JellevanDijk.org

Bah. Was er eindelijk een lichtpuntje in de formatie (namelijk, dat hij zou mislukken), zijn we vanochtend weer in het diepe duistere dal teruggezakt.

Overigens zeer interessant om de brief van Ab Klink eens te lezen, ik raad het iedereen aan. Wat hij zegt, is dat hij niet zo zeer tegen bepaalde maatregelen is die betrekking hebben op immigratie en gevolgen hebben voor moslims, maar dat hij heeft gemerkt het CDA daar totaal andere achterliggende overtuigingen bij hebben dan de PVV. En daar heeft hij moeite mee. Ik vond deze passage wel interessant en ook een beetje beangstigend, want het suggereert dat er aan de onderhandelingstafel concreet gesproken is over de-naturalisering van criminelen met een marokkaanse achtergrond (nb mijn formulering!) en het suggereert ook dat het CDA daar *op zich* geen moeite mee heeft, maar dat het CDA er een andere uitleg aan geeft als het gaat om waarom deze nieuwe wet er zou moeten komen, dan de PVV.

Maar wat wil hij nou helemaal zeggen met dit voorbeeld? Welke motieven kan het CDA nou eigenlijk hebben om zo’n de-naturalisering goed te keuren, anders dan dezelfde overtuiging als de PVV, namelijk dat de islamisering moet worden tegen gegaan? Of zou het de overtuiging zijn dat het doel de middelen heiligt? Vindt het CDA dat elke crimineel het land uit moet, maar omdat we dat voorlopig alleen met ‘Nederlanders van Marokkaanse komaf’ ook echt kunnen *doen*, moeten we daar dan maar alvast mee beginnen? (Terwijl we de autochtone Utrechtse draaideurcrimineel niet eens de stad uit krijgen?). Maar de overtuiging ‘elke crimineel het land uit’ vind ik minstens zo beangstigend als ‘alle moslims het land uit’, en als ik daar even over doordenk, dan denk ik dat het toch uiteindelijk weer op dezelfde overtuiging neer komt. (Als we last hebben van groep X, dan zetten we die het land uit zodat we er geen last meer van hebben). Dus die ‘verschillende motieven’ waar Klink het over heeft, ik geloof er nog niet zo in.

Ik ben het helemaal met Klink eens dat onderliggende overtuigingen veel belangrijker zijn dan de specifieke maatregelen die je op een bepaald moment treft. Ik ben het ook eens dat onderling vertrouwen ook belangrijker is dan de specifieke maatregelen die je treft. Onderling vertrouwen lijkt me nog belangrijker dan achterliggende overtuigingen. Hoe weet ik zeker dat jij dezelfde overtuiging hebt als ik? Dat weet ik nooit zeker want ik kan niet in jouw hoofd kijken. Ik kan er hoogstens op vertrouwen. Of ik kan jou vertrouwen op de  punten die voor mij belangrijk zijn en dan doen jouw overtuigingen er verder niet meer toe. Maar dat is allemaal veel essentieler dan dat je concrete afspraken maakt (zonder vertrouwen en op basis van verschillende overtuigingen), want concrete afspraken hebben een zeer korte garantie (’tot de stoeprand, zei een meisje dat mij ooit een brommer verkocht - en dat heb ik geweten’).

Tegelijk zegt Klink dat die PVV-overtuigingen zullen ‘doorwerken in het beleid’. Je kunt dus blijkbaar op basis van bijna tegengestelde overtuigingen tot dezelfde maatregelen komen (wat mij dus op zich al gek lijkt) maar dan vervolgens ‘in het beleid’ toch effecten gaan zien van de een of de andere overtuiging. Hoe moet ik me dat nu precies voorstellen? Is het nu wel of niet ‘form follows function’? Of je kunt maatregelen en overtuigingen helemaal loskoppelen, of je kunt dat niet, maar het lijkt me toch het een of het ander.

