JellevanDijk.org

One of the conclusions in my thesis will be that in groups of people that are trying to solve a complex problem, most of the time the process is not really one of finding good ideas or solutions to the problem, the process is a social negotiation between people. It is about ‘my’ idea versus ‘your’ proposal, and if we can integrate this, we are effectively reaching a social agreement between two people. The game is played over content, but the content is not really what the game is about.

I was thinking about this conclusion when I was listening to the news, featuring the European Crisis. In each news show there is an ‘expert’ that is analysing ‘the problem’ and several options for getting out of the crisis are discussed. I’ve heard about 20 times the analysis that when the Central European Bank would press new money (in order to buy state bonds, for instance) then this would lead to inflation. To me, that is a very simple thing, that I have learned when I was a kid, and so what suprises me most is that this analysis is being discussed in each news show over and over again, as if it was an option in the first place. Or, if it *is* a serious option to consider, then explain how it could be a *good* thing to press extra money. What do the people that want to press extra money have to say in response to the argument of inflation? We never hear. But that is what it is really about, the crisis, like any other complex problem that involves people. It is not about ‘what is the best thing to do’, since there is no best thing to do. The real problem is that the people that are discussing the problem, are also participants in the problem itself. If we make the rational analysis that the best thing to do would be to help Greece and Italy, but if the main player, Germany, does not agree, then our analysis is worthless. In the news shows, the experts keep telling us that we should help Greece and Italy (but Germany unfortunately does not understand this) or that we should not help Greece or Italy (but Greece and Italy keep on expecting us to help instead of taking action in their own hands) and so on. Instead, we should stop describing this crisis as a ‘problem’ (that has a ’solution’) and start treating it as what it really is: a purely human affair, that needs to be negotiated, in search of a compromise (or a revolution).

Popularity: 10% [?]

Om redenen die ik niet nader zal noemen (maar Nederland is een klein landje) ben ik weer eens op zoek gegaan naar een serie artikelen die ik schreef voor Kennislink. Een paar daarvan schreef ik samen met Nienke van Atteveldt, een inmiddels gerespecteerd cognitief neurowetenschapper. (Ja ja, ik weet het, maar ik kom er ook nog wel). De weblinks bleken niet meer te kloppen. Een soort blog-Alzheimer: dat de beschermlaag van de zenuwverbindingen tussen mijn weblog en de site van kennislink in de loop der jaren is afgesleten, omdat die verbindingen zo goed als niet gebruikt werden. (Use it or lose it, riepen ze altijd, die hersenwetenschappers). Alhoewel ik eigenlijk niet weet of er verband is tussen de progressie van Alzheimer en of je bepaalde verbindingen actief gebruikt of niet, maar dat kunnen we aan Nienke vragen, die weet dat soort dingen.

Ik zet gewoon de hele lijst hier nog even op een rij, opnieuw. Voor de liefhebber:

Met Nienke:

De biologie van denken taal en bewustzijn

Over de aansturing van de spieren

Van Nienke:

Spook-ledematen

Van mij:

Hoe je denkt te doen

Schetsen op je netvlies

Een hoofd vol weetjes

Popularity: 10% [?]

This classic book has been on my reading list for a long time. I still haven’t found the time to read it cover to cover. This morning I started reading the introduction, via Google Books (see link below). Winograd & Flores are interesting people. I was kind of dissapointed that a newer book of Terry Winograd (Bringing Design to Software) was not available, since he is closely affiliated with Google (one of his Phd students is Larry Page one of the co-founders of Google). Fernando Flores is also interesting since he was part of Salvador Allende’s government and this gives the philosophy and engineering story a nice political touch as well. But anyway, the introduction of Winograd&Flores’ groundbreaking work (in 1986!) already contains many sentences that I would like to copy directly into my thesis. Winograd has been strongly influenced by Hubert Dreyfus as well. They write in the introduction:

we came to the realization that although our formal training was in the technical fields of mathematics and computer science , many of our guiding intuitions were not compatible with the traditions in those fields. We found ourselves in much closer accord with writers … who identified their interests as biology, hermeneutics and phenomenology. One of the … attractions of this work was the understanding it provided of the larger human context in which the study of cognition has meaning.

