JellevanDijk.org

Dus bij mij gaat alles altijd in vele kleine stappen, als het gaat om het bereiken van een georganiseerd leven. (Huub vd Lubbe dichtte op zijn cd met Concordia: “Ik krijg vast uiteindelijk een geregeld leven … in mijn graf”).
Maar dus, het gaat bij mij dus in kleine stappen, en ik ben nu *bijna* echt overgestapt naar de Triodos bank. Ik heb de pas, zo’n doosje waar geheime codes uitkomen die ik moet invullen, en in een mapje heb ik netjes allerlei papieren gestopt met daarin ik geloof wel drie verschillende pincodes die ik Absoluut Niet in een mapje mag bewaren (ja maar, moet ik dan al die pincodes dan stand te pede op vrijdagmiddag 18:23 uur vlak voor het eten uit mijn hoofd leren, omdat ik die enveloppen toevallig op dat moment net opengemaakt heb, en omdat ik ook op datzelfde moment de tafel wilde gaan dekken voor het eten, en dat ik die papieren dus even in een mapje wil stoppen? Wat denken ze toch bij dat soort instanties? Mafkezen). Ik heb mijn oude rekening opgezegd - al is dat feitelijk nog niet gebeurd, want ik kon de Sinterklaasaankopen gewoon pinnen van de ING. Het enige dat ik nog niet heb gedaan is daadwerkelijk een transactie uitvoeren met mijn nieuwe pas en mijn nieuwe geheime doosje en mijn uber-geheime pincodes. Omdat ik een beetje opzie tegen de ingewikkeldheid er van. (Bijvoorbeeld: waar lag ook alweer dat mapje met de pincodes dat ik vrijdag zo netjes had opgeruimd?)

Popularity: 7% [?]

Arjan Haring, mijn collega, en een van de meest fanatieke social-media figuren die ik ken, is GESTOPT met facebook. Zijn profiel is ook daadwerkelijk verdwenen van facebook, wat op zich een leuke test was omdat we natuurlijk dachten dat facebook je digitale identiteit tot in de eeuwigheid zou laten bestaan. De gegevens van Arjan zullen ongetwijfeld nog wel ergens stiekem op een server worden achtergehouden. Dat betekent eigenlijk dat Arjan zich nu in een soort virtuele Quantanamo Bay situatie bevindt: hij wordt ergens vastgehouden, maar niemand weet precies waar, voor hoe lang, en hoe hij daar behandeld wordt. Arme Arjan. Het meest Kafkaiaanse aan de situatie is natuurlijk dat hij zelf ook niet weet waar hij nu, facebook-wise, precies *is*. Wel krijgt hij telkens automatisch gegenereerde mailtjes, die dan zogenaamd geschreven zijn door zijn oude facebook vrienden. We miss you Arjan. We want you back Arjan…. Gelukkig zit hij nog wel op LinkedIn en Twitter…

Popularity: 14% [?]

Echt cool: http://www.youtube.com/watch?v=fmWo9iJzGW0

Popularity: 16% [?]

Het is nu officieel. Ik zit op facebook. Wanna hear my story?

Ik wilde niets te maken hebben met facebook, omdat ik gehoord had, al jaren geleden, dat facebook zo ‘lek was als een mandje’. Pha! facebook. Een beerput was het. Een tijd later, kreeg ik een uitnodiging van een vriendin, die foto’s van haar kindje aan mij wilde laten zien. Die foto’s stonden op facebook. Dus ik werd lid, en ik zwoor mijzelf nooit iemand ‘toe te voegen’ als vriend. Ik was alleen lid voor dat ene foto-album. Toen ging ik op cursus. Zulke leuke mensen. We zouden definitely contact houden. Maar die mensen woonden allemaal zo ver weg. Schotland. Denemarken. USA. Dus iemand maakte een facebook groepspagina. Ik werd lid van die groep. Ik was immers al lid. Maar het was echt alleen voor die groep. Verder wilde ik er NIETS mee te maken hebben. Om reclame te maken voor mijn werk in Den Haag had ik ooit a een Hyves pagina aangemaakt. Want daar zaten ’scholieren’ en wij zochten scholieren. Dus ik allemaal dingen vertellen over die leuke opleiding, op mijn Hyves pagina. Maar binnen de kortste keren kreeg ik berichtjes van oude basis-school klasgenoten. Hoe is het met jou? Wat doe je nu? Twee kinderen al? Ach wat leuk. Dat was Hyves. Maar een basisschoolklas is ongeveer 25 mensen groot. Dus de activiteit op ‘me Hyves’ begon duidelijk naar een nulpunt te dalen. Toen begon ik uitnodigingen te  krijgen van diezelfde basisschoolklasgenoten, maar dan voor facebook. Ik vermoedde een trend: facebook gaat het winnen van Hyves. In de media werd er nog over gesteggeld: Hyves scheen nog steeds enorm populair te zijn. Maar zeg eens eerlijk: wie van jullie social-media adepten doet vandaag de dag nog aan Hyves? Een paar weken geleden zag ik de film. En gisteren heb ik ontdekt hoe ik mijn blogjes op facebook kan laten verschijnen. Volgens mij zit iedereen nu op facebook.

