JellevanDijk.org

Op de achtergrond luister ik naar een rapportage over hoe slecht de inspectie voor de gezondheidszorg functioneert. De politiek zal niet veel ondernemen, zo lijkt het. Het lijkt me heel simpel: we geven de *zorgverzekeraars* hiervoor fikse boetes. Moet je zien hoe snel de problemen opgelost zullen zijn. Dat is marktwerking in de zorg.

Popularity: 4% [?]

A thought: tools, like hammers and such, used to be the things that a skilled craftsman would have in order to be the autonomous, respected, skilled craftsman he was. And the thing this craftsman could do, he could only do, and so this would put him in power with respect to the boss, or the customer, or the city council, etc.., since they needed the carpenter (and the other crafts). The tool was part of that power structure. But now, many tools (ICT tools, like e.g. Microsoft Outlook, but also an office desk or chair) are tools that are *used* by office workers but they function actually to put *other* people in power over those office workers. So the power relations have changed dramatically. Suddenly the tool you use in your work has become part of the system that puts you down, and makes you less autonomic. Of course this only goes for certain tools. Many very complex tools (programming languages, 3d studio max, and so on) still basically function as craftsman tools like the hammer did. But for the non-technical office worker, there is no tool anymore and basically no craft, and so no power.

Poor office worker. I think I am going to learn 3d studio max next.

Popularity: 6% [?]

Mijn pamflet over een nieuwe op te richten partij lokte redelijk wat reacties uit op Sargasso.nl. Grappig ook om te zien dat een zijdelingse opmerking over het huwelijk wordt geintepreteerd alsof ik mijn scheiding aan het verwerken ben, LOL.Een flink aantal negatieve/kritische reacties. Ik schrik er niet meer zo van, want ik had al eerder meegemaakt hoe lekker negatief en bot mensen willen zijn op zo’n weblog. Vooral mijn verwijzing naar Robert Pirsig deed het bloed koken (en dat omdat hem verweten wordt een solipsist te zijn. Zucht).”O dear”, het is wel lastig voor mensen om goed en met aandacht te lezen. Nou ja, je kunt ook zeggen (en sommige reageerders zeggen dat) dat ik de boodschap niet goed kan overbrengen. Who is to blame? Ik sta er niet om bekend vage teksten te produceren: ja, ik sta er zelfs enigszins om bekend helder te kunnen formuleren! Was het zo’n vage tekst? Er komen wel moeilijke woorden in voor, en de zinnen zijn soms langer dan zeven woorden, dat is waar.Ach, ik geef de lezers deels de schuld, en ik wijt het aan het fenomeen  dat iedereen alsmaar een *mening* over alles wil hebben. Je leest een stuk, vooral zo’n openbaar blog, als iets om het mee ‘eens’ of ‘oneens’ te zijn. (Niet iedereen trouwens). En dan kom je een trefwoord tegen dat in jouw opinie in het ‘eens’ of ‘oneens’ vakje thuis hoort (bijv: ‘Robert Pirsig’) en hopla, er gaat een filter over je waarnemingsvermogen van heb ik jou daar. Ik doe dat ook vaak, dus ik heb zelf iets geleerd. Ik ga nog meer proberen om zoveel mogelijk alleen nog maar te willen *begrijpen* wat iemand zegt, en te doorgronden waarom hij/zij dat zegt.Een probleem dat ik nog wel heb is dat ik niet weet waar ik met het idee van humor en ironie naar toe moet. Ik houd erg van humor, maar ik ben nu redelijk humorloos bezig. Humor lijkt een beetje in strijd met ‘er helemaal voor gaan’ en ook tegenstrijdig met ‘open en ontvankelijk proberen te doorgronden wat de ander bedoelt’. Humor hoort juist een beetje bij ‘het allemaal niet zo serieus nemen’, ‘er afstand van houden’, ‘de ander voor gek zetten’ of ‘er de draak mee steken’.Hier ga ik nog eens over nadenken.

Popularity: 12% [?]

