Archive for the 'dagelijkse ergernissen' Category

discussie, dagelijkse ergernissen, human technology, maatschappij

Better ending than mending

De ongeboren babies in Huxley’s Brave New World kregen in hun kunstmatige baarmoeders subliminaal boodschappen ingefluisterd, zoals “better ending than mending”. Zo werden ze alvast opgevoed tot consumenten die liever nieuwe spullen kochten dan iets te repareren: goed voor de economie. Ben benieuwd wat een ultrarechtse regering hiervan zal vinden aangezien de huidige trend er een is van duurzaam, ecologisch, en met authentiek-pittoresk stro in je muren en leem.

Ik moest in ieder geval aan deze tekst denken omdat electrische apparaten bijna zonder uitzondering vervangen moeten worden als ze stuk gaan (een draadloze internet router bijvoorbeeld?) terwijl ik gisteren voor 4.50 mijn lederen slippers heb laten repareren die van Heel Erg Kapot nu weer ZGAN zijn.

Ik werk in de electronische business maar ik heb authentiek-pittoreske nostalgie naar de tijd dat computers nog van leer gemaakt waren…

Popularity: 4% [?]

dagelijkse ergernissen

Aaachterlijke teringzooi

Ik heb er wel weer genoeg van, van die aaachterlijke teringzooi.img_3719.JPG

img_3720.JPG

Popularity: 7% [?]

discussie, dagelijkse ergernissen

Martijn van de hersenstichting

Martijn van de hersenstichting was hier net. Ik wilde hem met alle liefde steunen. Belangrijk werk, de hersenstichting. Aardige vriendelijke jongen, Martijn. Het probleem: de hersenstichting, en zoveel andere goede doelen organisaties, is te professioneel geworden. Op een glanzend kleurenformulier kan ik geen geld storten, maar een machting invullen. En dan ga ik voor een vast bedrag storten, per maand. Ik kan het Op Elk Moment Opzeggen met een Telefoontje van Twintig Seconden. Maar ondanks de verkooptechnieken van Martijn ga ik dat niet doen. Het klinkt teveel als de technieken van Ziggo en UPC en mijn energiemaatschappij. Te ingewikkeld. Te suggestief. “Maar het is toch heel gemakkelijk om het op te zeggen. Je kunt gewoon een briefje op de koelkast plakken, en dan zeg je het over een week al weer op”. Ha ha. Grappige logica.

Geen geld voor de hersenstichting van mij.  Tenzij je me een rekeningnummer geeft waar ik direct eenmalig een bedrag kan storten.

Popularity: 9% [?]

producten, design, observaties, dagelijkse ergernissen, human technology, waarneming, maatschappij

Chauffordances

Vergelijk de ‘affordances’ van bijgaande plaatjes. Denk “Wat is het eerste wat ik zou doen” of “Wat is hier de bedoeling?”. Denk niet langer dan 2 seconden na. En wen maar vast aan het tweede plaatje… (met dank aan Sander Langhorst voor het plaatje van de Chipautomaat)

chauffeur.jpg

ov-chip.jpg

Popularity: 13% [?]

discussie, dagelijkse ergernissen, maatschappij

Femke’s getwitter

Het woord Twitteren kan een negatieve bijklank hebben. “Kwetteren” is nu niet echt een woord dat ik associeer met een intelligent gesprek. (Bulloggen klinkt helemaal als overgeven na te zwaar Chinees getafeld te hebben maar dat terzijde). Ik heb Femke Halsema’s getwitter een minuut of vijf gevolgt. Ze twittert er op los. Ze twittert met Groen Links kerkgangers, met Groen-Links collegaatjes, met Maxime, met Frits Wester, met rechtse rakkers van de Telegraaf, met Paul de Leeuw, en af en toe twittert ze iets visionairs-politieks naar Obama. En de hele tijd zo’n vervelend quasi-blase, gearriveerd, populair, ‘in-crowd’ grachtengordelsfeertje, in al die Twittertjes van d’r. Ik zie uberhaubt die hele Haagse Kliek (dat is toch het woord?) de hele tijd maar in die blauwe leren stoelen met elkaar zitten te twitteren. “Van onze belastingcenten, ja mijnheertje!”. Zo twitterde ze net nog:

Stonk ik even mooi in een namaak @pauldeleeuw. Maar nu je toch in mijn hoofd zit: hoe is het?

