Het diner
Vandaag heb ik Het Diner uitgelezen. Daarmee loop ik mijlenver achter op de rest van cultuurminnend Nederland, maar ik had andere dingen te doen. Ik vond het een heel goed boek. Ik had van anderen gehoord dat het wel heel lekker weg las maar toch niet zo’n goed boek was - en ik weet niet meer waarom. [Ik zal niet alles verklappen van het boek maar als je het nog wilt lezen moet je dit verder maar overslaan, toch, om maximaal van het boek te kunnen genieten].
Hoe dan ook, door het oordeel van die anderen beinvloed, had ik het boek almaar laten liggen. Omdat ik laatst weer eens iets wilde lezen en er niets anders in de kast lag ben ik er toch aan begonnen. Ik vond het boek ‘verontrustend’ - zoals achterflappen dat kunnen zeggen. Maar ik vond het ook echt. Het boek deed me denken aan de film “C’est arrive pres de chez vous“, over een huurmoordenaar, waar je eerst nog moet lachen om zijn humor en vrolijk met hem mee kijkt hoe hij zijn klussen klaart, maar waar de film op een gegeven moment zo hard wordt dat ineens je maag begint om te draaien: niet alleen vanwege het geweld maar vooral om het besef wat je zelf een paar momenten eerder nog hebt zitten doen: genieten van geweld. Want de frustraties van de hoofdpersoon in Het Diner zijn in het begin -althans voor mij- nog erg voorstelbaar. Er zullen vast webloglezers zijn die zeggen: o bij mij niet hoor, ik had dat niet, ik vond die man al direct een griezel. Ik heb groot respect voor die webloglezers, ze zijn perfecter in elkaar gestoken dan ik. Ik zat met een groot probleem, ik had mij namelijk al redelijk geidentificeerd met de hoofdpersoon, en moest dat gaandeweg de rit toch serieus gaan bijstellen. Maar daardoor was het boek wel een goed boek. Ook mooi te lezen hoeveel er eigenlijk weggelaten wordt in het begin van het boek en hoe je dat als lezer allemaal automatisch zit in te vullen: de mens is toch een patroon-herkenner en als er een half patroon wordt gegeven dan maak je er zelf wel een geheel van.
Wat ik er eigenlijk over wil zeggen is dit: ik heb een paar recensies opgezocht en ik zie dat enkele recensenten het boek diskwalicificeren als ‘weinig literair’. Vooral omdat het een strak omlijnd en opgebouwd plot heeft, met een nogal radicaal einde. Een beetje meer zoals een film, dan zoals een literair boek, lijken ze te willen zeggen. Ik kan daar altijd weinig mee. Ik heb Nederlandse literatuur altijd niks gevonden. Lange tijd heb ik dit op mezelf betrokken: blijkbaar snapte ik het niet. Maar je kunt het net zo goed omdraaien: die Nederlanders en hun literatuur snappen ook iets niet. In Nederlandse literatuur moeten de diepere lagen, de ongerijmdheid en de subtiliteit altijd in het verhaal zitten. In ‘het diner’ zit dat spanningsveld niet in de tekst: die is duidelijk, eendimensioneel en loopt van begin tot eind als een trein (”een page-turner” is het zeker). Maar toch is het grote literatuur. En dat komt omdat het boek van alles oproept in de lezer. Misschien dat sommige recensenten het niet aan durven om te schrijven dat het boek hen van binnen onrustig heeft gemaakt, heeft gezorgd dat ze die nacht net iets minder goed sliepen, een naar zeurend stemmetje in hun achterhoofd heeft wakkergemaakt. Want dan zouden die recensenten ineens over zichzelf moeten schrijven in plaats van over het boek. Ik vind dat knap van een boek.
Het enige jammere vind ik dat Koch zinspeelt op een neurologische aandoening die de oorzaak zou zijn van het leed dat in het boek voorbij komt. Dat is jammer, omdat daarmee de lezer de hoofdpersoon toch weer vrij gemakkelijk van zich af kan zetten: “Natuurlijk, een neurologische aandoening, hij is gewoon ziek in zijn hoofd.” Maar als hij “op zich” een gewone vent zou zijn geweest die toch stap voor stap dieper in het moeras zou zijn weggezakt, dan betekent het dat we allemaal potentieel net zo ziek in ons hoofd zijn, en dat vond ik een veel spannender gedachte.
Jullie mening is welkom!
PS dit interview met Koch is wel interessant, hij vertelt ook dat hij lang had getwijfeld om de neurologische stoornis erin te schrijven
Popularity: 18% [?]
28 Aug 2010 admin 2 comments
