JellevanDijk.org

Een klassieke interpretatie van ‘kennis’ zou stellen dat hoe meer kennis je hebt (betreffende onderwerp X) hoe zekerder je bent over onderwerp X. Zie ook het welbekende rijtje: meten is weten, weten is voorspellen, voorspellen is beheersen. Het is de bril van de ingenieur, die wetenschappelijke kennis gebruikt om te zorgen dat hij *zeker* weet dat zijn brug niet instort.

Een belichaamde interpretatie van ‘kennis’ (o.a. geinspireerd door ideeen uit de fenomenologische traditie) formuleert het fenomeen anders. Hier is kennis met name iets wat er voor zorgt dat je ‘verder kunt’ met waar je mee bezig was. Kennis is wat je gebruikt om te goed te handelen: dat te doen wat juist is. En niet al het goede handelen is gebaseerd op een ‘zeker weten’. Je kunt ook ‘weten’ dat je goed handelt (met betrekking tot onderwerp X), zonder dat je precies weet wat je doet, zonder dat je precies weet hoe het moet, zonder dat je precies weet wat X is en wat er met X moet gebeuren. En toch doe je het juiste. De timmerman die een tafel probeert te timmeren heeft veel minder “kennis” van tafels dan in de klassieke zin nodig zou zijn om *zeker* te weten dat de tafel een goede tafel wordt. Maar die timmerman gaat aan het werkt en maakt die tafel evengoed en het wordt een goede tafel. Natuurlijk kun je zijn vaardigheid wel als kennis beschrijven - dan is het ‘tacit knowledge’. Maar dat is geen ‘zeker weten’ (hoe een hamer werkt, wat je moet doen met de hamer in alle voorkomende gevallen, enzovoorts). Wat de ervaren timmerman wel zeker weet, of bijna zeker, is dat hij het probleem wel zal oplossen zodra hij er zich voor gesteld staat. En wat hij ook*voelt* (we komen nu bij het voelen) is wanneer het ‘de verkeerde kant op gaat’, of ’spannend wordt’, of ‘tijd is om even uit te rusten en er van een afstand naar te kijken’. Dat is een heel ander soort weten. Dat is voelen, voelen van binnen, een sterk lichamelijk gevoel. Een echt bedreven, ervaren persoon (met betrekking tot onderwerp X), durft in volkomen duister te tasten, en zonder enige garanties en zekerheid aan een klus te beginnen, omdat de zekerheid niet in de informatie zit die hem tot beschikking staat maar in zijn eigen zekerheid, die hij van binnen voelt, dat hij de capaciteit heeft om het probleem op te lossen.

Eigenlijk zou je kunnen zeggen dat kennis in de belichaamde zin van het woord dienst doet om ons te helpen ons zo veel en zo lang mogelijk ‘goed’ te voelen, en om zo snel en efficient mogelijk ons weer ‘beter’ te voelen, als we bemerken dat we ons niet langer goed voelen. De juiste handeling is de handeling die uiteindelijk weer innerlijke rust oplevert.

Zoals Pirsig zegt: op het moment dat de gedachten van de handwerksman tot rust komen, is zijn werkstuk gereed.

Popularity: 7% [?]

Terwijl de rest van de wereld aanwezig was op het 7 jarig bestaan van Human Technology, zat ik in het Amsterdams Conservatorium naar de top-jazz muzikanten van de toekomst te luisteren. Deze afstudeerders konden er wat van. Maar liefst twee studenten hadden een 10 gekregen voor hun afstudeerwerk, wat hoogst uitzonderlijk is. Bij binnenkomst zei ik al, kijkend naar de poster van het concert, “Reinier Baas”, dat klinkt als een goede naam voor een jazz-muzikant. Daar heeft-ie mazzel mee. “Trio Baas”, bijvoorbeeld, lijkt me een mooie naam voor een trio waarmee je beroemd kan worden. Hij heeft nog maar 1 filmpje op youtube, maar wel een 10 op zijn eindlijst. Houd die naam in de gaten. Reinier Baas.

Popularity: 6% [?]

