JellevanDijk.org

A thought: tools, like hammers and such, used to be the things that a skilled craftsman would have in order to be the autonomous, respected, skilled craftsman he was. And the thing this craftsman could do, he could only do, and so this would put him in power with respect to the boss, or the customer, or the city council, etc.., since they needed the carpenter (and the other crafts). The tool was part of that power structure. But now, many tools (ICT tools, like e.g. Microsoft Outlook, but also an office desk or chair) are tools that are *used* by office workers but they function actually to put *other* people in power over those office workers. So the power relations have changed dramatically. Suddenly the tool you use in your work has become part of the system that puts you down, and makes you less autonomic. Of course this only goes for certain tools. Many very complex tools (programming languages, 3d studio max, and so on) still basically function as craftsman tools like the hammer did. But for the non-technical office worker, there is no tool anymore and basically no craft, and so no power.

Poor office worker. I think I am going to learn 3d studio max next.

Popularity: 7% [?]

(Met dank aan Caroline voor deze gedachte)

Ik ga ook nog een boek schrijven met als titel “Alles in een oogopslag”. Meerdere mensen die ik sprak tijdens workshops in de afgelopen jaren over nieuwe ICT-tools hadden een dergelijke wens. “Ik zou graag een ding willen (’een ding’, dat mensen willen, ziet er in de hedendaagse beleving altijd uit als een soort iPad) waarmee ik altijd en overal direct alles in 1 oogopslag kan zien”.

Laat het even bezinken: *Alles*, … in 1 oogopslag.

Sic!, zouden de filosofen erachter schrijven.

Ik kijk er de deelnemers van mijn workshop niet op aan hoor: alle wensen zijn legitiem.

Het zegt wel iets over hoe we naar de wereld kijken en over de dingen denken.

“Alles onder handbereik” is ook een kanshebber voor de titel. En er is ook een werkboek bij: “Met 1 druk op de knop”. Het wordt trouwens geen lang boek, en de bijbehorende opdrachtjes zijn echt zo gemaakt. Misschien breng ik het wel uit als iPhone App.

Oja, het verhaal loopt niet goed af, helaas.

Popularity: 10% [?]

One of the conclusions in my thesis will be that in groups of people that are trying to solve a complex problem, most of the time the process is not really one of finding good ideas or solutions to the problem, the process is a social negotiation between people. It is about ‘my’ idea versus ‘your’ proposal, and if we can integrate this, we are effectively reaching a social agreement between two people. The game is played over content, but the content is not really what the game is about.

I was thinking about this conclusion when I was listening to the news, featuring the European Crisis. In each news show there is an ‘expert’ that is analysing ‘the problem’ and several options for getting out of the crisis are discussed. I’ve heard about 20 times the analysis that when the Central European Bank would press new money (in order to buy state bonds, for instance) then this would lead to inflation. To me, that is a very simple thing, that I have learned when I was a kid, and so what suprises me most is that this analysis is being discussed in each news show over and over again, as if it was an option in the first place. Or, if it *is* a serious option to consider, then explain how it could be a *good* thing to press extra money. What do the people that want to press extra money have to say in response to the argument of inflation? We never hear. But that is what it is really about, the crisis, like any other complex problem that involves people. It is not about ‘what is the best thing to do’, since there is no best thing to do. The real problem is that the people that are discussing the problem, are also participants in the problem itself. If we make the rational analysis that the best thing to do would be to help Greece and Italy, but if the main player, Germany, does not agree, then our analysis is worthless. In the news shows, the experts keep telling us that we should help Greece and Italy (but Germany unfortunately does not understand this) or that we should not help Greece or Italy (but Greece and Italy keep on expecting us to help instead of taking action in their own hands) and so on. Instead, we should stop describing this crisis as a ‘problem’ (that has a ’solution’) and start treating it as what it really is: a purely human affair, that needs to be negotiated, in search of a compromise (or a revolution).

Popularity: 10% [?]

Interessant stuk van Dimitri Tokmetzis over een documentaire van Adam Curtis over de relatie tussen mens en technologie (met als uitgangspunt dat de technologie die we maken ‘onze’ natuurlijke wereld is waarin wij leven. Die dus niet natuurlijk is. De discussie over hoe we onszelf zien (als een soort van complexe biologische technologie) deed me denken aan een boek van Douwe Draaisma: de metaforenfabriek. (Al heb ik het idee dat het vroeger anders heette en een heruitgave is, maar zijn andere boekeng aan over de faalbaarheid van het geheugen dus ik vertrouw mezelf voor geenmeter)

Popularity: 10% [?]