Or read for example the elegantly simple way in which they think about the question: what is a word processor? In reading the answer I recognize many things that I discuss with students and colleagues: how a software program plays its part in a practice, and how it even changes our own basic understanding of the words we use in order to describe our own practice, up to the point that new technologies ask us to redefine questions like: what is knowledge? what is language? what is communication? Too bad today I have to finish the data processing of my experiment: I want to read more!

Popularity: 8% [?]

In Science staat deze week een bespreking van een mooi voorbeeld van wat de auteurs ‘pseudo-science’ noemen. Het gaat om het idee dat het beter is voor kinderen om gescheiden (M/V) onderwijs te krijgen. Dat schijnt nogal populair te zijn in onderwijsland, vooral in Amerika. Zowel de ‘klinische trials’ (het empirisch onderzoek op scholen) als ook de vertaalslag vanuit neuro-wetenschappelijk onderzoek naar ‘de betere onderwijsvorm’ zijn ongegrond.

Het empirisch onderzoek bevat allerlei standaard methodologische fouten. Bijv: de scholen die gescheiden onderwijs aanbieden hebben ook toelatings-examens, zijn dure prive-scholen, en de uitvallers van die scholen komen vervolgens weer op de ‘gewone’ scholen terecht, waarme deze scholen worden vergeleken. Selectie-bias heet dat: de twee condities verschillen op allerlei punten die niets met de onderzoeksvraag te maken hebben omdat de scholen niet ‘willekeurig’ aan de conditie “Single-Sex” of “Multi-Sex” education worden toegewezen. Daar waren dus 8 wetenschappers voor nodig om dat te onderzoeken en te concluderen. Elk tekstboek methoden begint zo ongeveer met deze vorm van pseudo-wetenschap.

Ernstiger misschien nog (omdat het subtieler is en omdat het brein enorm populair is op het moment) is de manier waarop experimentele resultaten uit hersenonderzoek 1-op-1 worden vertaald naar ‘wat dat betekent voor het onderwijs’. Er zijn verschillen tussen mannen en vrouwen, er zijn zelfs sexe-verschillen tussen hoe het brein leert, vertellen ons de neuro-wetenschappers. Maar wat betekent dat voor het onderwijs? Op welke manier bewijst dat, dat ’single-sex education’ beter is dan gemengd onderwijs? Dat bewijzen die resultaten helemaal niet, omdat de relatie tussen hersenprocessen en zoiets sociaal-cultureels als formeel onderwijs, uiterst complex is, en vooralnog goeddeels onbegrepen door cognitief neurowetenschappers.

Dit blogje is trouwens ook nog een mooi voorbeeld van hoe het niet moet: ik schrijf dit op basis van een paar sound-bites tijdens een radio-item, en ik heb het hele artikel niet gelezen (omdat ik geen abonnement heb op Science).

Popularity: 12% [?]

This afternoon I arrived in Dagstuhl, a small village close to Wadern, a town two hours by RegionalBahn south of Frankfurt, Deutschland. I am here to discuss issues of ‘human and computer problem solving’, and whether we (who?, well, ‘us’) are in need of new foundations. (Some pictures appended below). I am honored to have been invited by Iris, since I am certainly not the expert in this field (and several of the people I met so far are pretty much The Expert). So I get to learn a lot. And yet it is a return to old times, since the world of problem representations, state spaces, search algorithms, frame problem, etc…, is the world of Cognitive Science that I was academically trained in. It’s fun to be back again! And I do hope I can build some bridges to my current Phd work, since I realize I have been drifting away from the things I was educated in quite a lot. The nice thing about this Seminar is that there are people from psychology departments and people from Computer Science, so there is enough opportunity for cross-disciplinary connections. But of course also we should expect some cultural clashes and misunderstandings. (My secret mission is to investigate (the lack of) shared understanding between scientists :-).

Talking about problem solving: In the train to Frankfurt there was a nice conversation I overheard:

Man with no train ticket “So I have to get out?”
Female inspector “You know that you have to have a ticket on the train”
Man, mocking: “But if you could only tell me what to do?”
Woman: “No no, you know that you have to have a ticket. No ticket, no train”.

