JellevanDijk.org

Dag lezer, zou je deze post [http://www.jellevandijk.org/wp/2010/04/28/creative-spaces-15-16-en-17-juni/] door willen sturen aan zoveel mogelijk mensen van wie je denkt dat zij erin geinteresseerd kunnen zijn? Hartelijk dank!

Op 15, 16 en 17 juni organiseren we (hogeschool utrecht) een workshop en aansluitend symposium, met als thema: de rol van de fysieke ruimte ter ondersteuning van het creatieve proces. Kortom: wat valt er voor zinnigs te zeggen over de ‘brainstormroom’ en alle varianten daarop? (Ik zelf ben natuurlijk geinteresseerd in interactive moderne mediatools in die ruimte: de ‘augmented‘ creative ruimte). Iedereen die zich professioneel of vanuit een studie bezig houdt met creatieve processen en de rol van de ruimte/omgeving daarin, is zeer van harte uitgenodigd.

Zie: www.creativespacesdesign.nl  en meld je aan!

Voor de workshop vragen we om een ‘position paper’, het kan ook een poster of ander format zijn, waarin je stelling neemt en jouw visie op ruimtegebruik en creativiteit laat zien. We gaan op bezoek bij enkele ‘brainstormruimtes’ en creatieve centra en we gaan ook hands-on aan de slag om onze ideale ruimte te ontwerpen.

Het symposium op donderdag 17 juni is open toegankelijk en gratis. Locatie Oudenoord 700, Utrecht. Key-note speaker is David Kirsh van de university of San Diego, bekend van de ‘epistemic actions‘. Prof. Kirsh is een van de leidende wetenschappers op het gebied van Distributed Cognition. Van zijn website:

Although my official areas of specialization are artificial intelligence, situated cognition, philosophy of mind and science, and foundations of cognitive science, I have been working for some years now on cognitive engineering and how to better design highly interactive environments.

Kijk, dat is nou juist wat ik over mijzelf had willen zeggen…

Popularity: 44% [?]

Martijn van de hersenstichting was hier net. Ik wilde hem met alle liefde steunen. Belangrijk werk, de hersenstichting. Aardige vriendelijke jongen, Martijn. Het probleem: de hersenstichting, en zoveel andere goede doelen organisaties, is te professioneel geworden. Op een glanzend kleurenformulier kan ik geen geld storten, maar een machting invullen. En dan ga ik voor een vast bedrag storten, per maand. Ik kan het Op Elk Moment Opzeggen met een Telefoontje van Twintig Seconden. Maar ondanks de verkooptechnieken van Martijn ga ik dat niet doen. Het klinkt teveel als de technieken van Ziggo en UPC en mijn energiemaatschappij. Te ingewikkeld. Te suggestief. “Maar het is toch heel gemakkelijk om het op te zeggen. Je kunt gewoon een briefje op de koelkast plakken, en dan zeg je het over een week al weer op”. Ha ha. Grappige logica.

Geen geld voor de hersenstichting van mij.  Tenzij je me een rekeningnummer geeft waar ik direct eenmalig een bedrag kan storten.

Popularity: 17% [?]

Vergelijk de ‘affordances’ van bijgaande plaatjes. Denk “Wat is het eerste wat ik zou doen” of “Wat is hier de bedoeling?”. Denk niet langer dan 2 seconden na. En wen maar vast aan het tweede plaatje… (met dank aan Sander Langhorst voor het plaatje van de Chipautomaat)

Popularity: 30% [?]

Het woord Twitteren kan een negatieve bijklank hebben. “Kwetteren” is nu niet echt een woord dat ik associeer met een intelligent gesprek. (Bulloggen klinkt helemaal als overgeven na te zwaar Chinees getafeld te hebben maar dat terzijde). Ik heb Femke Halsema’s getwitter een minuut of vijf gevolgt. Ze twittert er op los. Ze twittert met Groen Links kerkgangers, met Groen-Links collegaatjes, met Maxime, met Frits Wester, met rechtse rakkers van de Telegraaf, met Paul de Leeuw, en af en toe twittert ze iets visionairs-politieks naar Obama. En de hele tijd zo’n vervelend quasi-blase, gearriveerd, populair, ‘in-crowd’ grachtengordelsfeertje, in al die Twittertjes van d’r. Ik zie uberhaubt die hele Haagse Kliek (dat is toch het woord?) de hele tijd maar in die blauwe leren stoelen met elkaar zitten te twitteren. “Van onze belastingcenten, ja mijnheertje!”. Zo twitterde ze net nog:

Stonk ik even mooi in een namaak @pauldeleeuw. Maar nu je toch in mijn hoofd zit: hoe is het?