Dus bij mij gaat alles altijd in vele kleine stappen, als het gaat om het bereiken van een georganiseerd leven. (Huub vd Lubbe dichtte op zijn cd met Concordia: “Ik krijg vast uiteindelijk een geregeld leven … in mijn graf”).
Maar dus, het gaat bij mij dus in kleine stappen, en ik ben nu *bijna* echt overgestapt naar de Triodos bank. Ik heb de pas, zo’n doosje waar geheime codes uitkomen die ik moet invullen, en in een mapje heb ik netjes allerlei papieren gestopt met daarin ik geloof wel drie verschillende pincodes die ik Absoluut Niet in een mapje mag bewaren (ja maar, moet ik dan al die pincodes dan stand te pede op vrijdagmiddag 18:23 uur vlak voor het eten uit mijn hoofd leren, omdat ik die enveloppen toevallig op dat moment net opengemaakt heb, en omdat ik ook op datzelfde moment de tafel wilde gaan dekken voor het eten, en dat ik die papieren dus even in een mapje wil stoppen? Wat denken ze toch bij dat soort instanties? Mafkezen). Ik heb mijn oude rekening opgezegd - al is dat feitelijk nog niet gebeurd, want ik kon de Sinterklaasaankopen gewoon pinnen van de ING. Het enige dat ik nog niet heb gedaan is daadwerkelijk een transactie uitvoeren met mijn nieuwe pas en mijn nieuwe geheime doosje en mijn uber-geheime pincodes. Omdat ik een beetje opzie tegen de ingewikkeldheid er van. (Bijvoorbeeld: waar lag ook alweer dat mapje met de pincodes dat ik vrijdag zo netjes had opgeruimd?)

Popularity: 7% [?]

This classic book has been on my reading list for a long time. I still haven’t found the time to read it cover to cover. This morning I started reading the introduction, via Google Books (see link below). Winograd & Flores are interesting people. I was kind of dissapointed that a newer book of Terry Winograd (Bringing Design to Software) was not available, since he is closely affiliated with Google (one of his Phd students is Larry Page one of the co-founders of Google). Fernando Flores is also interesting since he was part of Salvador Allende’s government and this gives the philosophy and engineering story a nice political touch as well. But anyway, the introduction of Winograd&Flores’ groundbreaking work (in 1986!) already contains many sentences that I would like to copy directly into my thesis. Winograd has been strongly influenced by Hubert Dreyfus as well. They write in the introduction:

we came to the realization that although our formal training was in the technical fields of mathematics and computer science , many of our guiding intuitions were not compatible with the traditions in those fields. We found ourselves in much closer accord with writers … who identified their interests as biology, hermeneutics and phenomenology. One of the … attractions of this work was the understanding it provided of the larger human context in which the study of cognition has meaning.

Or read for example the elegantly simple way in which they think about the question: what is a word processor? In reading the answer I recognize many things that I discuss with students and colleagues: how a software program plays its part in a practice, and how it even changes our own basic understanding of the words we use in order to describe our own practice, up to the point that new technologies ask us to redefine questions like: what is knowledge? what is language? what is communication? Too bad today I have to finish the data processing of my experiment: I want to read more!

Popularity: 8% [?]

Waarom wordt het scannen van je OV-chippas bij het verlaten van de bus niet gecombineerd met het ‘knopje indrukken’ om de bus te laten stoppen? Elk knopje wordt vervangen door een kleine OV-chip scanner. Het scannen van je kaart betekent: de volgende halte wil ik eruit. En tegelijk heb je uitgechecked.

Popularity: 6% [?]

Below you see a picture of my harddisk. This picture will give you the agenda for some new IT developments in the coming years, at least if it’s up to me. Here goes. The picture shows all files and folders in a visual representation. I have had this application for many years now and I use it to determine what big files are eating up space on my harddisk. My harddisk was almost full. You can immediately see why. There’s three big things happening on my harddisk that occupy most of the space: photo’s, music, and video. 1) Photos. The purple block at the top, this is a folder called iPhoto, and in it are all our photo’s and small video’s taken with our camera. Holidays, children, and so on. 2) Music. The second is the green block on the lower right. It is the iTunes library: our CD collection. Since december I have been importing all our music into iTunes, and this is not even everything of it (I had to delete part of it after I had moved it to my iPod - which causes it’s own problems). The complete music collection is on the iPod, and I do have a backup of it on the external disk, so I could actually delete this iTunes library. But I still use it to listen to music directly from the computer. So I’ve kept it. 2) Video. Our good friends Paulien and Geert made many hours of video from our wedding. First these tapes have been lying at their house for 3 years, even surviving a move to their new house. At one point I remembered the tapes and took them home and imported all the tapes into the computer. But I never got to make the nice video edit of our wedding. And since I do not know much about video-compression, I have now a lot of very very large un-edited video files. Video-editing, especially with big files, is very cumbersome. You have to wait a long time for all files to load into your program, and the programs are often very complex. iMovie is pretty ok, but then there’s the compression issue. Big video files you can transform into small video files, but if you don’t do it the right way you end up with no sound, or bad quality image, or the thing won’t play on your laptop, or on anybody else’s computer, and so on. Digital video editing is pretty complex. Our students learn about it at bachelor college level.