(Met dank aan Caroline voor deze gedachte)

Ik ga ook nog een boek schrijven met als titel “Alles in een oogopslag”. Meerdere mensen die ik sprak tijdens workshops in de afgelopen jaren over nieuwe ICT-tools hadden een dergelijke wens. “Ik zou graag een ding willen (’een ding’, dat mensen willen, ziet er in de hedendaagse beleving altijd uit als een soort iPad) waarmee ik altijd en overal direct alles in 1 oogopslag kan zien”.

Laat het even bezinken: *Alles*, … in 1 oogopslag.

Sic!, zouden de filosofen erachter schrijven.

Ik kijk er de deelnemers van mijn workshop niet op aan hoor: alle wensen zijn legitiem.

Het zegt wel iets over hoe we naar de wereld kijken en over de dingen denken.

“Alles onder handbereik” is ook een kanshebber voor de titel. En er is ook een werkboek bij: “Met 1 druk op de knop”. Het wordt trouwens geen lang boek, en de bijbehorende opdrachtjes zijn echt zo gemaakt. Misschien breng ik het wel uit als iPhone App.

Oja, het verhaal loopt niet goed af, helaas.

Popularity: 10% [?]

One of the conclusions in my thesis will be that in groups of people that are trying to solve a complex problem, most of the time the process is not really one of finding good ideas or solutions to the problem, the process is a social negotiation between people. It is about ‘my’ idea versus ‘your’ proposal, and if we can integrate this, we are effectively reaching a social agreement between two people. The game is played over content, but the content is not really what the game is about.

I was thinking about this conclusion when I was listening to the news, featuring the European Crisis. In each news show there is an ‘expert’ that is analysing ‘the problem’ and several options for getting out of the crisis are discussed. I’ve heard about 20 times the analysis that when the Central European Bank would press new money (in order to buy state bonds, for instance) then this would lead to inflation. To me, that is a very simple thing, that I have learned when I was a kid, and so what suprises me most is that this analysis is being discussed in each news show over and over again, as if it was an option in the first place. Or, if it *is* a serious option to consider, then explain how it could be a *good* thing to press extra money. What do the people that want to press extra money have to say in response to the argument of inflation? We never hear. But that is what it is really about, the crisis, like any other complex problem that involves people. It is not about ‘what is the best thing to do’, since there is no best thing to do. The real problem is that the people that are discussing the problem, are also participants in the problem itself. If we make the rational analysis that the best thing to do would be to help Greece and Italy, but if the main player, Germany, does not agree, then our analysis is worthless. In the news shows, the experts keep telling us that we should help Greece and Italy (but Germany unfortunately does not understand this) or that we should not help Greece or Italy (but Greece and Italy keep on expecting us to help instead of taking action in their own hands) and so on. Instead, we should stop describing this crisis as a ‘problem’ (that has a ’solution’) and start treating it as what it really is: a purely human affair, that needs to be negotiated, in search of a compromise (or a revolution).

Popularity: 10% [?]

Interessant stuk van Dimitri Tokmetzis over een documentaire van Adam Curtis over de relatie tussen mens en technologie (met als uitgangspunt dat de technologie die we maken ‘onze’ natuurlijke wereld is waarin wij leven. Die dus niet natuurlijk is. De discussie over hoe we onszelf zien (als een soort van complexe biologische technologie) deed me denken aan een boek van Douwe Draaisma: de metaforenfabriek. (Al heb ik het idee dat het vroeger anders heette en een heruitgave is, maar zijn andere boekeng aan over de faalbaarheid van het geheugen dus ik vertrouw mezelf voor geenmeter)

Popularity: 10% [?]

Ik heb ooit in een boekje gelezen dat je echt goede ideeen niet te vroeg met mensen moet delen, want dan wordt je kleine plantje direct in de kiem gesmoord. Ach, hier op mijn weblog zal het niet zo opvallen. (Die jongen van Sargasso moet dit niet lezen hoor, dit is gewoon voor onder ons). Ik ga namelijk een nieuwe politieke partij oprichten. Deze partij snijdt dwars door alle bestaande tegenstellingen heen (we zijn niet links, niet rechts, zelfs niet rechtdoor). Het is een partij gebaseerd op het idee van kwaliteit. Niet per se de kwaliteit van Robert Pirsig, maar toch.We gaan minstens 30 zetels halen en komen direct in de regering.

Hoe zal ik hem noemen? Partij voor de Kwaliteit.