Of Orkut. Het eerste ’sociale netwerk’ waar ik ooit voor uitgenodigd ben, heette Orkut. Volkomen raar vond ik het. Mijn oud medestudenten M. v.d. L. en D. v. B. die de hele dag zaten te kletsen over gekke YouTube filmpjes en hartige taart? Waar hielden die mensen zich mee bezig? (Ik zal mijn eigen blog er maar niet op teruglezen: waar houd ik me eigenlijk in godsnaam mee bezig?) Enfin, Orkut. Jaren niets meer van gehoord, vooral niet sinds iedereen plotseling overstapte op …God hoe heette dat ook weer - weet daar de naam niet eens meer van, nog zo’n site. Ik dacht dat Orkut een stille dood gestorven was. Maar Orkut is terug! Want ik kreeg een uitnodiging - van Edward, en Ed is my man in Havana. Dus DAT betekent dat Orkut weer groeiende is, dat het heel groot gaat worden. (Volgens E. komt dat omdat Orkut van Google is, en zo zal het wel zijn).

Heb ik net uitgevonden hoe ik mijn blogjes moet importeren in facebook. Moet ik alweer naar Orkut. Het blijft zwoegen en zweten.

Popularity: 15% [?]

Jullie wisten dat natuurlijk allemaal al lang, maar ik heb weer wat nieuws geleerd.

Ik hoorde rond kerst toevallig van de buurvrouw van de slager van mijn zwager zijn huishoudster dat, nu iedereen tegenwoordig alles online koopt, dat je dan natuurlijk, net zoals vroeger door weer-en-wind met het huis-aan-huis blaadje op zak, op KOOPJESJACHT gaat.

Waar is het uitverkoop?

Waar zijn de kortingen?

Waar ke-je bonnetjes knippe?

Die zijn hier, op kortingscode.net. Kortingscodes zijn de digitale variant van persoonlijke kortingsbonnen, maar omdat het digitaal is, ben jij mij,en ik jou, en kunnen we allemaal samen genieten van Henk en Ingrid-ze kortingscodes, omdat de H&M niet weet dat jij en ik en H&I stiekem allemaal verschillende mensen zijn.

Behalve dat H&M dat sinds kort wel weet - ik las op de site in ieder geval een hoop geklaag over niet werkende codes en geblokkeerde accounts, bij dames (waren allemaal dames, wat dat betreft verandert er dan weer niets) die wat te fanatiek hadden lopen kortingscoderen.

(Ik heb het nu steeds maar over H&M, alsof dat de enige winkel is op internet, maar qua kortingscodering is dat ook zo, schijnt. Lees de site er maar op na).

Popularity: 14% [?]

Ik werk veel met het begrip ‘koppeling’. Dat komt uit die theorie van Embodied Cognition: dynamic couplings emerge within in the continuous interaction between the organism and its environment. Ik heb hier en daar beweerd dat je dus moet streven naar een sterke ‘koppelingen’ tussen mens en product, als je een interactief product ontwerpt. Gebruiksonvriendelijke producten veroorzaken een ‘kink’ in de kabel van de interactie: je ervaart ontkoppeling. Fijne producten zitten als dat ouwe leren jasje dat je maar niet weg kan doen: jij en dat jasje zijn samen een. Er is een sterke koppeling en die wordt in het gebruik telkens herbevestigd.

Maar ik heb ook een sterke koppeling met mijn computer. Ik zit maar te typen en te surfen en vooral die email, die koppelt zich aan mij als een stalker waar ik niet vanaf kom. Twitter heb ik nog op afstand kunnen houden, maar alhoewel de zon schijnt en mijn rug pauze nodig heeft en ik nog niet eens heb gelunched zit ik hier dit weblog te schrijven. Belachelijk! Dit is niet de koppeling die ik voor ogen had.

Ik stel voor dat er een onderscheid moet komen tussen *goede* koppelingen, die een positieve vorm van symbiose tot gevolg hebben, of in ieder geval een vorm waar *ik* uiteindelijk beter van word. En dan heb je ook slechte koppelingen. Die werken net zoals verslavingen. Ik koppel aan de email en aan dat grote mooie scherm met al die windowtjes met tekstjes die naar mij roepen dat ze gelezen worden net zoals ik koppel aan die koek in de koektrommel, dat wijntje als ik thuis kom van het werk, en zoals anderen zich koppelen aan sigaretten, televisie, shoppen, je werk, of aan cocaine of crack.

De verslavingskoppeling aan je computer en internet is de meest gevaarlijke. Het lijkt namelijk alsof ik stiekem toch een goede daad heb gedaan. Alsof ik door het spuiten van mijn informatie-heroine tegelijkertijd toch iets goeds doe. Ik heb toch immers dit blogje geschreven? Heb ik daarvan niet iets geleerd (altijd goed, iets leren) heb ik daarmee niet iets gepresteerd (altijd goed, iets bedenken, iets maken) heb ik daarmee anderen geen leesplezier geschonken (altijd goed, iets voor een ander doen). En toch is het slecht. Het is drugs zoals ieder andere vorm.

