JellevanDijk.org

Vandaag opgepikt via Petra, Project Wildeman. Tekst, klank, muziek, theater, vormgeving. Ik zie helaas geen optredens voor 2012 - maar help me herinneren dat ze bestaan als ze weer op tour gaan. De website is al cool: hij begint direct volledig in audio.

Popularity: 2% [?]

Vandaag ben ik voor het eerst naar “zo’n 3D film” geweest. De afgelopen jaren zijn die als paddestoelen uit de grond opgesproten, maar ik had deze stap in de menselijke vooruitgang vooralsnog gemist. Wel keek ik ooit een 3D film met Michael Jackson in de hoofdrol, in Disney World. In diezelfde vakantie stond ik ook op het World Trade Centre. Zowel het flatgebouw als de rood-groene brilletjes behoren nu definitief tot het verleden. In plaats daarvan zaten wij nu gedrie met een kekke zwarte zonnebril naar Kung Fu Panda II te staren. (Het staren is een inside joke voor wie bekend is met het fenomeen Kung Fu Panda). Het voelde een beetje alsof je jarenlang yoghurt-met-een-beetje roosvicee gewend was, en dan ineens dubbelvla met slagroom en een lepeltje advocaat als toetje krijgt: man, wat knalt dat je waarnemingssysteem in zeg, die hyper-realistische computer-animaties, en dan ook nog in 3D. Ik weet zeker dat het normaal gaat worden. Voor de meesten van jullie is het waarschijnlijk al ‘gewoon’. Dat is zo met dubbelvla en slagroom - als je het elke dag eet - en dat is zo met hyper-realistische animaties in 3D. Het is zelfs al een beetje zo met Al Quaida.

Popularity: 19% [?]

Increasingly we will see designers and artists working with interactive technology as a natural base material for tinkering, exploring, crafting. Like their predessessors, who were skilled in crafting clay, or paint, or working wood, these young designers take a set of batteries, a bunch of interactive components (using, quite often, Arduino as a basic system) and they simply begin to design and make art. They also still draw on paper, make video’s, animations, work in textiles, use wood and iron: it is not as if they are computer programmers. This is simply a new kind of stuff to work with. For today’s students in design schools and art academies, working with interactive technology is just the normal thing to do. See for example this designer student’s projects: Liza Stark - and she’s just one of the many I stumbled upon.

Popularity: 16% [?]

Via Petra Veen een grappig kunstproject op kleine schaal

Popularity: 12% [?]

I was thinking some more about what I wrote yesterday on Hans Teeuwen. What’s missing with using the word ‘rythm’ in analysing his performances is the improvisational character of his acts. The key is not just that he has a great sense of rythm, it is more than that. Perhaps ‘flow’ is a better word. What I mean is being so skilled and proficient at doing what you do that you are in complete control of the process, even though the process is not entirely under your control. Think about gamers that shoot their way through virtual war-zones, killing everything that comes into view for just a split-second. Really good gamers at some point get ‘into the zone’ as one says, or into Flow, as it has been called. This is what I see in Hans Teeuwen’s acts as well. He’s not just reciting the jokes he has designed on beforehand, and his performances are far from ‘cognitive’ affairs, where the joke is in understanding the puns, the language, the reference to actualities, famous people, and so on. You don’t have to *know* anything in order to enjoy Hans Teeuwen. But he does relate very strongly to much of what we ‘know’ - but this knowledge is our implicit knowledge. Where people like Joep van het Hek or even Theo Maassen (I like Maassen also very much) are funny because they touch upon our explicit knowledge of ‘how the world works’, Hans Teeuwen is a master in playing with our implicit, or tacit knowledge of it. He plays with the way people talk, especially their intonation and timing, with accents, and emotional undertones. And along with his voice the same goes for his movements and musical improvisations. But - and this is the main point - when it comes to lengthy improvisations with voice, movement and piano, one cannot know precisely what will come. The process is way too complex to completely ‘plan’ it in advance. So what one must do is get into state where the complexity of what *may* happen suddenly maps onto a one simple dimension in which you are totally ‘on top of it’, in which you contros the way things unfold and where you are ‘floating’ on the sea of rythmic movements, being able to ‘play’ with what happens next. This is what happens in Teeuwen’s best moments.

Popularity: 18% [?]

I was looking at Hans Teeuwen, who performed in London a while ago, and the whole show is on YouTube.
Because it was in English, it now struck me for the first time that the power of Teeuwen is in his tremendous sense of rythm. The first act in the show is a piano improvisation, which is for the most part completely nonsense in terms of melody, but it still sounds good, and this is completely because of the rythm which is very good and very musical (Teeuwen is after all a good pianist as well). But in this sequence (below), both his Scandinavian War Song and his dance impro on a piece of Big Band Jazz really prove my point: Hans Teeuwen is rythm all the way through. And I feel there is something really good and attractive about that.

Popularity: 17% [?]

Hm… of ik er nou emotioneel en mentaal klaar voor ben om het volgende met jullie te delen weet ik niet (ik weet het wel: ik ben er nog niet emotioneel en mentaal klaar voor), maar goed, het gaat om de reclame en we moeten reclame maken: Een voorproefje van ons kooroptreden: Reboot Your Soul. Echt, het wordt nog VEEL beter hoor. We zijn hard aan het werk. (En ik was verkouden die dag. En de microfoon deed het niet goed. En … ah, ik ben hier nog niet klaar voor). Hoe dan ook, houd de reserveringsmogelijkheden voor onze optredens in de gaten via de site!

Popularity: 19% [?]

…Dus, ik kan nu wel die verbouwing betalen, maar niet meer naar het theater.

Toen het verbod op roken in cafe’s in Duitsland werd ingevoerd, was er een cafe dat besloot om elke avond een theatervoorstelling op te voeren. De bezoekers van het cafe waren, iedere avond weer, eenmalig de acteurs. Het stuk dat werd opgevoerd was iedere avond hetzelfde stuk: ‘Toen het roken nog niet verboden was!’.

In navolging van die Duitse stamgasten stel ik theater-eigenaren voor om iedere avond een verbouwing uit te voeren. Of liever gezegd, we doen precies zoveel verbouwingen op een avond als er bezoekers zijn. De theater-eigenaar wordt een aannemer, die van elke bezoeker afzonderlijk eenmalig de opdracht aanneemt om gedurende 2 uur de waarneming en de gedachten en de beleving van de bezoeker grondig te renoveren. De acteurs in het theater zijn de bouwvakkers die deze voorstellings-verbouwing zullen realiseren.

We kunnen uit gaan van 75% loonkosten, tegen 25% materialen (decor, requisieten). Dus driekwart van het kaartje kan dan gewoon voor 6 procent.

Popularity: 22% [?]

The current focus in my research is on ‘traces’ and how traces that people leave may help them, cognitively speaking. (So for example if I leave my keys on the table they will remind me of things that I might forget if I hadn’t left my keys sitting there - amongst other things the question of where I left my keys…). Currently I apply this notion of traces, how people create them and how they use them, to the context of ‘creative group sessions’. Of course you quicky get to talk about sticky-notes, whiteboards, and ’stuff on the table’ within that context. One question of course is how digital computation might fit in here.

But I am interested in the workings of traces in other domains as well.

So, sligthly related: I just found a nice pool of photo’s on Flickr. The rule is that no people are allowed to be seen in the photo’s, just the space and the story it tells you about what has happened there (or will happen), based on the traces that people have left…

Popularity: 19% [?]

Sophie stuurde me deze

Drawing Robot at the MU, Eindhoven, Netherlands from Nils Völker on Vimeo.

Popularity: 23% [?]