Of misschien iets hips: Essence’12

Nu, daar ben ik nog niet uit. Het gaat ook niet om de vorm, in onze partij, maar om de inhoud.

Een van de basisideeen van mijn nieuwe partij is dat we er naar streven dat iedereen probeert datgene wat hij doet zo goed en mooi mogelijk te doen. Dat principe gaat de leidraad worden voor alle beleidsvorming. Misschien dat het zelfs wel het idee van ‘beleidsvorming’ gaat afschaffen, omdat ik het woord beleid gewoon niet associeer met iets positiefs, maar alleen maar met gedoe en bureaucratie. Ja, mijn partij is echt een redesign van de basiselementen van de politiek. En het is helemaal niet erg om er een keertje met de pet naar te gooien, of als het gewoon niet lukt wat je wilde doen, we zijn geen Calvinistische partij pur sang. Maar het gaat er wel om dat we onszelf weer gaan aanspreken op de kwaliteit van ons werk, onze bezigheden, onze dagvulling, onze onderlinge relaties. Waar doe je het voor? En als je weet wat je wilt -wat houd je dan nog tegen om DAT dan ook te gaan doen, en niet al die tijd bezig te zijn met al dat andere?

Gerelateerd hieraan is het idee dat een goed principe of ideaal belangrijker is dan wat je feitelijk weet te bereiken in de bureaucratie en de politieke strijd. Dat is iets waar ik denk ik erg mee kan scoren met mijn nieuwe partij. Onze nieuwe partij is principieel NIET geinteresseerd in de praktische resultaten, maar wel in de achterliggende ideeen en motieven. We vinden ook dat principes en idealen niet voorbehouden zijn aan links, en bovendien dat er eigenlijk helemaal geen linkse (noch rechtse) partij is op het moment die echt nog principes of idealen heeft. Dat wil niet zeggen dat we nooit iets bereiken: soms moet je even echt ergens voor gaan en echt iets maken of tot stand brengen. Daar gaat het niet om. Het gaat er wel om dat we niet utilitair denken. Niet: “We kunnen nou eenmaal niet alle grenzen open zetten, dan worden we overspoeld door asielzoekers”. Maar “laten we de grenzen van landen uberhaubt toch eens opheffen. Dat hele idee van ‘landen’ is hopeloos verouderd nationalistisch sentiment waar ik niets mee heb”. Een ontwerper zou zeggen: een goed idee moet je niet direct afschieten omdat het niet haalbaar is of te duur of ‘zo raar en gek en belachelijk is dat ik het niet eens snap’. Vooral in dat laatste geval moet je je eerst afvragen: waarom komt iemand nou op dat idee? Waarom vind jij het vervolgens zo gek en raar en belachelijk dat je je bijna persoonlijk aangevallen voelt dat de ander dat durfde te opperen? Niemand zegt iets zomaar, en als ze dat wel doen, dan moet je ze *daar* op aanspreken. Stel eerst eens de vraag: “Geloof je echt in de gedachte die je nu uit?”. Als het antwoord ja is, dan hebben we altijd de kern van ‘iets’ te pakken. De kunst is nu om het te begrijpen. Het gaat dus om de gedachte erachter, daar zit bijna altijd iets van waarde in, een zekere mate van kwaliteit. Terwijl het afkraken van ideeen omdat ze niet haalbaar zijn (in iemand’s beperkte praktische denkraam) vrijwel geen kwaliteit bezit.

