JellevanDijk.org

Ik werk veel met het begrip ‘koppeling’. Dat komt uit die theorie van Embodied Cognition: dynamic couplings emerge within in the continuous interaction between the organism and its environment. Ik heb hier en daar beweerd dat je dus moet streven naar een sterke ‘koppelingen’ tussen mens en product, als je een interactief product ontwerpt. Gebruiksonvriendelijke producten veroorzaken een ‘kink’ in de kabel van de interactie: je ervaart ontkoppeling. Fijne producten zitten als dat ouwe leren jasje dat je maar niet weg kan doen: jij en dat jasje zijn samen een. Er is een sterke koppeling en die wordt in het gebruik telkens herbevestigd.

Maar ik heb ook een sterke koppeling met mijn computer. Ik zit maar te typen en te surfen en vooral die email, die koppelt zich aan mij als een stalker waar ik niet vanaf kom. Twitter heb ik nog op afstand kunnen houden, maar alhoewel de zon schijnt en mijn rug pauze nodig heeft en ik nog niet eens heb gelunched zit ik hier dit weblog te schrijven. Belachelijk! Dit is niet de koppeling die ik voor ogen had.

Ik stel voor dat er een onderscheid moet komen tussen *goede* koppelingen, die een positieve vorm van symbiose tot gevolg hebben, of in ieder geval een vorm waar *ik* uiteindelijk beter van word. En dan heb je ook slechte koppelingen. Die werken net zoals verslavingen. Ik koppel aan de email en aan dat grote mooie scherm met al die windowtjes met tekstjes die naar mij roepen dat ze gelezen worden net zoals ik koppel aan die koek in de koektrommel, dat wijntje als ik thuis kom van het werk, en zoals anderen zich koppelen aan sigaretten, televisie, shoppen, je werk, of aan cocaine of crack.

De verslavingskoppeling aan je computer en internet is de meest gevaarlijke. Het lijkt namelijk alsof ik stiekem toch een goede daad heb gedaan. Alsof ik door het spuiten van mijn informatie-heroine tegelijkertijd toch iets goeds doe. Ik heb toch immers dit blogje geschreven? Heb ik daarvan niet iets geleerd (altijd goed, iets leren) heb ik daarmee niet iets gepresteerd (altijd goed, iets bedenken, iets maken) heb ik daarmee anderen geen leesplezier geschonken (altijd goed, iets voor een ander doen). En toch is het slecht. Het is drugs zoals ieder andere vorm.

Ik ga stoppen!

Ik begin morgen!

Popularity: 8% [?]

Vandaag ontving ik per ommegaande electronische post (dwz ongeveer een uur na publicatie van mijn youtube videootje) de volgende boodschap:

	help center | e-mail options | report spam
Dear humantechnology,Your video, luke timo jonas nijntje leeuwtje, may have content that is owned or licensed by Sony Music Entertainment.No action is required on your part; however, if you are interested in learning how this affects your video, please visit the Content ID Matches section of your account for more information. Sincerely, - The YouTube Team

Popularity: 10% [?]

Vandaag heb ik via Google Maps een adres opgezocht van het fietsendepot van de Gemeente Utrecht. Omdat ik nu ga kijken of mijn fiets toevallig gevonden is. Mijn fiets is namelijk uit mijn tuin gestolen. Small chance, ik weet het, maar goed.

Vervolgens heb ik de route laten berekenen (er is een optie: plan uw route, oid) vanaf mijn huisadres. In de linkerbalk krijg je dan alle aanwijzingen, en bij elke aanwijzing die je een klein fototoestelletje (als beschikbaar). Als je daarop klikt kom je in Google Streetview modus (je kan er vast ook direct naar toe maar zo kwam ik erop). Ik kan met een grote foto direct zien hoe een bepaalde straathoek er ook alweer uitziet, en waar ik dan naar toe moet, op dat punt. Enorm handig voor ons geheugen, dat meestal werkt met ‘landmarks’ en niet met een totale kaart in het hoofd. Je onthoudt: bij dat standbeeld rechts. En meer niet. Dat geheugen wordt nu ondersteund doordat je van te voren al het standbeeld kunt zien, en “waar je dan ook al weer heen moet als je daar eenmaal bent”.

