JellevanDijk.org

Vandaag heb ik via Google Maps een adres opgezocht van het fietsendepot van de Gemeente Utrecht. Omdat ik nu ga kijken of mijn fiets toevallig gevonden is. Mijn fiets is namelijk uit mijn tuin gestolen. Small chance, ik weet het, maar goed.

Vervolgens heb ik de route laten berekenen (er is een optie: plan uw route, oid) vanaf mijn huisadres. In de linkerbalk krijg je dan alle aanwijzingen, en bij elke aanwijzing die je een klein fototoestelletje (als beschikbaar). Als je daarop klikt kom je in Google Streetview modus (je kan er vast ook direct naar toe maar zo kwam ik erop). Ik kan met een grote foto direct zien hoe een bepaalde straathoek er ook alweer uitziet, en waar ik dan naar toe moet, op dat punt. Enorm handig voor ons geheugen, dat meestal werkt met ‘landmarks’ en niet met een totale kaart in het hoofd. Je onthoudt: bij dat standbeeld rechts. En meer niet. Dat geheugen wordt nu ondersteund doordat je van te voren al het standbeeld kunt zien, en “waar je dan ook al weer heen moet als je daar eenmaal bent”.

(Gelukkig kan ik Mirjam’s fiets lenen, want het is 49 minuten lopen, zegt Google)

Maar toen begon ik door te klikken. Door telkens op de ronde cirkel die op straat verschijnt te dubbelklikken verplaats je je in deze 3D wereld. Je kunt de hele route al afleggen als je zou willen. Maar je mag ook van de route afwijken. Door op de vierkanten, die ook soms in beeld verschijnen, te dubbelklikken, zoom je in. Je kunt bij mensen naar binnen kijken. Je kunt zien of ze hun bovenraam hebben openstaan. Je kunt uitrekenen of je vanaf die plantenbak daar, via dat richeltje en die regenpijp naar binnen zou kunnen komen. Handig, als vooronderzoek, voordat je met je zwarte bivak en rugzakje op pad gaat. Je kunt ook mensen op straat zien, je kunt ze herkennen: hee, die was blijkbaar daar, in die straat, stapte net uit die drankenwinkel of coffeeshop naar buiten. Interessant.

Het zijn geen oude foto’s. De verbouwing aan de overkant is bij Google Streetview al bijna af. Dat is een paar maanden geleden, hooguit.

Je kunt ontzettend gluren en spieken en loeren, zonder dat iemand jou ziet. Dat is iets om over na te denken. Want dat was onze enige garantie op een beetje privacy: dat de rondneuzers van deze wereld het normaalgesproken niet de moeite vinden om helemaal naar jouw straat te fietsen en bij jou door de gordijnen te gaan gluren. Te koud, teveel gedoe. En teveel risico, want als zij in jouw straat komen gluren, kunnen ze zelf ook begluurd worden. Daar hoeven de gluurders nu niet meer bang voor te zijn.

Geen wonder dat mijn fiets is gestolen. De dief had hem waarschijnlijk allang zien staan in mijn achtertuin, en direct de beste vluchtroute al even geoefend.

Thanks, Google Streetview.

Popularity: 6% [?]

Volgens mij heb ik al eens over hem geschreven, maar vandaag kwam Mijnheer Langezaal ineens in mijn herinnering terug. Het zal de combinatie geweest zijn van een reunie van mijn studie en het feit dat ik al dagen onze financiele huishouding probeer inzichtelijk te maken. Onderaan mijn lange excelsheet kwam ik niet uit met mijn totalen. Twee totalen die hetzelfde moesten zijn waren dat niet. Het ene totaal was 400 euro, het andere 570. Ineens zag ik mijnheer Langezaal voor mij, met een sigaret in zijn mond, een stoffig jasje en een grote telmachine. Met elke toetsaanslag ratelde het ding weer een stukje papier uit. Langezaal controleerde de boekhouding van alle studentenverenigingen. Eens per jaar moest ik als penningmeester van de Nijmeegse Studenten Theaterstichting bij hem langs. Het klopte nooit (Wie maakt mij dan ook penningmeester!? A propos, mijn voorganger was met dubieuze motieven naar China vertrokken, mij een AH-tasje vol rotzooi nalatend).

