Vandaag was ik bij de tandarts. Mijn vrees werd bewaarheid: ik moet een wortelkanaalbehandeling ondergaan. Terugkomen op 20 mei. Dus is het nog niet klaar. Dat is het ergste: dat ik nu toch nog weer terug moet. (Korte termijn denken overigens: rationeel weet je nu al dat je vast ooit nog wel een keer iets naars en ergs bij de tandarts zult moeten ondergaan. Misschien nog wel, eh… 7 keer. Misschien zelfs wel 7 keer in het komende jaar. Misschien … Stop).
Volgens de folder die ik heb meegekregen doet een wortelkanaalbehandeling met verdoving ‘meestal geen pijn’. Maar wat is pijn? Als de tandarts met zo’n haakje gaat controleren of ik gaatjes heb vlieg ik al tegen het plafond. Ik ben de vleesgeworden angsthaas; een zeikerd, een pieperd, een watje, een aansteller, ja ik weet het. Ik lag in de tandarts-stoel en mijn tandarts is echt een heel vriendelijk fijne goede tandarts (Dacht je tot nu toe toevallig nog impliciet dat het een man was trouwens? Het is een vrouw) en ze had mij direct maar 3 verdovingen gegeven (”Zo dadelijk komt van Dijk, leg maar een stapel extra spuiten klaar”). Dus ik voelde niets. Geen centje pijn. Ook het verdoven zelf vind ik helemaal niet erg: want ik weet precies hoe het voelt. Mijn oog hangt er nu wel een beetje slap bij, maar dat neem ik gerust op de koop toe. Zelfs nu nog voel ik de hele rechterhelft van mijn hoofd niet; mijn rechterhand typt maar wat op de gok …kslwkne, zonder enige vorm van proprioceptieve feedback: ik ben ter rechterzijde volledig platgespoten. Geen pijn gevoeld dus. Maar het gaat ook helemaal niet om de pijn. Het gaat om de angst voor de pijn. De mogelijkheid dat er pijn zou kunnen zijn. Onbetrouwbare, onvoorspelbare, onverwachte pijn.
Kom op Jelle, niet zo aanstellen. Hoe oud ben je nou helemaal? Er zijn mensen die veel ergere pijnen hebben doorstaan. Denk daar maar aan. (Bord leegeten! In Afrika zouden ze een moord doen voor witlof).
Goed. Ik ga een cursus doen. Yoga. Ontspanningsoefeningen. Dit kan toch zo niet voortduren. (Bijv: Ik ga zo dadelijk weer merken hoe ik een half uur mijn kaak zodanig in de angstkramp heb opengespert dat het effect hetzelfde is alsof iemand me een flinke linkse hoek heeft gegeven. Mijn lichaam begint halverwege de behandeling oncontroleerbaar te trillen, als was ik zojuist opgevist uit de Noordzee na een week overleven op een houtvlot. Het duurde godbetert een half uur! Waarom doe ik zo? What’s wrong with me?)
Het is de controle. Ik lig in die stoel en ik heb geen controle. Een van de meest irritante dingen vind ik bijvoorbeeld dat bakje met instrumenten dat over je heen hangt, zo tot vlak boven je borstkas. Geen ruimte voor mijn borstkas betekent geen ruimte om te handelen betekent geen controle. Met je hoofd lager liggen dan met je tenen: weerloos ben je. Volkomen afhankelijk te zijn van iemand anders: dat is iets wat ik erg slecht kan.
En ik ben een zeikerd natuurlijk. En een watje.
Een cursus dus. Mindfulness is me reeds aangeraden. Ook in verband met mijn verstrooidheid. Wie weet. we zullen zien.
NB svp geen ervaringsverslagen over wortelkanaalbehandelingen, ook geen bloemen graag,
Popularity: 15% [?]