Misschien dat hij bedoelt dat mensen die beleid moeten uitvoeren dat niet als een machine zullen doen maar dat zij altijd voor zichzelf beleid zullen terugvertalen naar achterliggende overtuigingen, overtuigingen die enigszins moeten kloppen met hun eigen overtuigingen. (Ik twijfel trouwens of dat waar is, er zijn genoeg voorbeelden in de geschiedenis waar mensen stug regels volgen zonder zich te bekommeren om achterliggende overtuigingen, zie bijv deze proef, ondernomen om het gedrag van bijv. kampbeulen in WOII te onderzoeken).Was het maar zo, dat mensen eerst naar hun eigen overtuigingen kijken, en dan pas maatregelen uitvoeren.

Misschien was Klink wel bang voor al die PVV kiezers. Die kiezers werken misschien ergens, waar ze uiteindelijk een beleidsmaatregel moeten uitvoeren, die door het CDA is ingevoerd onder ‘nobele motieven’. Maar omdat de PVV er haar eigen (’verwerpelijke’) motieven aanhangt, zal de PVV kiezer, die daar ergens achter een balie zit bij de immigratiedienst, er haar eigen invulling aan geven en zich daarbij gesteund voelen door de uitleg van de PVV. En dat zou Ab Klink dan weer onwenselijk vinden. Als dat zo is, dan vind ik Ab Klink eigenlijk maar een badinerend kereltje, (beetje gereformeerd ook) en dan krijgt hij uiteindelijk precies wat hij verdient.

Maar voorlopig vind ik Ab Klink vooral een slapjanus, en ben ik weer helemaal voor niets te laat naar bed gegaan gisteren.

Popularity: 1% [?]

Vandaag heb ik Het Diner uitgelezen. Daarmee loop ik mijlenver achter op de rest van cultuurminnend Nederland, maar ik had andere dingen te doen. Ik vond het een heel goed boek. Ik had van anderen gehoord dat het wel heel lekker weg las maar toch niet zo’n goed boek was - en ik weet niet meer waarom. [Ik zal niet alles verklappen van het boek maar als je het nog wilt lezen moet je dit verder maar overslaan, toch, om maximaal van het boek te kunnen genieten].

Hoe dan ook, door het oordeel van die anderen beinvloed, had ik het boek almaar laten liggen. Omdat ik laatst weer eens iets wilde lezen en er niets anders in de kast lag ben ik er toch aan begonnen. Ik vond het boek ‘verontrustend’ - zoals achterflappen dat kunnen zeggen. Maar ik vond het ook echt. Het boek deed me denken aan de film “C’est arrive pres de chez vous“, over een huurmoordenaar, waar je eerst nog moet lachen om zijn humor en vrolijk met hem mee kijkt hoe hij zijn klussen klaart, maar waar de film op een gegeven moment zo hard wordt dat ineens je maag begint om te draaien: niet alleen vanwege het geweld maar vooral om het besef wat je zelf een paar momenten eerder nog hebt zitten doen: genieten van geweld. Want de frustraties van de hoofdpersoon in Het Diner zijn in het begin -althans voor mij- nog erg voorstelbaar. Er zullen vast webloglezers zijn die zeggen: o bij mij niet hoor, ik had dat niet, ik vond die man al direct een griezel. Ik heb groot respect voor die webloglezers, ze zijn perfecter in elkaar gestoken dan ik. Ik zat met een groot probleem, ik had mij namelijk al redelijk geidentificeerd met de hoofdpersoon, en moest dat gaandeweg de rit toch serieus gaan bijstellen. Maar daardoor was het boek wel een goed boek. Ook mooi te lezen hoeveel er eigenlijk weggelaten wordt in het begin van het boek en hoe je dat als lezer allemaal automatisch zit in te vullen: de mens is toch een patroon-herkenner en als er een half patroon wordt gegeven dan maak je er zelf wel een geheel van.