Ook gerelateerd is ons plan om onderscheid te gaan maken tussen regels en wetten die oorspronkelijk gebaseerd zijn op een positief streven om iets te bereiken, versus regels en wetten die gebaseerd zijn om iets negatiefs te voorkomen. Vergis je niet, met die laatste regels heeft onze partij weinig moeite. Je wilt niet dat er gemoord wordt, dus je verbiedt het vermoorden van mensen, met hoge straffen voor de dader in het verschiet. Net zo voor de meeste verkeersregels. Het probleem zit hem juist in de eerste categorie. Wat er gebeurd is in de afgelopen paar honderd jaar is dat allerlei ideeen en principes en perspectieven die slimme mensen hebben bedacht over hoe de wereld er idealiter uit zou moeten komen te zien, in de loop der tijd zijn uitgekristalliseerd in regelgeving van wat ‘moet’ en wat ‘mag’. Waarom? Omdat het - volgens velen - geen zin heeft om alleen te zeggen “hebt je naasten lief”, want mensen zijn eigenlijk stiekem inherent slecht en lui, en dus wordt er niet naar geleefd. Dus wat moeten we dan doen: we maken regels, we proberen een wet te maken waardoor mensen worden gedwongen om elkaar lief te hebben. (Iets daarvan vind je terug in het huwelijk). Dat werkt niet. Het is hetzelfde als proberen de kwaliteit van iemands werk te vangen in een stel beoordelingscriteria. Al het excellente werk bevat die criteria. Maar op het moment dat je de criteria publiceert zullen er mensen zijn die matig of lui werk weten te produceren en TOCH de toets van de criteria doorstaan.

Dat brengt me op het onderwijs. In het onderwijs zie je natuurlijk voortdurend dat de docent eerst probeert op een positieve manier te beschrijven of te definieren ‘waar hij zijn studenten graag zou willen hebben’. Die beschrijving wordt dan een reeks met regels, criteria, vak-inhouden, een boek dat geleerd moet worden, een opdracht die gemaakt moet worden. En vervolgens gaan studenten kapitaliseren op die regels en definities en voorwaarden. Ze worden er meester in om met minimale inspanning en zonder enige daadwerkelijke motivatie voor de inhoud van het werk toch te slagen voor de toets. Dat komt omdat er regels opgesteld zijn voor dingen waar je helemaal geen regels voor kunt definieren. Namelijk: kwaliteit van werk.

Het enige wat je dus kunt doen, in onderwijs en in kwaliteit, is sturen op mensen hun intrinsieke motivatie. We gaan ambtenaren vragen: waarom doe je dit werk? Waarom stuur je sinds jaar en dag formulieren van vakje a naar vakje b, zonder dat je ook maar het geringste persoonlijke vertrouwen hebt dat het ergens nuttig voor is? Hoe kan het dat jij, zelf, individueel, elke dag weer uren en uren besteed aan werk dat je zelf, eigenlijk, individueel, volkomen onzinnig en nutteloos vindt? Dat is de enige remedie tegen bureaucratie. Niet nog meer regels of afspraken om de bureaucratie te bestrijden, maar een uitholling van binnenuit. Elk radartje in het grote rad moet zich gaan afvragen: waarom doe ik dit? En wil ik dit nog wel doen?

Mensen worden aangesproken op hun eigen verantwoordelijkheid, dat lijkt een VVD thema. Maar het gaat nu niet om hun zelfredzaamheid of eigen inititatief om zichzelf te verrijken ofzo. We spreken ze ook aan op hun eigen verantwoordelijkheid om solidair te zijn met anderen, bijvoorbeeld. Nog meer in het algemeen spreken we mensen aan op hun eigen verantwoordelijkheid om de vraag te beantwoorden: waarvoor doe ik het? Wat is mijn drijfveer? En ben ik goed bezig om te doen wat ik eigenlijk zou willen doen, of zit ik er eigenlijk maar een potje van te maken? Schuif ik alles telkens maar weer onder het tapijt, of ga ik de confrontatie met mezelf aan? Hoe komt het toch dat alle succesvolle bankiers en beursspeculanten zich geregeld afvragen: is dit het nou? is dit nu wat ik doe?en waar doe ik het eigenlijk voor? En hoe komt het nou dat ze dan toch weer doorgaan met hun betekenisloze werk? (ik zag het gisteren nog in een documentaire) Ja, we hebben psychologen nodig in onze partij - en gelukkig zijn die er in overvloed en allemaal werkeloos, dus vrijwilligers genoeg.

Zeg, het moet geen sekte worden natuurlijk, of een boedistische guru-club. Sommige thema’s en woorden uit de Flow-Zen-en zelfhulp-lectuur komen misschien van pas. Dan is dat omdat die boekjes op een bepaalde manier echt geen onzin verkopen. Maar ik wil het wel graag nuchter en met de beide benen op de grond houden.