Dat getwitter van Femke hangt me nu al de keel uit. Alsof je die hete aardappel er in terug proeft. (Hoe ze ook in zo’n praatprogramma aankondigde nog een keer lijsttrekker te willen worden. Hoe omschrijf je dat? Iemand die teveel mensen om haar heen heeft die de hele dag zeggen dat ze ontzettend goed en moedig en fantastisch is, en die ook allerlei tegenstanders heeft, maar die natuurlijk donders goed weet dat die tegenstanders het nooit van haar gaan winnen, omdat, als het puntje bij het paaltje komt, zij aan de macht is, weet dat ze de macht heeft, en er hard aan werkt om dat zo te houden. En dan zeggen “Ik zou graag nog een keertje lijsttrekker zijn ja”. Alsof er daadwerkelijk nog sprake van zou zijn dat het ook anders zou hebben kunnen lopen.

Van de weeromstuit ben ik een kieswijzer gaan doen. Ik zal toch niet moeten gaan stemmen op een twitterende popster?

Helaas. In alle stemwijzers die ik kon vinden huldig ik de standpunten van Groen Links. Wat nu?

Graag advies @FemkeHalsema #GroenLinks

Popularity: 19% [?]

Niets dan rotzooi uit IJsland. Eerst bevroren spaartegoeden, nu weer hete as. Het mooiste vond ik nog de evaluatie van de handelswijze van de wetenschappers in dienst van Europa, die het vliegverbod hadden geinstigeerd. Zij baseerden zich enkel op “wetenschappelijke modellen” en niet op “metingen”. De vliegtuigmaatschappijen hadden zelf wel testvluchten en metingen gedaan, en de nieuwe vliegregels zijn uitsluitend op de gegevens voortkomend uit die studies gebaseerd. Exit de modellenmakers. Alsof metingen niet wetenschappelijk zouden zijn, trouwens. Wat is nu een model dat nooit empirisch gevalideerd wordt? Rare jongens, die wetenschappers. Vervolgens werden de modellen wel aangepast als gevolg van een politieke lobby. Dus niet luisteren naar de metingen, maar wel zwichten voor politieke druk. Erg rare jongens, die wetenschappers. Of moeten we hieruit concluderen dat wetenschap uiteindelijk meer politiek is dan empiricisme? Dat vind ik op zich geen gekke conclusie. Ik ben immers tegenwoordig een man van praxis. En praxis impliceert dat er niet alleen gemodelleerd en geobserveerd wordt, maar dat er ook wat *gedaan* wordt. Dat er interventies plaatsvinden, beslissingen worden genomen, dat de theorie niet alleen aan de ‘werkelijkheid’ wordt getoetst, maar vooral ook aan zijn ‘waarde’, aan de praktijk dus. Dat we theorie beoordelen aan de hand van wat je er mee *kan*.De correspondente op Schiphol sprak dan ook de geruststellende woorden: “Zelfs in een aswolk zijn er nog mogelijkheden”.

Popularity: 12% [?]

Mooi filmpje van Otto doorgekregen. Wat ik er met name boeiend aan vind is om te zien of duidelijk wordt wat voor affordances de kat waarneemt, en of de digitale objecten dezelfde status hebben als de fysieke objecten. Het lijkt - maar hoe bewijs je dat - alsof de kat voornamelijk verbaast is, en op zoek blijft naar “wat het ding is waar ik nu aan krab”. Ze lijkt er ook steeds onder te zoeken, de tablet af en toe bijna van tafel schuivend. Maar misschien is dit mijn gekleurde interpretatie. Iemand een alternatief?

Popularity: 16% [?]