Ik bedacht me ineens dat Sesamstraat enorm veel discipline toont als het gaat om het in stand houden van de magie van het programma. Nog nooit heb ik een TV programma gezien waarin bijvoorbeeld de poppenspelers van Sesamstraat in levende lijve aan het woord komen. Bert en Ernie kent iedereen wel, dat zijn zelf al bekende Nederlanders. Maar wie kent Catherine van Woerden, de stem en het hoofd van Ienemienie? (Om van de persoon die ‘de handjes van Ienemienie‘ speelt nog maar te zwijgen). Is er ooit een ‘making of’ van Sesamstraat uitgezonden? Waarin je de set van sesamstraat te zien krijgt? Misschien heb ik dat programma gewoon gemist. Maar volgens mij doen ze het bewust niet. Er komt ook geen making of van het Sinterklaas Journaal. Zoiets. Vandaar dat ik me al dertig jaar lang altijd nog stiekem een beetje afvraag *waar* Sesamstraat nu precies is.

Popularity: 7% [?]

Harry van Vliet, lector crossmedia bij de HU, liet vandaag dit zien tijdens een overleg, best grappig:

Tegelijkertijd, waarom denken mensen toch altijd dat gewone boeken *minder* interessant zouden zijn dan dit? Ik denk dat het tegendeel het geval is. Een flash-interactie is zoveel ‘armer’ dan de ‘mentale’ interactie die je kunt hebben met een boek. Denk aan het verschil tussen “het boek” en “de film”. Mooi gemaakt, die film, maar hij bleef minder hangen dan het boek, misschien juist wel omdat het zo met geluid en muziek en mooie plaatjes in je gezicht knalde. Bewegend beeld is enorm dwingend. Een papier met tekst en/of illustratie heeft een bepaalde ‘interactie-rust’, die het initiatief aan jou laat, de lezer.

Er zit een nog algemenere les aan vast. Stel bijvoorbeeld dat je als gemeente ambtenaar ziet dat een groep jongeren altijd op een bepaalde straathoek rondhangt, bij een klein plantsoentje met drie bomen en een bankje. Ze zitten op de rand van dat bankje en parkeren hun brommer tegen die boom. Mevrouw Jansen van om de hoek heeft er last van. Zo kan dat niet langer. Maar die jongens moeten toch een plek hebben om te kunnen ‘hangen’ (de gemeenteambtenaar heeft een cursus gehad). De ambtenaar besluit samen met een jongeren-expert en een hippe designer om een ‘hangplek’ te bouwen, een stukje verderop. Drie maanden later staat de hangplek er. Zes maanden later blijkt de hangplek ongebruikt: de jongeren zitten nog steeds het meeste op hun bankje. Waarom? Omdat een boek leuker is dan de film. Daarom.

Popularity: 9% [?]

This product is a first pass at creating a follow up on NOOT, which has been my design case study for the past two years. The goal of this new product (a good name is welcome) is to support the process of how in a group session a shared understanding slowly grows over time, as the participants are busy in a brainstorm or design session. Instead of focusing on a tool that supports creativity per se, this tool builds on the stuff that happens ‘around’ the ideas. It tracks what people did in order to get to an idea, how they talked about it, what activities they were engaged in, also what they did what ‘happened’, so to speak. Vanaf september ga ik verder met dit project!

Popularity: 7% [?]

Via Remko deze, erg grappig:

Popularity: 6% [?]

Mijn zegmaarbroer Sietse is met zijn vriendin Geertje aan het fietsen naar Istanboel.

Dit is wat ze tot nu toe hebben gedaan:

Grotere kaart weergeven

Popularity: 7% [?]

Mijn goede vriend Olv Klijn zag ik nog maar weinig: hij is een druk bezet man. (En ik ben zelf ook niet alle dagen zonder afspraken).

Nu kan iedereen zien waar Olv de laatste tijd zo druk mee is geweest. Hij heeft namelijk de Prix de Rome gewonnen, de meest prestigieuze en oudste prijs voor architectuur in Nederland. Olv, van harte gefeliciteerd!

Uit het juryrapport:

‘Als geen ander bleek Klijn er in geslaagd antwoorden te vinden op de ‘gecompliceerde sociale, economische en culturele dynamiek’ waarover in de opgave voor de eindronde was gesproken’, en dat hij ‘op basis van uitgebreide consultaties en een grondige en veelomvattende analyse een rijk en gelaagd plan heeftgemaakt, dat voor tal van opgaven oplossingen aanlevert’.