Wat ik er eigenlijk over wil zeggen is dit: ik heb een paar recensies opgezocht en ik zie dat enkele recensenten het boek diskwalicificeren als ‘weinig literair’. Vooral omdat het een strak omlijnd en opgebouwd plot heeft, met een nogal radicaal einde. Een beetje meer zoals een film, dan zoals een literair boek, lijken ze te willen zeggen. Ik kan daar altijd weinig mee. Ik heb Nederlandse literatuur altijd niks gevonden. Lange tijd heb ik dit op mezelf betrokken: blijkbaar snapte ik het niet. Maar je kunt het net zo goed omdraaien: die Nederlanders en hun literatuur snappen ook iets niet. In Nederlandse literatuur moeten de diepere lagen, de ongerijmdheid en de subtiliteit altijd in het verhaal zitten. In ‘het diner’ zit dat spanningsveld niet in de tekst: die is duidelijk, eendimensioneel en loopt van begin tot eind als een trein (”een page-turner” is het zeker). Maar toch is het grote literatuur. En dat komt omdat het boek van alles oproept in de lezer. Misschien dat sommige recensenten het niet aan durven om te schrijven dat het boek hen van binnen onrustig heeft gemaakt, heeft gezorgd dat ze die nacht net iets minder goed sliepen, een naar zeurend stemmetje in hun achterhoofd heeft wakkergemaakt. Want dan zouden die recensenten ineens over zichzelf moeten schrijven in plaats van over het boek. Ik vind dat knap van een boek.

Het enige jammere vind ik dat Koch zinspeelt op een neurologische aandoening die de oorzaak zou zijn van het leed dat in het boek voorbij komt. Dat is jammer, omdat daarmee de lezer de hoofdpersoon toch weer vrij gemakkelijk van zich af kan zetten: “Natuurlijk, een neurologische aandoening, hij is gewoon ziek in zijn hoofd.” Maar als hij “op zich” een gewone vent zou zijn geweest die toch stap voor stap dieper in het moeras zou zijn weggezakt, dan betekent het dat we allemaal potentieel net zo ziek in ons hoofd zijn, en dat vond  ik een veel spannender gedachte.

Jullie mening is welkom!

PS dit interview met Koch is wel interessant, hij vertelt ook dat hij lang had getwijfeld om de neurologische stoornis erin te schrijven

Popularity: 2% [?]

De ongeboren babies in Huxley’s Brave New World kregen in hun kunstmatige baarmoeders subliminaal boodschappen ingefluisterd, zoals “better ending than mending”. Zo werden ze alvast opgevoed tot consumenten die liever nieuwe spullen kochten dan iets te repareren: goed voor de economie. Ben benieuwd wat een ultrarechtse regering hiervan zal vinden aangezien de huidige trend er een is van duurzaam, ecologisch, en met authentiek-pittoresk stro in je muren en leem.

Ik moest in ieder geval aan deze tekst denken omdat electrische apparaten bijna zonder uitzondering vervangen moeten worden als ze stuk gaan (een draadloze internet router bijvoorbeeld?) terwijl ik gisteren voor 4.50 mijn lederen slippers heb laten repareren die van Heel Erg Kapot nu weer ZGAN zijn.

Ik werk in de electronische business maar ik heb authentiek-pittoreske nostalgie naar de tijd dat computers nog van leer gemaakt waren…

Popularity: 4% [?]

Ik werk veel met het begrip ‘koppeling’. Dat komt uit die theorie van Embodied Cognition: dynamic couplings emerge within in the continuous interaction between the organism and its environment. Ik heb hier en daar beweerd dat je dus moet streven naar een sterke ‘koppelingen’ tussen mens en product, als je een interactief product ontwerpt. Gebruiksonvriendelijke producten veroorzaken een ‘kink’ in de kabel van de interactie: je ervaart ontkoppeling. Fijne producten zitten als dat ouwe leren jasje dat je maar niet weg kan doen: jij en dat jasje zijn samen een. Er is een sterke koppeling en die wordt in het gebruik telkens herbevestigd.