Ik ga stoppen!

Ik begin morgen!

Popularity: 25% [?]

Vandaag ontving ik per ommegaande electronische post (dwz ongeveer een uur na publicatie van mijn youtube videootje) de volgende boodschap:

	help center | e-mail options | report spam
Dear humantechnology,Your video, luke timo jonas nijntje leeuwtje, may have content that is owned or licensed by Sony Music Entertainment.No action is required on your part; however, if you are interested in learning how this affects your video, please visit the Content ID Matches section of your account for more information. Sincerely, - The YouTube Team

Popularity: 26% [?]

Vandaag heb ik via Google Maps een adres opgezocht van het fietsendepot van de Gemeente Utrecht. Omdat ik nu ga kijken of mijn fiets toevallig gevonden is. Mijn fiets is namelijk uit mijn tuin gestolen. Small chance, ik weet het, maar goed.

Vervolgens heb ik de route laten berekenen (er is een optie: plan uw route, oid) vanaf mijn huisadres. In de linkerbalk krijg je dan alle aanwijzingen, en bij elke aanwijzing die je een klein fototoestelletje (als beschikbaar). Als je daarop klikt kom je in Google Streetview modus (je kan er vast ook direct naar toe maar zo kwam ik erop). Ik kan met een grote foto direct zien hoe een bepaalde straathoek er ook alweer uitziet, en waar ik dan naar toe moet, op dat punt. Enorm handig voor ons geheugen, dat meestal werkt met ‘landmarks’ en niet met een totale kaart in het hoofd. Je onthoudt: bij dat standbeeld rechts. En meer niet. Dat geheugen wordt nu ondersteund doordat je van te voren al het standbeeld kunt zien, en “waar je dan ook al weer heen moet als je daar eenmaal bent”.

(Gelukkig kan ik Mirjam’s fiets lenen, want het is 49 minuten lopen, zegt Google)

Maar toen begon ik door te klikken. Door telkens op de ronde cirkel die op straat verschijnt te dubbelklikken verplaats je je in deze 3D wereld. Je kunt de hele route al afleggen als je zou willen. Maar je mag ook van de route afwijken. Door op de vierkanten, die ook soms in beeld verschijnen, te dubbelklikken, zoom je in. Je kunt bij mensen naar binnen kijken. Je kunt zien of ze hun bovenraam hebben openstaan. Je kunt uitrekenen of je vanaf die plantenbak daar, via dat richeltje en die regenpijp naar binnen zou kunnen komen. Handig, als vooronderzoek, voordat je met je zwarte bivak en rugzakje op pad gaat. Je kunt ook mensen op straat zien, je kunt ze herkennen: hee, die was blijkbaar daar, in die straat, stapte net uit die drankenwinkel of coffeeshop naar buiten. Interessant.

Het zijn geen oude foto’s. De verbouwing aan de overkant is bij Google Streetview al bijna af. Dat is een paar maanden geleden, hooguit.

Je kunt ontzettend gluren en spieken en loeren, zonder dat iemand jou ziet. Dat is iets om over na te denken. Want dat was onze enige garantie op een beetje privacy: dat de rondneuzers van deze wereld het normaalgesproken niet de moeite vinden om helemaal naar jouw straat te fietsen en bij jou door de gordijnen te gaan gluren. Te koud, teveel gedoe. En teveel risico, want als zij in jouw straat komen gluren, kunnen ze zelf ook begluurd worden. Daar hoeven de gluurders nu niet meer bang voor te zijn.

Geen wonder dat mijn fiets is gestolen. De dief had hem waarschijnlijk allang zien staan in mijn achtertuin, en direct de beste vluchtroute al even geoefend.

Thanks, Google Streetview.

Popularity: 37% [?]

Internet is toch wel iets heel bijzonders en moois. Zie nou bijvoorbeeld deze onderstaande conversatie rondom een youtube filmpje van een deel van Mozart’s Requiem:

mkaatr

I don’t know much about music… so I am wondering what is meant by (D Minor)?
Sorry for the stupid question but I would like to know …

thanks.

rkwittem

D minor is the key signature. I’d suggest you look up what a key signature is on wikipedia because it would take too long if I explained it here. Basically it tells the musicians what notes to alter. It also affects the sound and harmony. Much, much more to this question than I could ever hope to answer. Look it up for best results.

silvija73 (3 maanden geleden) 

barbara bonney. i love her voice too

tenorsanyone (3 maanden geleden) 

I believe the tenor is Anthony Rolfe Johnson.

zanell25

What’s the name of the instrument at 1:45??
thx

eaFraKctured

Those are basset horns.

Kerlerot (4 maanden geleden) 

In french, “cor de basset”
as you have le “cor anglais” and the “french horn”…

eoghdes18

Well. Strictly speaking, the ‘french horn’, since the 70’s, is correctly simply called the ‘horn’, as decided by some horn society or other.

rkwittem

basset horns. Mozart loved them

murphy456 (5 maanden geleden)

GOD I love it !!!!

Hier is de muziek trouwens:

Popularity: 26% [?]

(van Alan Barnum Scrivener’s page)

Popularity: 24% [?]