geen verkeer op de brug boven ons. Er hing even een stilte in de lucht.

De ambulance kwam over de Balijenlaan aanrijden met gillende sirene, en ik dirigeerde hen staand bovenaan het trapje naast Mirjam’s fiets met een zwaarwichtig gevoel voor verantwoordelijkheid en duidelijke armgebaren naar de plaats des onheils. De broeders leken niet direct onder de indruk van de ernst van de situatie, wat in mij een ambivalent gevoel opriep: “Nemen zij dit wel serieus?” versus “Het valt blijkbaar allemaal wel mee met mijnheer P.” Dat laatste bleek - gelukkig maar- ook het geval te zijn. Mijnheer P. werd direct daarop opgehaald door zijn vrouw (die ik ook gebeld had). Zij was een vrouw met een grijsvale jas en dito kapsel, die met een enigszins vermoeide blik - en dito heupen - de brug opgeklommen kwam, vanaf de ’stadse kant’.

(De mevrouw van de alarmcentrale moest zowaar lachen toen ik dat zei: (”Onderaan de brug, en dan niet aan de ’stadse kant’ maar aan de andere kant”. Praat ik werkelijk platter Utrechts in noodsituaties?)

Haar man, zo vertelde Mevrouw P, enigszins verontschuldigend, was niet zozeer vanwege de val in de war; het ging al een tijdje niet zo goed met hem. Hij was daarvoor ‘onder behandeling in Zeist’, aldus mevrouw P. Zij was  in de veronderstelling dat haar man nu ook in Zeist was. In plaats daarvan vonden we hem dus terug aan de overkant van het kanaal, 100 meter van zijn woning, voorover liggend op de grond op een grasveld, tussen de platanen. “Ik was daar, bij de Praxis”, verklaarde hij. “En hier, ik moest rennen, ik had, ik denk … haast … ik weet niet”. Ze had heel wat met hem te stellen, zoveel was duidelijk. Arme mijnheer en mevrouw P.

Ik vervolgde mijn weg (zo schrijf je dat dan he, hij vervolgde zijn weg) naar het gemeentedepot.  Daar was mijn fiets niet. Ik kon er niet aan ontkomen dat ik bedacht: Maar toch niet voor niets hier naartoe gekomen. Wat natuurlijk onzin is. Want er was altijd wel iemand anders gekomen die 112 had gebeld.

Ik fietste terug over de Balijenbrug.

Eerst langs de ambulancebroeders, die in hun wagen met lampjes op een notitiebord de formulieren aan het invullen waren. De val van mijnheer P werd vertaald naar het juiste ziekenhuisjargon, geillustreerd met de nodige vinkjes in vakjes.

Daarna, even verderop, passeerde ik mevrouw en mijnheer P. Zij hielp hem voorzichtig van de trap af, op weg naar huis, in de Merwedestraat.

Aan de stadse kant.

Popularity: 11% [?]

dec09 sneeuw

Originally uploaded by Jelle van Dijk

Iedereen is lekker aan het knutselen bij ons in de buurt. Ik heb een sneeuwmannencollectie op Flickr gezet, klik op deze foto en dan door de rest.

Popularity: 14% [?]

Boy, this guy is really on a roll. Asking questions here and there. Why do you not let the others have a chance as well man. Give that microphone back!

Popularity: 26% [?]

Nou wat is dat nou weer voor iets raars. Gisteren zit ik - in de veronderstelling dat we hier te maken hebben met integere televisie - te kijken naar het programma waar die ene man mensen ontmoet op Schiphol en dan hun levensverhaal te horen krijgt. Vertelt die mevrouw over haar man Vincent die plotseling overleden was in een ongeluk. Twee dochters, een er van ging op reis met het vliegtuig. Mooi verhaal, tranen, emotie, enzovoorts. En nu, vanavond, zie ik weer *diezelfde* mevrouw met haar kinderen (er blijken er nog een stuk meer te zijn) in dat programma van die Derek die met de doden kan praten. Derek maakt contact met Vincent, weet precies welke stoelpoot afgebroken was en welk achterlicht kapotgebeten was door de hond (ik verzin dit niet, Derek ook niet, want het was allemaal waar hoor, die Derek die kan er wat van).

Maar hoe kan dat nou? Hoe komt dat gezin nou ineens twee keer op TV? Kregen ze de smaak te pakken, op Schiphol, en hebben ze toen Derek gebeld? Of heeft Hilversum een standaard lijstje met ‘gewone’ mensen klaarliggen (via een castingbureau ofzo: sorteren op “overleden man” en uitkiezen maar)? Is er iets mis gegaan? (”Ja hier Derek, sorry jongens, ik zag dat jullie die vrouw op Schiphol hadden, maar die hadden wij dus ook al. Nee, dat kon ik ook niet voorzien nee, dat jullie die vrouw tegen het lijf zouden lopen. Ik praat enkel met dooien).

Pfff.

Popularity: 9% [?]