(Gelukkig kan ik Mirjam’s fiets lenen, want het is 49 minuten lopen, zegt Google)

Maar toen begon ik door te klikken. Door telkens op de ronde cirkel die op straat verschijnt te dubbelklikken verplaats je je in deze 3D wereld. Je kunt de hele route al afleggen als je zou willen. Maar je mag ook van de route afwijken. Door op de vierkanten, die ook soms in beeld verschijnen, te dubbelklikken, zoom je in. Je kunt bij mensen naar binnen kijken. Je kunt zien of ze hun bovenraam hebben openstaan. Je kunt uitrekenen of je vanaf die plantenbak daar, via dat richeltje en die regenpijp naar binnen zou kunnen komen. Handig, als vooronderzoek, voordat je met je zwarte bivak en rugzakje op pad gaat. Je kunt ook mensen op straat zien, je kunt ze herkennen: hee, die was blijkbaar daar, in die straat, stapte net uit die drankenwinkel of coffeeshop naar buiten. Interessant.

Het zijn geen oude foto’s. De verbouwing aan de overkant is bij Google Streetview al bijna af. Dat is een paar maanden geleden, hooguit.

Je kunt ontzettend gluren en spieken en loeren, zonder dat iemand jou ziet. Dat is iets om over na te denken. Want dat was onze enige garantie op een beetje privacy: dat de rondneuzers van deze wereld het normaalgesproken niet de moeite vinden om helemaal naar jouw straat te fietsen en bij jou door de gordijnen te gaan gluren. Te koud, teveel gedoe. En teveel risico, want als zij in jouw straat komen gluren, kunnen ze zelf ook begluurd worden. Daar hoeven de gluurders nu niet meer bang voor te zijn.

Geen wonder dat mijn fiets is gestolen. De dief had hem waarschijnlijk allang zien staan in mijn achtertuin, en direct de beste vluchtroute al even geoefend.

Thanks, Google Streetview.

Popularity: 21% [?]

(van Alan Barnum Scrivener’s page)

Popularity: 14% [?]

Op 1 april (sic) ontving ik een uitnodiging om mijn informatie beschikbaar te stellen voor Who’s Who in the World. Zo belangrijk ben ik al, blijkbaar. Tempting…. ik ben een ijdele snaak. De website bestaat echt. Er staat nergens ” Ha ha 1 april”. Het invulformulier bevat allerlei serieuze vragen. En ik hoor graag bij belangrijke groepjes. Zo ben ik ooit ook eens uitgenodigd voor de Vrijmetselarij in Bilthoven. Daar durfde ik toen niet heen te gaan (het was ook rond 1 april geloof ik). Maar gevleid was ik toch, zelfs door een practical joke. Ja, als je mij in het ootje wilt nemen moet je zorgen dat ik denk dat ik beroemd ben of ga worden, daar ben ik wel gevoelig voor. (Wie gaat er bijvoorbeeld dit allemaal openbaar op het internet zitten bekennen?)

Ik denk dat ik er toch maar niet op reageer. Immers, iedereen *weet* toch al wie ik ben?

UPDATE: Natuurlijk is er altijd wel een forum dat weet wat er aan de hand is. Geen 1 april grap wellicht maar wel nep uiteraard. Volgens een van de bijdragers op het forum is het al een hele oude ’scam’. Dat klopt, precies hetzelfde truukje wordt verkocht door Laarmans en Boorman in het verhaal Lijmen van Elschot, die directeuren proberen op te lichten door een niet bestaand tijdschrift te kopen in grote oplages, waar die directeur dan een groot openingsinterview in beloofd wordt.

Popularity: 9% [?]

Ik ben bezig met de vraag hoe je digitale informatie weer ‘in’ de wereld kan krijgen en uit het kunstmatige (en in zekere zin niet bestaande) digitale domein. We zijn fysieke wezens met een lichaam in een ruimtelijke omgeving en digitale informatie lijkt daar vaak zo volledig los van te staan. Een van de gebieden die zich daar mee bezig houdt is tangible interaction en daar ben ik tot nu toe druk mee geweest. Maar minstens zo interessant (wellicht interessanter) is het gebied dat ‘augmented reality’ heet. Als je wilt weten wat dat is moet je dit filmpje kijken, dat ik kreeg van Fred.

