JellevanDijk.org

Om redenen die ik niet nader zal noemen (maar Nederland is een klein landje) ben ik weer eens op zoek gegaan naar een serie artikelen die ik schreef voor Kennislink. Een paar daarvan schreef ik samen met Nienke van Atteveldt, een inmiddels gerespecteerd cognitief neurowetenschapper. (Ja ja, ik weet het, maar ik kom er ook nog wel). De weblinks bleken niet meer te kloppen. Een soort blog-Alzheimer: dat de beschermlaag van de zenuwverbindingen tussen mijn weblog en de site van kennislink in de loop der jaren is afgesleten, omdat die verbindingen zo goed als niet gebruikt werden. (Use it or lose it, riepen ze altijd, die hersenwetenschappers). Alhoewel ik eigenlijk niet weet of er verband is tussen de progressie van Alzheimer en of je bepaalde verbindingen actief gebruikt of niet, maar dat kunnen we aan Nienke vragen, die weet dat soort dingen.

Ik zet gewoon de hele lijst hier nog even op een rij, opnieuw. Voor de liefhebber:

Met Nienke:

De biologie van denken taal en bewustzijn

Over de aansturing van de spieren

Van Nienke:

Spook-ledematen

Van mij:

Hoe je denkt te doen

Schetsen op je netvlies

Een hoofd vol weetjes

Popularity: 10% [?]

Popularity: 5% [?]

O no. They’re doing it again. There are people discussing whether or not the “Google car” is conscious. Apparently nobody stopped them short. It brings back good old memories about good old artificial intelligence, and all the moderner types (connectionism, Alife, behavior-based robotics, etc…).

So I was thinking, we can either answer this question from an ‘engineering’ perspective, or from a ‘philosophy of mind’ perspective.  The philosophical answer I already know: the car will never be conscious, no matter how many special features it has. There’s simply too many hurdles to take. (Frame problem, symbol grounding problem, qualia problem, Chinese Room problems, Fodorian problems, the list goes on…). So let’s first look at the engineer’s point of view, because it seems a little bit more straightforward

Engineers will ask: what is the car’s performance? Can it do things? More specifically: can it do the *right things*. More specifically: Is it capable of doing whatever it is that you need to be able to do if you want to show that you’re sentient?

Here trouble starts already. If we have a good test measure, then we’re happy. Engineers can design a good test to find out whether the car meets its challenge, provided that the challenge is measurable.

So what do you need to be capable of if you should want to be conscious? We don’t want this question turn into a philosophical one of course, so we need to look at observable measurable behaviors. Do we have examples of conscious systems? What do they do, typically? Well, *we’re* conscious. So what do we do?

More problems. We do SO MANY THINGS. What is the relevant aspect of our behavior? What is the property of our behaviors that signals consciousness? Hard one to answer.

Let’s turn it around. What do systems do that are NOT conscious? Perhaps we can substract all of their regular behaviors from the set of our behaviors and see what’s left.

Rocks. For example. Rocks are not conscious. What do rocks do? Well, they sit still. They wear out and turn into sand. And they respond to gravitational forces in the Newtonian way (throw one and see).

We also sit still. So we shouldn’t take that as a sign of consciousness. And the fact that we turn to sand at some point (ashes to ashes) also should’t be of interest. And our response to gravity: not important. Right: we can cross of at least some from our list. Let’s see what’s left. Anywhere near the crash-test laboratory set-up?

Bummer. Still too many behaviors left potentially relevant for consciousness. And apart from rocks, I don’t know many other examples of systems of which I can safely say  that they are definitely NOT conscious. Insects for example. Do I know for sure they are not conscious? I’ve read papers arguing for the consciousness of E.Coli bacteria. There are actually people (mainly in the 19-seventies though) telling me that the earth itself is somehow sentient, and that’s a rock!

I’m sorry. I cannot give the engineer any good definition of conscious behavior that he could use in a test. We’re thrown back into philosophy, even if we deliberately tried to avoid it.

Reflecting on this exercise I think perhaps the question “Is the Google Car conscious”, should be reinterpreted as aiming for something different altogether. Up until now, we’ve been discussing what would be a reasonable argument for or against the thesis that the car is conscious. Perhaps the whole idea of a reasonable argument is the problem. We’ve just found out that it is very difficult if not impossible to give reasonable arguments, simply because we have no clue what would count as conscious behavior and what not.

But we could also use the ‘case’ of the Google Car a different way. We could ask ourselves, on our gut-feeling: “Right from the hart, is the car conscious or not?”. Personally, I would say no. Perhaps you would say yes. We could either decide democratically (ask 1000 people). Or we could ask the most emininent professor in the room, provided s/he’s able to give us an skilled expert, gut-feeling answer (and not an argument based on reason).

Then, once we’ve decided first whether the car is conscious or not, we now have a different situation and a different engineering question to ask. Suppose, for example,  we decide the car is conscious. We now have a system, completely open to us (since we’ve built it ourselves), and we know it’s conscious. So now the question becomes: what made it conscious? That is an interesting question. And in our attempt at answering it we actually might learn a lot about consciousness.

I think it is the sort of question cognitive science actually has been trying to answer all along, be it about consciousness, or memory, intelligence, emotion, or motor planning. It is a question that stems from creating a working hypothesis about  a mechanic model (this model *has* quality A) and then doing the reverse engineering job of trying to find out what in the mechanics made it such that A is present.

It’s not really about the real thing though. It is a thoroughly pragmatic affair. We’ve first *decided* (based on no rational argument) that the model has A, and only given that hypothesis we analyse the system in the way we do. But I think it is a good way of doing science.

And quite designerly at that! Cowabonga!

Popularity: 17% [?]