Terwijl ik Langezaal zo nostalgisch voor mij zag kreeg ik ineens een ingeving (voor iedereen met een beetje gevoel voor geld ongetwijfeld een open deur, maar voor mij een openbaring). Ik nam het verschil  van de twee totalen. 170 euro. Dat deelde ik door twee: 85 euro. Nu op zoek naar een 85 euro. Jawel hoor! Gevonden. Snel die 85 naar de andere kant, per ongeluk als uitgaven gerekend terwijl het inkomsten waren!

Mijnheer Langezaal glimlachte me goedkeurend toe en stak nog een sigaretje op…

Popularity: 6% [?]

Vandaag in de trein zat ik in de stilte-coupe van de tweede klas. De stilte-coupe is zo’n concept dat ‘nog wel wat verder uitgewerkt mag worden’. Mijn indruk is dat, op dit moment, het bestaan van de stilte-coupe juist eerder meer dan minder overlast veroorzaakt. Dat komt omdat de expliciete opdracht om stil te zijn eigenlijk gewoon niet zo past bij het treinreizen anno 2009. Of je wordt gebeld, of je ontmoet iemand die je al jaren niet gezien had, of je zit driftig te typen op je laptop (maakt ook geluid). Enzovoorts. Er is altijd wel iets om de stilte doorbreken in de stilte-coupe. En dat stoort. Het stoort niet omdat geluid nou zo stoort, maar omdat het geluid er is waar het er niet mag zijn.

Beter om die hele stilte-coupe af te schaffen, dat geeft tenminste rust.

In het naastgelegen deel van mijn treinstel bevond zich overigens de stilte-coupe van de eerste klas. Een man in pak, mobiele telefoon tegen het hoofd geklemd, aktetas onder de arm, opende de glazen deur die zijn en mijn compartiment van elkaar scheidde. Terwijl hij binnenstapte, de deur weer sloot en aan onze kant tegen het glas kwam staan zei hij: “…Yes no, well, you see, thanks for calling but I’m on the train and I was not allowed to talk in that part of the …” De man keek nu om zich heen en las ook hier op het raam de dreigende woorden: “Stilte-Coupe”. Hij glimlachte schaapachtig naar mij en vervolgde met: “O well… Yes, what is it you want to say? Yes yes … bla bla bla…”

Ik voelde me ineens enorm tweede klas. “O well”, die ook maar afschaffen dan.

Popularity: 8% [?]

Oja, bijna nog vergeten te vertellen. Dit ben ik de afgelopen weken allemaal vergeten. Ik noteer het maar even zodat het zwart op wit staat, want er moet echt iets gebeuren met dat hoofd (embodied en embedded as it may be) van mij.

1. De voedingskabel van mijn laptop in Eindhoven laten liggen
2. Mijn sleutelbos in mijn kastje op mijn werk laten zitten
3. De voedingskabel van mijn laptop opnieuw in Eindhoven laten liggen
4. De voordeursleutel kwijtgemaakt na een rondje joggen. Enige mogelijke conclusie: hij zat in de voordeur en is door iemand meegenomen. (Volgende ochtend direct heel het slot vervangen. Dat ging gelukkig nog erg gemakkelijk).
5. (Diezelfde dag) de auto geparkeerd en vergeten de deuren op slot te doen.
6. (De dag erna) De voedingskabel van een collega van mij, die ik geleend had, in Rotterdam laten liggen

AAAAAARCH

(Was dit alles de psychologische aanloop naar de tandarts? Dat zou pas echt creepy zijn)

Popularity: 5% [?]