Maar ik heb ook een sterke koppeling met mijn computer. Ik zit maar te typen en te surfen en vooral die email, die koppelt zich aan mij als een stalker waar ik niet vanaf kom. Twitter heb ik nog op afstand kunnen houden, maar alhoewel de zon schijnt en mijn rug pauze nodig heeft en ik nog niet eens heb gelunched zit ik hier dit weblog te schrijven. Belachelijk! Dit is niet de koppeling die ik voor ogen had.

Ik stel voor dat er een onderscheid moet komen tussen *goede* koppelingen, die een positieve vorm van symbiose tot gevolg hebben, of in ieder geval een vorm waar *ik* uiteindelijk beter van word. En dan heb je ook slechte koppelingen. Die werken net zoals verslavingen. Ik koppel aan de email en aan dat grote mooie scherm met al die windowtjes met tekstjes die naar mij roepen dat ze gelezen worden net zoals ik koppel aan die koek in de koektrommel, dat wijntje als ik thuis kom van het werk, en zoals anderen zich koppelen aan sigaretten, televisie, shoppen, je werk, of aan cocaine of crack.

De verslavingskoppeling aan je computer en internet is de meest gevaarlijke. Het lijkt namelijk alsof ik stiekem toch een goede daad heb gedaan. Alsof ik door het spuiten van mijn informatie-heroine tegelijkertijd toch iets goeds doe. Ik heb toch immers dit blogje geschreven? Heb ik daarvan niet iets geleerd (altijd goed, iets leren) heb ik daarmee niet iets gepresteerd (altijd goed, iets bedenken, iets maken) heb ik daarmee anderen geen leesplezier geschonken (altijd goed, iets voor een ander doen). En toch is het slecht. Het is drugs zoals ieder andere vorm.

Ik ga stoppen!

Ik begin morgen!

Popularity: 8% [?]

Vandaag ontving ik per ommegaande electronische post (dwz ongeveer een uur na publicatie van mijn youtube videootje) de volgende boodschap:

	help center | e-mail options | report spam
Dear humantechnology,Your video, luke timo jonas nijntje leeuwtje, may have content that is owned or licensed by Sony Music Entertainment.No action is required on your part; however, if you are interested in learning how this affects your video, please visit the Content ID Matches section of your account for more information. Sincerely, - The YouTube Team

Popularity: 10% [?]

Dag lezer, zou je deze post [http://www.jellevandijk.org/wp/2010/04/28/creative-spaces-15-16-en-17-juni/] door willen sturen aan zoveel mogelijk mensen van wie je denkt dat zij erin geinteresseerd kunnen zijn? Hartelijk dank!

Op 15, 16 en 17 juni organiseren we (hogeschool utrecht) een workshop en aansluitend symposium, met als thema: de rol van de fysieke ruimte ter ondersteuning van het creatieve proces. Kortom: wat valt er voor zinnigs te zeggen over de ‘brainstormroom’ en alle varianten daarop? (Ik zelf ben natuurlijk geinteresseerd in interactive moderne mediatools in die ruimte: de ‘augmented‘ creative ruimte). Iedereen die zich professioneel of vanuit een studie bezig houdt met creatieve processen en de rol van de ruimte/omgeving daarin, is zeer van harte uitgenodigd.

Zie: www.creativespacesdesign.nl  en meld je aan!

Voor de workshop vragen we om een ‘position paper’, het kan ook een poster of ander format zijn, waarin je stelling neemt en jouw visie op ruimtegebruik en creativiteit laat zien. We gaan op bezoek bij enkele ‘brainstormruimtes’ en creatieve centra en we gaan ook hands-on aan de slag om onze ideale ruimte te ontwerpen.