Popularity: 33% [?]

Vandaag heb ik via Google Maps een adres opgezocht van het fietsendepot van de Gemeente Utrecht. Omdat ik nu ga kijken of mijn fiets toevallig gevonden is. Mijn fiets is namelijk uit mijn tuin gestolen. Small chance, ik weet het, maar goed.

Vervolgens heb ik de route laten berekenen (er is een optie: plan uw route, oid) vanaf mijn huisadres. In de linkerbalk krijg je dan alle aanwijzingen, en bij elke aanwijzing die je een klein fototoestelletje (als beschikbaar). Als je daarop klikt kom je in Google Streetview modus (je kan er vast ook direct naar toe maar zo kwam ik erop). Ik kan met een grote foto direct zien hoe een bepaalde straathoek er ook alweer uitziet, en waar ik dan naar toe moet, op dat punt. Enorm handig voor ons geheugen, dat meestal werkt met ‘landmarks’ en niet met een totale kaart in het hoofd. Je onthoudt: bij dat standbeeld rechts. En meer niet. Dat geheugen wordt nu ondersteund doordat je van te voren al het standbeeld kunt zien, en “waar je dan ook al weer heen moet als je daar eenmaal bent”.

(Gelukkig kan ik Mirjam’s fiets lenen, want het is 49 minuten lopen, zegt Google)

Maar toen begon ik door te klikken. Door telkens op de ronde cirkel die op straat verschijnt te dubbelklikken verplaats je je in deze 3D wereld. Je kunt de hele route al afleggen als je zou willen. Maar je mag ook van de route afwijken. Door op de vierkanten, die ook soms in beeld verschijnen, te dubbelklikken, zoom je in. Je kunt bij mensen naar binnen kijken. Je kunt zien of ze hun bovenraam hebben openstaan. Je kunt uitrekenen of je vanaf die plantenbak daar, via dat richeltje en die regenpijp naar binnen zou kunnen komen. Handig, als vooronderzoek, voordat je met je zwarte bivak en rugzakje op pad gaat. Je kunt ook mensen op straat zien, je kunt ze herkennen: hee, die was blijkbaar daar, in die straat, stapte net uit die drankenwinkel of coffeeshop naar buiten. Interessant.

Het zijn geen oude foto’s. De verbouwing aan de overkant is bij Google Streetview al bijna af. Dat is een paar maanden geleden, hooguit.

Je kunt ontzettend gluren en spieken en loeren, zonder dat iemand jou ziet. Dat is iets om over na te denken. Want dat was onze enige garantie op een beetje privacy: dat de rondneuzers van deze wereld het normaalgesproken niet de moeite vinden om helemaal naar jouw straat te fietsen en bij jou door de gordijnen te gaan gluren. Te koud, teveel gedoe. En teveel risico, want als zij in jouw straat komen gluren, kunnen ze zelf ook begluurd worden. Daar hoeven de gluurders nu niet meer bang voor te zijn.

Geen wonder dat mijn fiets is gestolen. De dief had hem waarschijnlijk allang zien staan in mijn achtertuin, en direct de beste vluchtroute al even geoefend.

Thanks, Google Streetview.

Popularity: 37% [?]

In october I will present NOOT (like Janneke did before me based on her thesis work on the CHI-NL conference), a product we developed @ Hogeschool Utrecht. I will be focussing more specifically on how NOOT relates to Embodied Embedded Memory. My ideas on that can be found in the conference paper that I just added to my literature list on this weblog. It is also the first publication together with Remko, my daily supervisor from Utrecht and Kees, my promotor from Eindhoven University.

Meanwhile, Sanne (product design) and Hans (Electronics) are still working hard on making a new prototype, such that we can have some good experiences with a technically sound NOOT that clips easily onto a piece of paper. This new prototype has been developed in close collaboration with The Creativity Company, and the people over there are also anxious to see it really work… Fingers crossed everybody…

Popularity: 25% [?]

Heet van de pers: het eindproduct van de studenten Interactive Media Products (voorheen Human Computer Interaction) uit het derde jaar van de opleiding Mediatechnologie. In opdracht van het Kenniscentrum voor Productontwikkeling (i.c., mijzelf) en De Nieuwe Regentessebasisschool voor Freynetonderwijs, te Utrecht: de Verhalentafel. Geinspireerd door o.a. het zetten van een tekst dmv de drukpers, een traditie gestart door Freynet en nog steeds in praktijk op de Nieuwe Regentesseschool. Nou ja, kijk zelf maar:

Popularity: 60% [?]

In welk jaar werd jij vijf? En kun je je nog muziek herinneren die rond die tijd op de radio was? Zulke muziek, goed of slecht, roept altijd speciale gevoelens bij me op. Ik heb *precies* dezelfde nostalgische emoties bij “Visite Visite een huis vol visite” (zie onder, Lenny Kuhr) als bij deze, van Barbara Streisand

En rara: allebei uit 1980.

(Geflankeerd door Mick Jagger en Peter Tosh: Walk and don’t look back - 1978 en I won’t let you down, PHD, 1981)

Ik woon in de Bollenhofsestraat nr 90 en er groeien kleine blauwe druiven in de achtertuin. De plantenbak is afgezet met grote bruine bilzen. Op de kleuterschool de Reiger hadden we die ochtend een prop kranten in een rolletje van de keukenrol gedaan en daaroverheen papier-mache geplakt. Dat ding moest ik achter mijn rug houden terwijl ik naar huis liep, want het was voor Vaderdag en dus een verrassing die niemand mocht zien.

Ben benieuwd naar jouw gevoelens/herinneringen bij popsongs uit je vroege kindertijd.

Popularity: 27% [?]