Sinds een jaar of 4 hebben we thuis een Mac. Er zijn best wat dingen niet fijn op een Mac. Echt waar, ook al vind jij van niet: er zijn echt best een paar dingen niet fijn op een Mac. Maar sinds ik nu een laptop met Windows heb van mijn werk weet ik wel wat het verschil is: Op een Windows computer, maakt niet uit wat je aan het doen bent, komt er altijd weer dat moment (en veel te vaak) dat hij Vastloopt. Vastlopen, ik was haast vergeten hoe dat ging. En omdat mijn computer van een Bedrijf is en omdat er dus allerlei dingen op zitten zoals het synchroniseren met een netwerk (wat ik thuis natuurlijk niet heb, dat netwerk, hallo, wat verwachten ze nou van een laptop, dat ik die altijd maar in dat gebouw daar laat staan? Dat ik hem niet mee naar huis neem? En dat ik dan niet thuis gewoon via de bestandsbeheerder (explorer) een document zou willen opslaan? En dat ik dan niet wil dat hij de Explorer niet eens kan openen omdat hij netwerkschijven A tm Z niet kan vinden (omdat ik die thuis niet heb, immers)? Rare jongens, systeembeheerders) Of het zal wel aan Windows zelf liggen. En het duurt maar en het duurt maar. Dat eindeloze wachten, dat geduld dat je moet opbrengen. Het ding gaat ook niet zomaar uit. Nee, dan moet er ook weer gewacht worden. Terwijl je naar bed wilt. Maar je kan hem niet dichtklappen, die laptop, want dan gaat hij nier verder met dat mysterieuze proces dat hij blijkbaar nog moet voltooiien. En ik kan hem ook niet zo laten staan hier, zo open. Voor je het weet gaat de kat erop piesen vannacht. Dat ze daar eens rekening mee houden, die jongens bij Windows. Windows. It brings back old memories…

Ik ben Blij met mijn Mac!

Popularity: 13% [?]

Op Prinsjesdag wil ik graag nog het volgende kwijt. Apparaten gaan te snel stuk. Zo worden ze gemaakt. Anders zouden we niet genoeg nieuwe dingen meer kopen. Maar onzinnig is het wel - en milieuonvriendelijk. Onze CD-speler blijft al een jaar lang bij steeds meer CD’s uit onze collectie op steeds meer willekeurige plekken hangen. Het wordt almaar erger, maar ik weiger mijn CD-speler in te ruilen voor een nieuw exemplaar. Repareren, daar denk ik al helemaal niet meer aan. Is hij al 6 jaar oud mijnheer? Tja, pff, geen wonder dat hij het niet meer doet. ZES jaar… (bejaard, die CD speler!). Waarom koopt u trouwens geen iPod? Dat is toch veel handiger? Ik moet consumeren, anders gaat dit land naar de haaien. Dat heeft Heertje net nog weer uitgelegd op de TV. Maar moet het op deze manier? Wat een suffigheid. Ik heb een scheermesjeshouder van het merk Gillette, type Sensor Excel. Het beste wat een man kan krijgen (niet het beste wat er is, maar het beste wat hij krijgen kan, nb het verschil). Sinds een maand verkoopt mijn supermarkt geen mesjes meer voor de Sensor Excel. Ik heb al twee pakjes nieuwerwetse rommel (mesjes met 6 mesjes die in 6 vrijheidsgraden kunnen auto-roteren), maar die passen niet op mijn houdertje. Moet ik nu een nieuw houdertje kopen? Neen! Ik weiger. Ik weiger me nu dus ook al een week lang te scheren. Ik wordt een nieuwe hippie. Een baardaap met een overslaande CD-speler. En ik geniet er van er van er van er van er van er van er van

Popularity: 11% [?]

Het is altijd een goed teken als je stukjes discussie oproepen. In mijn eerste bijdrage aan From Product Design Daily (slechts op intranet bereikbaar voor studenten van de hogeschool Amsterdam, Product Design), schond ik flagrant - zoals dat heet - de privacy van mijn geliefde Tante Ans. Mijn excuses. Maar het kan erger. In het volgende stukje stoot ik - naar waarschijnlijkheid - al mijn managers en directeuren voor de voeten. Zet ik mijn baan nu al op het spel?