So here’s my agenda for the coming five years. But first let me tell you what we should not be working on. The thing I am not proposing is bigger harddrives. One possibility is that we keep on designing bigger harddisks. Not 1 terabyte, but 10 terabyte, or 100 terabyte. This is the strategy that our politicians deploy with regard to traffic jams: if our roads are full, make more roads. We know what the effect is on traffic: more roads, more traffic. And the same goes for digital traffic. So bigger harddrives will lead to new kinds of files (HD video? 3D video?) and this will fill up your harddrive again. What I also do not propose is to upload all your files to the web. That is a ‘cloud-castle’ solution, in both senses, since The Cloud ultimately is stored on harddrives somewhere, and probably having things online means it is copied at least a number of times for each file which only makes the problem worse (think of energy consumption of having to accomodate all that server space in a reliable way). On the short run, it might solve ‘your’ problem, but on the long run, it will eat up our planet, and that’s everybody’s problem, even if it is not directly visible in your own backyard.

Instead I think a sustainable approach for the future is when we innovate in the following way:

* Create applications that really address the problem of what to do with photo’s. My problem is that I take many many many photo’s, and the task of ‘cleaning up’ my iPhoto library has simply become to big a task to handle. It will probably cost me about 3 weeks fulltime to decide which photo’s to keep and which to throw away. We could do a lot in terms of interaction design of 1) the camera (deciding to keep the photo already when you have just taken it), 2) importing (which photo’s to import, which not to import) and 3) in terms of managing your photo’s, e.g. by creating photo-albums etc… Some people have the mental power to actually make 3 albums each year, many people do nothing, like me. And the database grows and grows. If we want to do that, we have to make programs that specifically support the maintainance of your photo library, not the endless growth of it. Since people are lazy, and have a hard time keeping track of what’s ‘in the big box of junk’, the program needs to support people actively. One BIG move forward would already be a SAFE and VERY EASY way to say “get rid of all my duplicates”. There is not my knowledge no simple big button on my iPhoto application that does that in a way that I trust.

*  Same issue as above, but with music.

* Create good and easy to use video editing programs for the lay-person. And make sure all frustration concerning video compression, with all the hassle with codecs, stays ‘under the hood’, that is, hidden from view. There’s two things that a user should be able to do very easily and that is: 1) creating a ‘crop’ from a video file (cutting a sample out of it and saving that under a new name, and discarding the left-overs) and 2) compressing the video to a format that plays on all standard video players and still has reasonable quality. (I propose that you can easily preview 3 kinds of compression, ranging from ‘low quality-small file’ to ‘high quality-big file’.

Popularity: 14% [?]

Arjan Haring, mijn collega, en een van de meest fanatieke social-media figuren die ik ken, is GESTOPT met facebook. Zijn profiel is ook daadwerkelijk verdwenen van facebook, wat op zich een leuke test was omdat we natuurlijk dachten dat facebook je digitale identiteit tot in de eeuwigheid zou laten bestaan. De gegevens van Arjan zullen ongetwijfeld nog wel ergens stiekem op een server worden achtergehouden. Dat betekent eigenlijk dat Arjan zich nu in een soort virtuele Quantanamo Bay situatie bevindt: hij wordt ergens vastgehouden, maar niemand weet precies waar, voor hoe lang, en hoe hij daar behandeld wordt. Arme Arjan. Het meest Kafkaiaanse aan de situatie is natuurlijk dat hij zelf ook niet weet waar hij nu, facebook-wise, precies *is*. Wel krijgt hij telkens automatisch gegenereerde mailtjes, die dan zogenaamd geschreven zijn door zijn oude facebook vrienden. We miss you Arjan. We want you back Arjan…. Gelukkig zit hij nog wel op LinkedIn en Twitter…

Popularity: 14% [?]

Ik moet mijn leren bank invetten, want hij begint al te craqueleren (is dat een woord?). Maar eigenlijk wilde ik mede delen dat ik na 30 jaar de ING bank ga verlaten. Ik heb een rekening geopend bij Triodos. Dat lijkt me nu wel eens wat. Het feit dat in alle correspondentie staat dat het een ‘internet betaalrekening’ is geeft me nog wat vage twijfels. Internet rekening: wat is dat, is dat iets anders als mijn gewone betaalrekening bij de ING? Is dat gevaarlijker? Valt het internet eerder ‘om’ dan een bank van steen (of leer)? Ik heb eigenlijk altijd al een slecht gevoel gehad bij de Giro, daarna de Postbank, daarna de ING. Toen verdwenen de postkantoren. Toen hoorde ik dat ING allerlei foute dingen koopt van mijn centen. Toen hoorde ik dat ING een recordwinst heeft geboekt. Hoe kan dat, een recordwinst, terwijl de hele wereld ofwel failliet is, ofwel tijdens het demonstreren neergeschoten wordt, ofwel in de regen vakantie moest vieren? Schandalig! Recordwinsten, terwijl zoveel mensen moeten lijden. Ik ga overstappen. Het enige is dat ik nu met zo’n ‘identifier’ moet gaan werken. Een tangible media device. En tangible media devices zijn natuurlijk helemaal top, alleen, ze kunnen wel kwijtraken. Nu ja, ik was ook voortdurend mijn mobiele telefoonkwijt op het moment dat ik een TAN-code nodig had. Of ik was de oplader van de telefoon-die-leeg-was kwijt. Dus veel zal er wat dat betreft niet veranderen.

Popularity: 14% [?]