So she indicated what he had to know
He then asked what he had to do (in the hope of not having to do anything)
And she then repeated what he should have known once more.

I hope we get to have good discussion on the relation between doing and knowing, and whether there is much of a difference in practice.

The Dagstuhl Premises (Schloss Dagstuhl). [I sleep on the other side of the road in a 60’s computer-science-lab-style appendix to the actual Schloss…]

Academic Seminar visitor Yellow von Diek visits the Dagstuhl Castle Ruins.

Seminar Co-Organizer Iris, not quite ready to accept that Boosting can get you arbitrary good results

Popularity: 20% [?]

Next week I will attend a seminar on (Human) Problem Solving. One of the speakers, Prof. William Batchelder, already published his slides, filled with (well-known) riddles and puzzles.

This is one of them, perhaps you already know of it.

Three friends traveling together walk into a hotel and ask for a room.
The manager tells them that the available room costs $30.
Each pays $10, and then they go up to the room.
Afterwards, the manager realizes he overcharged for the room and sends $5 back with the Bell Hop.
On the way to the room, the Bell Hop realizes that these people are not expecting to get any money back. He decides to pocket $2 of the overcharge and gives the people in the room $3 back.
If the three travelers initially paid $10 each, and each got $1 back, then they each paid $9 for the room.
$9 x 3 = $27.
Adding to that the $2 the Bell Hop kept for himself brings the total amount paid for the room to $29.
What happened to the 30th dollar?

Everybody see the trick?

What I found mostly interesting about it  - looking at it introspectively - is that I only needed to *glance* over the text for a second, in order to already see the ‘problem’/paradox. So that happened very quick! This means ‘understanding the puzzle’ is very easy, in this case. That is not always so, sometimes you will say ‘huh? again’? because you need more time to get what the problem is (even before solving it). Then I read it more carefully, but for the next minute or so I was only confirming that what had already suprised my in the first instant, was indeed the ‘puzzle’ that needed to be solved. So no information was added to my system, just a fact-check on my first grasp of what I had seen. Only in the second minute, when I started to deliberately teasing out ‘elements’ and telling myself ‘facts’ and statements “it must be true that … and so it must be true that … and in any case what you have is … “, then suddenly I saw the trick being played on the reader. That also ‘fell from the sky’ in an instant. “Wait a minute… they’re doing … while they should be …” The big puzzle of course is: what happens in (my)/ the readers mind over these 2 minutes? How does problem solving work? I hope to be a bit the wiser after next week ..

Btw MY point at the seminar will probably be something in the line of arguing that THESE kinds of riddles are NOT the sort of ‘problems’ that human beings confront in daily life - that is not unless you read blogs with riddles all day long. But I am afraid that I am still a long way of having MY slides ready - ooff…

“One dollar got lost? Not my problem!, said the Bell Hop, and he went out and bought himself his free pack of sigarettes”

Popularity: 15% [?]

Ik ben afgestudeerd op ‘de leersprong’. Ik heb daar een neuraal netwerkje voor geprogrammeerd gebaseerd op een algoritme van een zekere mijnheer Pineda. Dat was niet zo bijzonder, dat netwerkje, en mijn programma, maar ik roep nog wel eens trots dat ik een neuraal netwerk ik C++ heb geprogrammeerd en dat dwingt toch een zeker respect af bij ingenieurs. Dus nuttig was het wel, dat werkje. De leersprong, ondertussen, is populair geworden door het boek Oei ik groei, waar op iedere bladzijde weer een nieuwe leersprong of sub-leersprong staat beschreven. Als je baby een beetje raar doet, huilerig is of niet wil slapen: geen zorgen, het is gewoon een leersprong. Vandaag was de dag van de leersprongen: Baby S. heeft de controle over zijn eigen hand ontdekt en is daar zo van onder de indruk dat hij tegelijk ook voor het eerst is begonnen met dromen. Helaas zijn het nachtmerries, althans afgaande op de angstschreeuw waarmee hij vannacht wakker werd. (Angstschreeuw is het woord met het grootste medeklinkercluster, maar dat terzijde). Zoon J., ondertussen, schreef zojuist een verhaal, met een titel, en 26 woorden, een kop en een staart. Nu ik nog. de dag is nog niet om. Dit is de dag van de leersprongen. Ik voel dat het beslissende inzicht, dat nodig is voor mijn proefschrift, al om het hoekje loert. Kom, spring er maar in, inzicht!