From Product Design Daily: bijdrage 2.

De school is verhuisd naar een nieuw gebouw. Op de eerste verdieping zetelen de docenten op hun nieuwe ‘flex-plekken’. Het ziet er netjes uit. De architect heeft gekozen voor een bruin-zwart concept met een strenge uitstraling, waarin halfhoge rijen kasten en grote zes-persoonstafels elkaar afwisselen. Blokje rijtje blokje rijtje blokje rijtje, als ware het een fabriekshal uit de negentiende eeuw. Maar dat is het natuurlijk niet. Hier en daar zijn al tekenen van verzet waarneembaar. Een dissonante doos whiteboardvegers, schijnbaar achteloos bovenop de gladde kasten gelegd. Een weerbarstige kastdeur die al drie dagen half open staat en waar papieren zomaar uitsteken. Iemand die zei: “Weet je, ze halen alles weg van je tafel wat je ‘s avonds niet opruimt. Dus als ik dit kapotte kopje hier gewoon laat staan, wordt het vanzelf opgeruimd. Handig!”.

Nou heb ik diep respect voor mensen die het voor elkaar krijgen zo’n gebouw te bedenken en het dan ook nog te maken. Hoe ingewikkeld dat niet is, en met hoeveel dingen je wel niet rekening moet houden? Het is knap, als het er uiteindelijk staat en als het zo is geworden als je van plan was. Petje af. Maar toch, wat zou er nou precies omgaan in de hoofden van de directeuren en de architect, als er nagedacht moest worden over het gebruik? Waar spraken ze over, tijdens hun vergaderingen? Was er niemand die zich afvroeg of mensen hier prettig in zouden kunnen werken? Natuurlijk, er zijn altijd mensen die graag in een strakke, opgeruimde ruimte zitten. Maar was er nu werkelijk niemand die zich realiseerde dat veel mensen gewoon rommel willen maken, dat ze die rommel willen laten liggen en in die rommel vervolgens precies de inspiratie vinden om de dingen te kunnen bedenken en te kunnen maken die ze moeten bedenken en maken? De architecten die ik ken willen zelf precies bepalen hoe hun eigen omgeving eruit ziet. In zo’n omgeving leveren zij hun prestaties. Maar dan moet je toch kunnen begrijpen dat dit ook voor anderen geldt?

Ach, ik snap het wel, op papier ziet het er natuurlijk gewoon erg mooi uit. En als je eenmaal zo’n strak concept hebt bedacht, dan is het lastig te accepteren dat niet iedereen denkt langs jouw (kast)lijnen. Maar vorige week nog besprak een artikel in het NRC-Handelsblad hoe belangrijk het is dat werknemers hun eigen werkplek op een persoonlijke manier kunnen inrichten. Met een beetje rommel. En een stapeltje papier op de hoek. En die Post-Its op de monitor. Een vingerplant. En foto’s van je kinderen. Tja, dat had ik je zo wel kunnen vertellen. Alleen waarom mag zoiets nooit, als er eenmaal voor ‘design’ wordt gekozen? Dat zou ik wel eens willen weten. Alsof design altijd stofvrij moet wezen - wat een onzin. Ik zou zeggen: blader in dat verband vooral eens door het boekje van IDEO, getiteld: “Thoughtless Acts”. Het is een ode aan de mens en zijn recalcitrante vindingrijkheid. Het staat vol met foto’s van mensen die allerlei objecten en ruimtes hebben gebruikt, vervormd en aangepast, op originele manieren die ontwerpers nooit hadden kunnen voorzien. (Zie ook: http://www.flickr.com/groups/thoughtlessacts/).
De foto die erbij hoort zal ik ook maar anonimiseren, het betreft hier dhr. R. A. te R. (maar op de foto was het: te ’s G.)

Popularity: 17% [?]

