Ik lees nu Natural Born Cyborgs van Andy Clark. Soms is het wat slapjes (ik vond Being There een Natural Born Classic, dat overtreft hij nu niet) maar soms staan er ineens weer zeer interessante gedachten in. Over de ‘overload’ aan informatie, bijvoorbeeld, die ons via de moderne ICT bereikt. Zo schrijft hij op p. 177:
“One cure for overload is, of course, simply to unplug. … Donald Knuth, a computer scientist who took this very step, quotes the novelist Umberto Eco, “I have reached an age where my main purpose is not to receive messages”. Knuth himself asserts that “I have been a happy man ever since January 1, 1990, when I no longer had an email address.”"
Wat me verbijstert is dat Knuth al in 1990 besloot dat de maat vol was. Dat hij, in dat jaar, dag in dag uit, zoveel email kreeg, met zoveel onzin, dat hij gedacht moet hebben: de emmer loopt over, een mens kan maar zoveel verdragen, dit trek ik niet langer: genoeg is genoeg, de stekker eruit.
In 1990 (eh.. even denken, de tweede brugklas) had ik nog geen idee wat email *was*! Ik wist niet eens hoe je moest tongzoenen. Maar goed, ik sta ook niet bekend als een early adopter. (Ik kreeg mijn eerste adres, als ik me goed herinner, toen ik me inschreef voor die onwijs vette studie, cognitiewetenschap, in Nijmegen. Dat was e-mail (toen nog met streepje) op een VAX server, met een programma dat heette.. “mail”, waarbij je allerlei commando’s uit je hoofd moest weten, om nog maar te zwijgen over het feit dat je ook alle e-mailadressen uit je hoofd moest weten, om een bericht te kunnen sturen. Het jaar daarna kregen we PINE (Pine Is Not Elm, zo zei men, maar ik lees net op wikipedia dat dat toch niet de afkorting was), de opvolger van… Elm. En het jaar daarna Eudora, op de Mac. Maar PINE is eigenlijk jarenlang mijn favoriet gebleven. Simpel, helder, gemakkelijk en functioneel.)
Ik heb op de fiets naar huis zitten bedenken of ik het voor elkaar zou krijgen om ‘te stoppen met email’. Ik denk dat 80% van mijn dagelijkse email gevoegelijk de prullenbak in zou kunnen en dus evengoed niet naar mij verzonden had hoeven worden. Tot zover geen problemen. Bovendien zul je ineens veel zorgvuldiger met informatie omgaan, en het besluit om iets wel of niet naar iemand te gaan sturen. Dan krijg je vanzelf ook weer minder berichten terug, lijkt me. Clark schrijft dat het probleem van email is dat het nu ineens veel gemakkelijker is een bericht te schrijven, dan er een te ontvangen en te lezen. Vroeger (we praten nu ganzeveren en inktpotten en koeriers) was dat juist omgekeerd. Dan dacht je wel 2 keer na voor je een kattebelletje aan je collega-ridder of jonkvrouw stuurde, als het even gemakkelijk kon door even naar diens kasteel te galloperen en het hem of haar de boodschap mondeling over te brengen.
“Inhoudelijk” geen problemen met het afschaffen van email. Graag zelfs. De paar dingen die ik op mijn werk echt graag per email doe kunnen ook in een brief of mondeling. Maar zou het eigenlijk wel mogen? Mag ik zomaar zeggen dat ik geen email ‘heb’? Wat vindt mijn baas daarvan? En mijn studenten? Volgens mij krijg ik het niet eens voor elkaar mijn emailadres van de interne adressenlijst te laten schrappen, wat betekent dat alle docenten en studenten blijven denken dat ik *wel* bereikbaar ben. En mijn collega’s zullen het op zijn zachts gezegd erg lastig vinden zich aan deze nieuwe situatie aan te passen.
We hebben zelfs een regel die stelt dat alle docenten uiterlijk binnen 2 werkdagen antwoord geven op een email van een student. Staat in ons kwaliteitshandboek. Sommigen vinden dat al traag. Hoe moet dat dan, als ik geen email meer heb? Dat zal de accreditatiecommissie niet leuk vinden…
Hmm, ik begin het idee eigenlijk steeds aantrekkelijker te vinden…
Popularity: 18% [?]