Onze partij heeft geen antwoord op vragen als: wat gaat u doen aan het begrotingstekort? Bent u voor of tegen euthanasie? Enzovoorts. Veel van de thema’s en discussies in de politiek bestaan alleen maar binnen het huidige politieke ‘frame’ (christelijk-rechts, liberaal-rechts, arbeider-links, verstandig-bevoogdend-midden, en de herrieschoppers).  Ik schat dat 90% van de huidige discussies gewoon niet meer relevant is, als we eenmaal fundamenteel anders gaan kijken naar politiek. De vraag wordt niet langer: hoe gaan we het met elkaar regelen? Welke compromissen zijn mogelijk? De vraag wordt: wat WILLEN we eigenlijk? En dan eerst eens op een heel basaal niveau.

Onze partij is geen partij voor intellectuelen, al is het dat nu natuurlijk nog wel, omdat wij op dit moment alleen bestaan uit ik, en ik ben nou eenmaal een gestudeerde jongen. Maar het gaat veel meer over de liefde voor vakmanschap, over ‘eer van je werk’ en over ‘er helemaal voor gaan’. Over het ontwikkelen van jezelf en een vaardigheid om mooie dingen tot stand te brengen, en daar steeds beter in willen worden. Steeds beter zien wat goed is, en steeds minder afgeleid worden door onzin. Steeds meer op zoek naar de zin en steeds minder tijd besteden aan gemier. Iedereen die gelooft in de waarde van passie, ergens passie voor hebben en dat voorop stellen, iedereen die gelooft in ‘de belangrijke dingen eerst’ en ‘de ruis daaromheen zo min mogelijk’, is een kandidaat voor op mijn lijst. Ik heb minstens 30 mensen nodig, voor al die zetels. Maar wel hele goeie. Als ik geen goeie kan vinden, dan doe ik het desnoods maar met 7 goeie, ik ga de lijst niet vullen met vulmateriaal omdat ik er 30 vol moet maken. Dat is het idee.

Popularity: 6% [?]

Dus bij mij gaat alles altijd in vele kleine stappen, als het gaat om het bereiken van een georganiseerd leven. (Huub vd Lubbe dichtte op zijn cd met Concordia: “Ik krijg vast uiteindelijk een geregeld leven … in mijn graf”).
Maar dus, het gaat bij mij dus in kleine stappen, en ik ben nu *bijna* echt overgestapt naar de Triodos bank. Ik heb de pas, zo’n doosje waar geheime codes uitkomen die ik moet invullen, en in een mapje heb ik netjes allerlei papieren gestopt met daarin ik geloof wel drie verschillende pincodes die ik Absoluut Niet in een mapje mag bewaren (ja maar, moet ik dan al die pincodes dan stand te pede op vrijdagmiddag 18:23 uur vlak voor het eten uit mijn hoofd leren, omdat ik die enveloppen toevallig op dat moment net opengemaakt heb, en omdat ik ook op datzelfde moment de tafel wilde gaan dekken voor het eten, en dat ik die papieren dus even in een mapje wil stoppen? Wat denken ze toch bij dat soort instanties? Mafkezen). Ik heb mijn oude rekening opgezegd - al is dat feitelijk nog niet gebeurd, want ik kon de Sinterklaasaankopen gewoon pinnen van de ING. Het enige dat ik nog niet heb gedaan is daadwerkelijk een transactie uitvoeren met mijn nieuwe pas en mijn nieuwe geheime doosje en mijn uber-geheime pincodes. Omdat ik een beetje opzie tegen de ingewikkeldheid er van. (Bijvoorbeeld: waar lag ook alweer dat mapje met de pincodes dat ik vrijdag zo netjes had opgeruimd?)

Popularity: 7% [?]

Eerst een item op TV over een nieuwe fraudezaak in de wetenschap (prof Poldermans is ontslagen), en meteen daarna Rene Diekstra (sic!) die met geheime camera bewijst dat zijn moeder in het verzorgingstehuis door personeel wordt bestolen! Mijn associatieve brein deed wel even Zzingkchrkkk.

Popularity: 6% [?]

“Moet u eens luisteren, ik snap de emoties van alle mensen best wel. Maar we moeten ons wel aan de Wilders… eh, aan de regels houden”.

Popularity: 5% [?]