Ik ben een slimme jongen, dat ben ik me bewust. Altijd goed kunnen leren, nooit geen problemen met de leraren. Eerder negens dan zessen: het is niet iets waar je over op moet scheppen, dat zet kwaad bloed, maar goed, ik kan daar ook niets aan doen, zo ben ik nou eenmaal geboren (danwel getogen, afhankelijk van je persoonlijke visie op het ‘nature nurture’ debat).

Maar ik ben ook best dom hoor. Ik maak af en toe hele stomme fouten. Ik laat Belangrijke Dingen liggen in treinen of andere openbare gelegenheden, liefst als ze van iemand anders zijn. Om maar wat te noemen.En ik ben voortdurend van alles kwijt. Voor mij, als enigszins verstrooide slimmerd, zou het handig zijn als er in de fysieke wereld ook een “search” knop of een Google zou bestaan.

De computer is voor mij een uitkomst.  Op de computer kan je bijna alles terugdraaien. Je kunt het veranderen, bijschaven, en als je het verkeerd hebt gedaan kan het gewoon overnieuw. Want wat je in het echt doet, kun je niet terugdraaien. Dat verbiedt de 2e wet van de thermodynamica, die stelt dat de tijd vooruit gaat, en niet terug (of zoiets: ik ben ook zo’n soort van slimmerd die bijna alles ‘een beetje’ weet. Vooral handig met Triviant). Anyway, voor mij, als enigszins slordige slimmerd, zou het handig zijn als de fysieke wereld, net als de virtuele, ook een “back” button zou hebben. Want ik *snap* natuurlijk wel wat ik fout doe, alleen soms wat later dan handig.

Fysieke dingen kun je kapot maken, kwijt raken, verkeerd in elkaar zetten. Ik heb een Billy kast van de IKEA met de dragende planken er verkeerd om in: het lelijke achterkantje voor en de gladde witte kant achter.  Moet ik nou die hele kast weer uit elkaar halen om het goed te maken? De boeken stonden er al in toen ik het pas zag! Voor mij, als enigszins luie slimmerd, zou het handig zijn als er in de fysieke wereld dook een “erase”, “copy” en “backspace” knop bestond.

Zal ik nog een spelcheck doen op deze post? Ach, ik zie het wel als het op mijn weblog staat. Ik kan het later altijd nog veranderen…

Popularity: 14% [?]

Noem mij EEN (1!) apparaat in dit huis, dat het afgelopen jaar NIET kapot is gegaan. Noem mij er EEN!!! 

 De strijkbout, zeg je? 

Ah, de strijkbout, dat is een mooi verhaal. Ja, hij doet het nog wel - maar er komt ROESTWATER uit de stoomfunctie. ROESTWATER! Uit een STRIJKBOUT! 

Ik geef het op. Ik wil met een lange stok en veertig schapen onder een boom. Vies en ongewassen.  Zonder mijn favoriete muziek. Zonder afgebakken kadetjes bij het ontbijt. Zonder internet. 

 (pok)

 Auw, denneappel op mijn knar… 

Popularity: 15% [?]

Ik las de afgelopen tijd het boek: De daadkracht der dingen, een filosofisch werk over de relatie tussen mens en techniek. In diezelfde week stond de accu van de auto leeg, zat de wasmachine verstopt, waren alle batterijen van al die handige clip-lampjes op alle fietsen op, was mijn band zacht, was onze fietspomp nog bij persoon X (nog steeds, trouwens!!!), was de oven zo vies dat hij niet meer te gebruiken is maar dat de hobbel om aan schoonmaken te beginnen ook te groot is, deed onze telefoon het steeds vaker ineens niet meer, sloegen CD’s met regelmaat over - en, als klap op de vuurpijl, toen hield onze i-book er mee op. Die is gemaakt. Maar bleek nog steeds stuk. Dus eigenlijk niet gemaakt. Alleen als je er heel voorzichtig op typt loopt hij niet vast.

In mijn boekenkast ligt ook nog steeds de roman “De Helaasheid der dingen”. Wellicht dekt dat beter de lading van de afgelopen weken. 

Popularity: 15% [?]