Het symposium op donderdag 17 juni is open toegankelijk en gratis. Locatie Oudenoord 700, Utrecht. Key-note speaker is David Kirsh van de university of San Diego, bekend van de ‘epistemic actions‘. Prof. Kirsh is een van de leidende wetenschappers op het gebied van Distributed Cognition. Van zijn website:

Although my official areas of specialization are artificial intelligence, situated cognition, philosophy of mind and science, and foundations of cognitive science, I have been working for some years now on cognitive engineering and how to better design highly interactive environments.

Kijk, dat is nou juist wat ik over mijzelf had willen zeggen…

Popularity: 17% [?]

Martijn van de hersenstichting was hier net. Ik wilde hem met alle liefde steunen. Belangrijk werk, de hersenstichting. Aardige vriendelijke jongen, Martijn. Het probleem: de hersenstichting, en zoveel andere goede doelen organisaties, is te professioneel geworden. Op een glanzend kleurenformulier kan ik geen geld storten, maar een machting invullen. En dan ga ik voor een vast bedrag storten, per maand. Ik kan het Op Elk Moment Opzeggen met een Telefoontje van Twintig Seconden. Maar ondanks de verkooptechnieken van Martijn ga ik dat niet doen. Het klinkt teveel als de technieken van Ziggo en UPC en mijn energiemaatschappij. Te ingewikkeld. Te suggestief. “Maar het is toch heel gemakkelijk om het op te zeggen. Je kunt gewoon een briefje op de koelkast plakken, en dan zeg je het over een week al weer op”. Ha ha. Grappige logica.

Geen geld voor de hersenstichting van mij.  Tenzij je me een rekeningnummer geeft waar ik direct eenmalig een bedrag kan storten.

Popularity: 9% [?]

Het woord Twitteren kan een negatieve bijklank hebben. “Kwetteren” is nu niet echt een woord dat ik associeer met een intelligent gesprek. (Bulloggen klinkt helemaal als overgeven na te zwaar Chinees getafeld te hebben maar dat terzijde). Ik heb Femke Halsema’s getwitter een minuut of vijf gevolgt. Ze twittert er op los. Ze twittert met Groen Links kerkgangers, met Groen-Links collegaatjes, met Maxime, met Frits Wester, met rechtse rakkers van de Telegraaf, met Paul de Leeuw, en af en toe twittert ze iets visionairs-politieks naar Obama. En de hele tijd zo’n vervelend quasi-blase, gearriveerd, populair, ‘in-crowd’ grachtengordelsfeertje, in al die Twittertjes van d’r. Ik zie uberhaubt die hele Haagse Kliek (dat is toch het woord?) de hele tijd maar in die blauwe leren stoelen met elkaar zitten te twitteren. “Van onze belastingcenten, ja mijnheertje!”. Zo twitterde ze net nog:

Stonk ik even mooi in een namaak @pauldeleeuw. Maar nu je toch in mijn hoofd zit: hoe is het?

Dat getwitter van Femke hangt me nu al de keel uit. Alsof je die hete aardappel er in terug proeft. (Hoe ze ook in zo’n praatprogramma aankondigde nog een keer lijsttrekker te willen worden. Hoe omschrijf je dat? Iemand die teveel mensen om haar heen heeft die de hele dag zeggen dat ze ontzettend goed en moedig en fantastisch is, en die ook allerlei tegenstanders heeft, maar die natuurlijk donders goed weet dat die tegenstanders het nooit van haar gaan winnen, omdat, als het puntje bij het paaltje komt, zij aan de macht is, weet dat ze de macht heeft, en er hard aan werkt om dat zo te houden. En dan zeggen “Ik zou graag nog een keertje lijsttrekker zijn ja”. Alsof er daadwerkelijk nog sprake van zou zijn dat het ook anders zou hebben kunnen lopen.

Van de weeromstuit ben ik een kieswijzer gaan doen. Ik zal toch niet moeten gaan stemmen op een twitterende popster?

Helaas. In alle stemwijzers die ik kon vinden huldig ik de standpunten van Groen Links. Wat nu?