Achter de reclame van uitvaartbedrijf Yarden zit een fijn muziekje. Op de website van het bedrijf, onder ‘veelgestelde vragen’, was er zowaar 1 categorie “commercial”, waaronder 1 vraag was opgeslagen, namelijk de vraag die ik had: van wie is dat muziekje? Dit is hem:

Popularity: 13% [?]

Yesterday I overheard colleagues talking about a robot, I couldn’t find out if it actually exists or whether it was presented as a concept. The one colleague said to the other (if I remember correctly):

“Picture this. The robot is wandering around in the factory. It doesn’t even know where it is, it only knows how to recognize the object and it knows how to act upon it”

(I think the robot he was reffering to is what they call a ‘pick-and-place’ robot that is able to do fast and acurate placing of micro-electronic elements, because that is what these colleagues’ research is about)

“So, this robot is wandering around, not knowing where it is, and at a certain point it encounters the object it must do the placing on. Of course it must first recognize the object as being the object. Then, upon recognizing the object, it will process the visual input and determine it’s own position in relation to the object. It will then recognize that it has not positioned itself correctly in order to be able to do the placement. So, it must know how to reorient itself, carry out that movement, and then place the unit”.

I think Gibsonian perception theory and embodied philosophy could provide a new angle on this story. An embodied philosophy would, I believe, not state the problem as it is framed above. Embodied philosophy would sort of turn the whole story upside down. According to embodied theory, the proces that in biologcal organisms underlies object recognition is not an ‘object recognition module’. Instead, it is precisely the re-orienting proces that ensures that you position your body ‘in the right way’ with respect to the object, that helps you recognize it for what it is. In fact, the gradual repositioning of your body with respect to the body *is*, to all ends and purposes, equivalent to “object recognition”.

Another way of putting this is that ‘recognition’ of an object is first and foremost ‘recognition of the object’s affordances’. The affordance of the object, that is “that set of behaviors that the object directly ‘afford’s, or elicits”, immediately set in motion in the organism reorienting movements that reposition the body towards, what Merleau-Ponty called, ‘maximal grip’. But this is, as I see it, a reciprocal relationship. So just as we can say that the object elicits in the body reorienting movements, we could also say that repositioning of the body is the process the organism uses in order to perceive the affordances in the first place. Both affordance and the behaviors that couple to it iteratively influence one another and just when the organism has taken the right perspective in order to be able to effectively ‘deal with’ the object, it will also recognize the object for what it is. And what it ‘is’, the object, *is* what the organism finds meaningful in doing with it.

So if this robot’s place on earth is to pick-and-place stuff on this object, then, at least according to an embodied philosophy,  should be functioning in such a way that it would *not* first recognize the object for what it is, but that it would use visual input patterns directly in order to continuously reorient itself towards the ideal position for doing the placing movement. And achieving maximal grip (positioning the robot such that it can do the placement) then amounts to “having recognized the object for what it affords”. The whole “object recognition module” in my colleagues scenario can be by-passed. What the robot would need, I speculate, is a layered, behavioral-based architecture similar to the architectures of Rodney Brooks’ robots. One layer above the ‘wandering’ layer would be an ‘orientation’ layer that would try to get maximal grip on objects that afford ‘placing my unit on’. I wonder what my colleagues think about this idea, because it is probably far away removed from the conventional perspective on robot control, in which embodiment and affordances are still relatively unknown concepts.

Popularity: 18% [?]

Today I was searching for a telephone number via the Dutch yellow papers / phonebook online: detelefoongids.com.

I was looking for Sanne Steutel. Her whole life people have been misunderstanding her (uncommon) family name to be “sleutel”, which means “key” in Dutch.

Now it turns out the automatic spelling correction algorithm does not allow me to even search for Steutel: they automatically correct it to sleutel! I can’t search for Sanne’s phone number!! (Luckily I found out later I had her number in my own personal, paper, phone book, grin).

Popularity: 19% [?]

Yesterday Paulien, Marijn, Lennart and I took one more step towards the coming back of the famous, legendary alt.theatre group Moeders Wanhoop. Struggling to break into agenda’s, obligations, fighting to get past financial hurdles and changed perceptions of “what the new group should be about and should be doing”, I do think we are getting somewhere…

For inspiration, Paulien showed us this, very very funny and creative project:

IKEA Heights from DaveAOK on Vimeo.

Popularity: 13% [?]