Popularity: 24% [?]

(20:15) This site has been suspended while Network Solutions is investigating whether the site’s content is in violation of the Network Solutions Acceptable Use Policy. Network Solutions has received a number of complaints regarding this site that are under investigation. For more information about Network Solutions Acceptable Use Policy visit the following URL:http://www.networksolutions.com/legal/aup.jsp 

Update (20:17 wikipedia): 

De Amerikaanse provider Network Solutions van de website van de film heeft op 22 maart 2008 de site geblokkeerd. De provider beweert klachten te hebben ontvangen over de inhoud van de website^[20]. De provider geeft een link naar haar richtlijnen, maar het is onduidelijk welke hiervan overtreden zouden worden met de introductie van de film^[21]. De provider Network Solutions is bekritiseerd voor het toepassen van deze censuur, terwijl hetzelfde bedrijf betrokken is bij het hosten van de website van de terreurbeweging hezbollah^[22]. Een Tsjechische nationalistische partij heeft aangeboden de film wel uit te zenden^[23]

Externe Link

• Officiële website Fitna (Momenteel is de website niet bereikbaar)
• De Fitna film online

Update 2 (20:27 safari webbrowser): Safari kan de pagina niet openen.

Safari kan de pagina ‘http://www.liveleak.com/view?i=ee4_1206625795′ niet openen omdat de server niet meer reageert. 

Update (22: 05): Heb ondertussen een vliegtuig in WTC zien vliegen en een trein zien ontploffen. Dramatische violen. Maar ik ben niet de enige die dit filmpje probeert te bekijken dus het loopt telkens vast…

Update (22:533): Ben nu ruim over de helft. Tja, wat kan ik er van zeggen. Een platheid waarvan je dacht: Wilders zal toch niet *zo* plat … maar natuurlijk wel, zo plat. Het is trouwens een ERG goede film voor in een college communicatiewetenschap. Met het theorieboek in de hand moet elke tweedejaars media-student hier toch alle basiskenmerken van de propagandafilm wel in terug kunnen vinden.

Popularity: 21% [?]

De ten by ten link had ik ooit al eens van yohan gekregen. Gisteren stond hij in de NRC: Jonathan Harris, iemand die er teminste nog wat van maakt…

www.number27.org
www.wefeelfine.org
www.tenbyten.org

Popularity: 31% [?]

Hebben jullie het ook? En hoe lang duurde het, voor je het had? Er zijn er vast, die het al jaaaren hebben. Er zijn er ook wellicht, die het nog niet hebben en nooit zullen krijgen ook. Ik heb het over het ‘online’ gevoel. Het gevoel dat je er virtueel *bent*, zeg maar. (dus niet dat je *virtueel* bent, maar dat je virtueel *bent*). Dat je dus niet gewoon meer, als fysiek persoon “even op het internet gaat kijken”, maar dat je, als je de computer uit zet, dat je dan voor je gevoel ‘weg’ gaat en dat als je dan weer opstart en inlogt en aanlogt en in-tuned en je skype en je hyve en je gmail dubbeklikt dat je dan juist ‘weer terug’ bent. En dat er allemaal anderen ook *zijn* daar en dat die dan op jou zitten te wachten tot je er weer bent. Tot nu toe zat ik gewoon thuis en schreef ik een berichtje en dat stuurde ik dan “naar jullie”. Maar dat is nu aan het veranderen. De laatste weken realiseer ik me dat ik daar echt ben op het net (nou niet *daar* dus, maar *hier*, want ik ben er nu, *hier*, en zo voelt dat ook). Wat maakt nou, dat je dat krijgt, dat gevoel? Is dat nou die ‘presence’ en die ‘experience’, waar de hippe design mensen het over hebben? Nou ja hoe het ook te verklaren valt: ik heb het. Ik denk al een half jaar, maar het is net als met verliefdheid, het duurt een tijd voor je het door hebt en als je het door hebt realiseer je je dat je het eigenlijk al een half jaar was. Een half jaar dus, pak hem beet, en pas nu ben ik me er bewust van. Een bijzondere ervaring.

Afijn. Tijd om mijn computer bij het grofvuil te zetten, lijkt me. Of is het daar al te laat voor?

Popularity: 13% [?]