Dat getwitter van Femke hangt me nu al de keel uit. Alsof je die hete aardappel er in terug proeft. (Hoe ze ook in zo’n praatprogramma aankondigde nog een keer lijsttrekker te willen worden. Hoe omschrijf je dat? Iemand die teveel mensen om haar heen heeft die de hele dag zeggen dat ze ontzettend goed en moedig en fantastisch is, en die ook allerlei tegenstanders heeft, maar die natuurlijk donders goed weet dat die tegenstanders het nooit van haar gaan winnen, omdat, als het puntje bij het paaltje komt, zij aan de macht is, weet dat ze de macht heeft, en er hard aan werkt om dat zo te houden. En dan zeggen “Ik zou graag nog een keertje lijsttrekker zijn ja”. Alsof er daadwerkelijk nog sprake van zou zijn dat het ook anders zou hebben kunnen lopen.

Van de weeromstuit ben ik een kieswijzer gaan doen. Ik zal toch niet moeten gaan stemmen op een twitterende popster?

Helaas. In alle stemwijzers die ik kon vinden huldig ik de standpunten van Groen Links. Wat nu?

Graag advies @FemkeHalsema #GroenLinks

Popularity: 9% [?]

dagelijkse ergernissen, websites, human technology

The key to the information

Today I was searching for a telephone number via the Dutch yellow papers / phonebook online: detelefoongids.com.

I was looking for Sanne Steutel. Her whole life people have been misunderstanding her (uncommon) family name to be “sleutel”, which means “key” in Dutch.

Now it turns out the automatic spelling correction algorithm does not allow me to even search for Steutel: they automatically correct it to sleutel! I can’t search for Sanne’s phone number!! (Luckily I found out later I had her number in my own personal, paper, phone book, grin).

zoek-in-telefoongids.jpg

Popularity: 9% [?]

discussie, geheugen, ethiek, dagelijkse ergernissen, websites, human technology, internet, maatschappij

Digitaal fietsen

Vandaag heb ik via Google Maps een adres opgezocht van het fietsendepot van de Gemeente Utrecht. Omdat ik nu ga kijken of mijn fiets toevallig gevonden is. Mijn fiets is namelijk uit mijn tuin gestolen. Small chance, ik weet het, maar goed.

Vervolgens heb ik de route laten berekenen (er is een optie: plan uw route, oid) vanaf mijn huisadres. In de linkerbalk krijg je dan alle aanwijzingen, en bij elke aanwijzing die je een klein fototoestelletje (als beschikbaar). Als je daarop klikt kom je in Google Streetview modus (je kan er vast ook direct naar toe maar zo kwam ik erop). Ik kan met een grote foto direct zien hoe een bepaalde straathoek er ook alweer uitziet, en waar ik dan naar toe moet, op dat punt. Enorm handig voor ons geheugen, dat meestal werkt met ‘landmarks’ en niet met een totale kaart in het hoofd. Je onthoudt: bij dat standbeeld rechts. En meer niet. Dat geheugen wordt nu ondersteund doordat je van te voren al het standbeeld kunt zien, en “waar je dan ook al weer heen moet als je daar eenmaal bent”.

(Gelukkig kan ik Mirjam’s fiets lenen, want het is 49 minuten lopen, zegt Google)

Maar toen begon ik door te klikken. Door telkens op de ronde cirkel die op straat verschijnt te dubbelklikken verplaats je je in deze 3D wereld. Je kunt de hele route al afleggen als je zou willen. Maar je mag ook van de route afwijken. Door op de vierkanten, die ook soms in beeld verschijnen, te dubbelklikken, zoom je in. Je kunt bij mensen naar binnen kijken. Je kunt zien of ze hun bovenraam hebben openstaan. Je kunt uitrekenen of je vanaf die plantenbak daar, via dat richeltje en die regenpijp naar binnen zou kunnen komen. Handig, als vooronderzoek, voordat je met je zwarte bivak en rugzakje op pad gaat. Je kunt ook mensen op straat zien, je kunt ze herkennen: hee, die was blijkbaar daar, in die straat, stapte net uit die drankenwinkel of coffeeshop naar buiten. Interessant.

Het zijn geen oude foto’s. De verbouwing aan de overkant is bij Google Streetview al bijna af. Dat is een paar maanden geleden, hooguit.

Je kunt ontzettend gluren en spieken en loeren, zonder dat iemand jou ziet. Dat is iets om over na te denken. Want dat was onze enige garantie op een beetje privacy: dat de rondneuzers van deze wereld het normaalgesproken niet de moeite vinden om helemaal naar jouw straat te fietsen en bij jou door de gordijnen te gaan gluren. Te koud, teveel gedoe. En teveel risico, want als zij in jouw straat komen gluren, kunnen ze zelf ook begluurd worden. Daar hoeven de gluurders nu niet meer bang voor te zijn.

Geen wonder dat mijn fiets is gestolen. De dief had hem waarschijnlijk allang zien staan in mijn achtertuin, en direct de beste vluchtroute al even geoefend.

Thanks, Google Streetview.