En van www.architectenweb:

Bij deze editie van de PRIXDEROME.NL presenteren de genomineerde jonge architecten, stedenbouwkundigen en landschapsarchitecten hun voorstel voor een interventie in de modernistische bebouwing van het Amsterdamse August Allebéplein (een ontwerp van Cornelis van Eesteren, winnaar Prix de Rome 1921). Twee actuele thema’s komen bij de Prix de Rome-opgave voor deze locatie samen: de openbare ruimte als ontmoetingsplaats voor mensen met uiteenlopende culturele achtergronden en de vraag hoe de wederopbouwwijken weer nieuwe levenskracht ingeblazen kunnen krijgen. De ontwerpvoorstellen spelen in op het versterken van het gemeenschapsgevoel in de wijk en onderzoeken welke betekenis de archetypische stedelijke figuur van het plein kan hebben in de huidige tijd. De plannen weerspiegelen optimisme en een geloof in de ‘maakbaarheid’ van onze samenleving.

De eindpresentatie van de vier prijswinnende architecten(duo’s) Thijs van Bijsterveldt & Oana Radeº, Olv Klijn, Johan Selbing & Anouk Vogel, Jeroen Spee & Jeroen Steenvoorden is nog te zien tot 3 juli a.s. in ARCAM Amsterdam (Prins Hendrikkade 600) in Amsterdam.

Hier meer informatie

Popularity: 5% [?]

Ik werk veel met het begrip ‘koppeling’. Dat komt uit die theorie van Embodied Cognition: dynamic couplings emerge within in the continuous interaction between the organism and its environment. Ik heb hier en daar beweerd dat je dus moet streven naar een sterke ‘koppelingen’ tussen mens en product, als je een interactief product ontwerpt. Gebruiksonvriendelijke producten veroorzaken een ‘kink’ in de kabel van de interactie: je ervaart ontkoppeling. Fijne producten zitten als dat ouwe leren jasje dat je maar niet weg kan doen: jij en dat jasje zijn samen een. Er is een sterke koppeling en die wordt in het gebruik telkens herbevestigd.

Maar ik heb ook een sterke koppeling met mijn computer. Ik zit maar te typen en te surfen en vooral die email, die koppelt zich aan mij als een stalker waar ik niet vanaf kom. Twitter heb ik nog op afstand kunnen houden, maar alhoewel de zon schijnt en mijn rug pauze nodig heeft en ik nog niet eens heb gelunched zit ik hier dit weblog te schrijven. Belachelijk! Dit is niet de koppeling die ik voor ogen had.

Ik stel voor dat er een onderscheid moet komen tussen *goede* koppelingen, die een positieve vorm van symbiose tot gevolg hebben, of in ieder geval een vorm waar *ik* uiteindelijk beter van word. En dan heb je ook slechte koppelingen. Die werken net zoals verslavingen. Ik koppel aan de email en aan dat grote mooie scherm met al die windowtjes met tekstjes die naar mij roepen dat ze gelezen worden net zoals ik koppel aan die koek in de koektrommel, dat wijntje als ik thuis kom van het werk, en zoals anderen zich koppelen aan sigaretten, televisie, shoppen, je werk, of aan cocaine of crack.

De verslavingskoppeling aan je computer en internet is de meest gevaarlijke. Het lijkt namelijk alsof ik stiekem toch een goede daad heb gedaan. Alsof ik door het spuiten van mijn informatie-heroine tegelijkertijd toch iets goeds doe. Ik heb toch immers dit blogje geschreven? Heb ik daarvan niet iets geleerd (altijd goed, iets leren) heb ik daarmee niet iets gepresteerd (altijd goed, iets bedenken, iets maken) heb ik daarmee anderen geen leesplezier geschonken (altijd goed, iets voor een ander doen). En toch is het slecht. Het is drugs zoals ieder andere vorm.

Ik ga stoppen!

Ik begin morgen!

Popularity: 8% [?]

Vandaag heb ik voor het eerst de hele tien kilometer van huis naar Rhijnauwen afgelegd (zonder een pannekoek te eten). Ik heb in Rhijnauwen een minuutje rustig gelopen en daarna weer, in de benen. De laatste kilometer heb ik me op  de been gehouden door mezelf aan te praten dat als ik dit al niet eens kon volhouden dat ik dan mijn promotieproject al helemaal niet niet zou lukken. Een vreselijk melodramatische zet, ik geef het toe, maar het werkte wel. Wat ook werkte was dat er een meisje voor mij uit jogde dat veel harder ging en er niet zo vreselijk bij pufte als ik, wat mij erg jaloers maakte. Bovendien wilde ik haar graag inhalen om dan quasi-nonchalant langs te kunnen sprinten. (Dat laatste is me dan weer niet gelukt.). Toch voel ik me er ondanks al deze zwakke gedachten sterker dan ooit!

Popularity: 6% [?]