Graag advies @FemkeHalsema #GroenLinks

Popularity: 10% [?]

Niets dan rotzooi uit IJsland. Eerst bevroren spaartegoeden, nu weer hete as. Het mooiste vond ik nog de evaluatie van de handelswijze van de wetenschappers in dienst van Europa, die het vliegverbod hadden geinstigeerd. Zij baseerden zich enkel op “wetenschappelijke modellen” en niet op “metingen”. De vliegtuigmaatschappijen hadden zelf wel testvluchten en metingen gedaan, en de nieuwe vliegregels zijn uitsluitend op de gegevens voortkomend uit die studies gebaseerd. Exit de modellenmakers. Alsof metingen niet wetenschappelijk zouden zijn, trouwens. Wat is nu een model dat nooit empirisch gevalideerd wordt? Rare jongens, die wetenschappers. Vervolgens werden de modellen wel aangepast als gevolg van een politieke lobby. Dus niet luisteren naar de metingen, maar wel zwichten voor politieke druk. Erg rare jongens, die wetenschappers. Of moeten we hieruit concluderen dat wetenschap uiteindelijk meer politiek is dan empiricisme? Dat vind ik op zich geen gekke conclusie. Ik ben immers tegenwoordig een man van praxis. En praxis impliceert dat er niet alleen gemodelleerd en geobserveerd wordt, maar dat er ook wat *gedaan* wordt. Dat er interventies plaatsvinden, beslissingen worden genomen, dat de theorie niet alleen aan de ‘werkelijkheid’ wordt getoetst, maar vooral ook aan zijn ‘waarde’, aan de praktijk dus. Dat we theorie beoordelen aan de hand van wat je er mee *kan*.De correspondente op Schiphol sprak dan ook de geruststellende woorden: “Zelfs in een aswolk zijn er nog mogelijkheden”.

Popularity: 8% [?]

… is not just fiddling around,

…but in fact a recent species of the tools used in concept design.

Some designers are good at sketching with a pencil on paper (Sketching is a necessary part of design, like ‘writing field notes’ is for anthropologists). When interaction design started to mature (a bit, the field is about 40 years old according to some people), the paper prototype, the Wizard of Ozz trick and the ‘enacted video’ became popular, trying to capture more of the ‘look-and-feel’ of the form of the *interaction* with the product (the dynamics, i.e., seeing how what you do effects what you perceive, and so on) instead of just the physical form of the product itself.

But a paper prototype is just as much not moving as is a paper sketch. And a WoO you can do only once: your team-member can’t forever hide under the table with that laptop. And the enacted video is a video of other people interacting, so you cannot do it yourself to experience what you would experience while doing it.

High times have thus arisen for the true techies. You may come out of under your stones, where you have been hiding ever since people started shouting that design and user-studies are more important than hard-core programming. Because if you are capable of it (I’m not, but my respect is all for those who are) you might do concept design of interactive products by a new kind of sketching, using a new kind of pencil, that is, creating sketches using interactive hardware itself.

This, in fact, amounts to using a sort-of fully working prototype *as a sketch*. The prototype is therefore no longer the end product, it is part of the sketching process.

It is called: Sketching in hardware. And there’s an annual conference. See this comprehensive blogposting

So if you are a student that gets complaints by teachers (me?) that you are not *thinking* and only *fiddling around with hardware*, you can now say: I am not fiddling around at all, I am sketching in hardware. (Beware if you are not *thinking* about what you are doing at the same time, though).

Slightly off-topic: Compare this to the practices of my anthropologist friends: imagine you would be able, using great skill and the right sort of tools, to create full-blown ethnographies (that is, the books one used to be creating  *after* returing from field study) including all the theoretical linkages and deep philosophical reflections, but this time on the fly, right there in Papua New Guinney, and let these ethnographies have a function not as being the end-result, but simply as a new kind of ‘field notes’, open to further reflection?

Popularity: 13% [?]