Popularity: 21% [?]

theater, wiskunde, dagelijkse ergernissen

Mijnheer Langezaal

Volgens mij heb ik al eens over hem geschreven, maar vandaag kwam Mijnheer Langezaal ineens in mijn herinnering terug. Het zal de combinatie geweest zijn van een reunie van mijn studie en het feit dat ik al dagen onze financiele huishouding probeer inzichtelijk te maken. Onderaan mijn lange excelsheet kwam ik niet uit met mijn totalen. Twee totalen die hetzelfde moesten zijn waren dat niet. Het ene totaal was 400 euro, het andere 570. Ineens zag ik mijnheer Langezaal voor mij, met een sigaret in zijn mond, een stoffig jasje en een grote telmachine. Met elke toetsaanslag ratelde het ding weer een stukje papier uit. Langezaal controleerde de boekhouding van alle studentenverenigingen. Eens per jaar moest ik als penningmeester van de Nijmeegse Studenten Theaterstichting bij hem langs. Het klopte nooit (Wie maakt mij dan ook penningmeester!? A propos, mijn voorganger was met dubieuze motieven naar China vertrokken, mij een AH-tasje vol rotzooi nalatend).

Terwijl ik Langezaal zo nostalgisch voor mij zag kreeg ik ineens een ingeving (voor iedereen met een beetje gevoel voor geld ongetwijfeld een open deur, maar voor mij een openbaring). Ik nam het verschil  van de twee totalen. 170 euro. Dat deelde ik door twee: 85 euro. Nu op zoek naar een 85 euro. Jawel hoor! Gevonden. Snel die 85 naar de andere kant, per ongeluk als uitgaven gerekend terwijl het inkomsten waren!

Mijnheer Langezaal glimlachte me goedkeurend toe en stak nog een sigaretje op…

Popularity: 11% [?]

observaties, dagelijkse ergernissen

Tweede klas

Vandaag in de trein zat ik in de stilte-coupe van de tweede klas. De stilte-coupe is zo’n concept dat ‘nog wel wat verder uitgewerkt mag worden’. Mijn indruk is dat, op dit moment, het bestaan van de stilte-coupe juist eerder meer dan minder overlast veroorzaakt. Dat komt omdat de expliciete opdracht om stil te zijn eigenlijk gewoon niet zo past bij het treinreizen anno 2009. Of je wordt gebeld, of je ontmoet iemand die je al jaren niet gezien had, of je zit driftig te typen op je laptop (maakt ook geluid). Enzovoorts. Er is altijd wel iets om de stilte doorbreken in de stilte-coupe. En dat stoort. Het stoort niet omdat geluid nou zo stoort, maar omdat het geluid er is waar het er niet mag zijn.

Beter om die hele stilte-coupe af te schaffen, dat geeft tenminste rust.

In het naastgelegen deel van mijn treinstel bevond zich overigens de stilte-coupe van de eerste klas. Een man in pak, mobiele telefoon tegen het hoofd geklemd, aktetas onder de arm, opende de glazen deur die zijn en mijn compartiment van elkaar scheidde. Terwijl hij binnenstapte, de deur weer sloot en aan onze kant tegen het glas kwam staan zei hij: “…Yes no, well, you see, thanks for calling but I’m on the train and I was not allowed to talk in that part of the …” De man keek nu om zich heen en las ook hier op het raam de dreigende woorden: “Stilte-Coupe”. Hij glimlachte schaapachtig naar mij en vervolgde met: “O well… Yes, what is it you want to say? Yes yes … bla bla bla…”

Ik voelde me ineens enorm tweede klas. “O well”, die ook maar afschaffen dan.

Popularity: 12% [?]

dagelijkse ergernissen

Vergeten

Oja, bijna nog vergeten te vertellen. Dit ben ik de afgelopen weken allemaal vergeten. Ik noteer het maar even zodat het zwart op wit staat, want er moet echt iets gebeuren met dat hoofd (embodied en embedded as it may be) van mij.

  1. De voedingskabel van mijn laptop in Eindhoven laten liggen
  2. Mijn sleutelbos in mijn kastje op mijn werk laten zitten
  3. De voedingskabel van mijn laptop opnieuw in Eindhoven laten liggen
  4. De voordeursleutel kwijtgemaakt na een rondje joggen. Enige mogelijke conclusie: hij zat in de voordeur en is door iemand meegenomen. (Volgende ochtend direct heel het slot vervangen. Dat ging gelukkig nog erg gemakkelijk).
  5. (Diezelfde dag) de auto geparkeerd en vergeten de deuren op slot te doen.
  6. (De dag erna) De voedingskabel van een collega van mij, die ik geleend had, in Rotterdam laten liggen

AAAAAARCH

(Was dit alles de psychologische aanloop naar de tandarts? Dat zou pas echt creepy zijn)

Popularity: 8% [?]

Next »