Popularity: 17% [?]

Jonas is een kind van de nieuwe generatie. Hij stond in de kamer, keek voor zich, spreidde zijn handen zo een beetje uit naar het gebied dat hij in het directe zicht had en zei:

“Dit, is eigenlijk een TV”.

“Hoe bedoel je?”, zei zijn moeder, die duidelijk niet van de nieuwe generatie was maar nog van de vorige, toen de meeste dingen nog niet gewoon een TV waren.

“Nou dit, allemaal”, antwoordde hij, maakte daarbij wat nonchalante cirkelbewegingen. “Dit is allemaal hier is een TV, zo dit hier allemaal voor mij. Jij ook, dus. Jij bent op TV. Ha ha”.

Ik, die altijd slimmer wil zijn dan iedereen, voegde er aan toe: “Nou, dan zit jij ook in de TV. Want die TV van jou is ook hier achter je, waar ik ben, en daar links van je bij de tafel en daar rechts bij de box. En jij staat er immers middenin?”.

“Ja, ha ha, dat is waar”. Geen verwarring te bespeuren. “Ik zit in de TV!”.

“En die TV…”, deed ik er nog een schepje bovenop “zit die dan ook *in* jou?” (ik ben zo’n vader die altijd net iets te ver gaat).”Ik bedoel: zit hij ook helemaal binnenin je, in het midden van je buik?”.

“Jahoor, daar zit ook TV. Die is voor de bloedlichaampjes, de soldaatjes”, riposteerde mijn hedendaagse gestudeerde zoon zonder waarneembare denkpauze. “Die soldaatjes moeten vechten tegen de bacterieen. En die bacterieen zijn de TV. Dus de bloedlichaampjes moeten vechten tegen de TV! Ha ha”.

Ik keek hem verbluft aan, en moest mijn nederlaag erkennen. Hier kon ik, zoals de Amerikanen zeggen, mijn hoofd niet meer omheen krijgen. Triomfantelijk slenterde mijn zoon vervolgens naar zijn werkbankje, onderwijl het pasgeleerde liedje van de groep 2 eindmusical zingend. Aldaar vouwde hij nog enkele papieren vliegtuigen.

Popularity: 9% [?]

Arjan Haring twittered about a conference in Spain UXLX where Stephen Anderson introduced the term Z-shaped thinkers.

I am a Z shaped thinker. So, thankfully as of today, thanks to Stephen A., I am now officially important, relevant, needed and appreciated (and therefore well-paid?) in the innovation and design proces that will spur the economy and save our souls from utter crisis and the End of the Planet as we know it (and from the Chinese as well). My contribution to modern society will be based on the fact that:

 Z-shaped thinkers…

• reframe the problem;
• explore many perspectives
• synthesize information
• embrace constraints
• challenge assumptions
• appreciate details

… in order to envision unseen opportunities.

(Although I am known to be a bit sloppy on the ‘details’ issue, but heck, that’s details).

You know, come to think of it, I actually know many Z-thinkers. In fact we’re a sort of Z-gang, we Z-people, doing the Z-thinking thing all day long, in our small little Z-munity, during lunch-breaks, on the toilet, etc…

And we *can* be hired.

So if you need help, and you have no one else to call (e.g. those God forsaken yesterday’s T-shape thinkers), then call us: the Z-team.

PS Please note I have nothing against T-shaped thinkers. In fact, I have T-people amongst the best of my friends. But still, you know, it *is* a fact that they are a bit horizontal, and vertical, right? They do seem to lack that diagonality that gives just that extra bit of juice to live. IMHO. Whoops, just thought of a fantastic new product concept - gotta go!

Popularity: 18% [?]

Volg de vorderingen van het TRACES project hier

Popularity: 19% [?]