Vandaag in de trein zat ik in de stilte-coupe van de tweede klas. De stilte-coupe is zo’n concept dat ‘nog wel wat verder uitgewerkt mag worden’. Mijn indruk is dat, op dit moment, het bestaan van de stilte-coupe juist eerder meer dan minder overlast veroorzaakt. Dat komt omdat de expliciete opdracht om stil te zijn eigenlijk gewoon niet zo past bij het treinreizen anno 2009. Of je wordt gebeld, of je ontmoet iemand die je al jaren niet gezien had, of je zit driftig te typen op je laptop (maakt ook geluid). Enzovoorts. Er is altijd wel iets om de stilte doorbreken in de stilte-coupe. En dat stoort. Het stoort niet omdat geluid nou zo stoort, maar omdat het geluid er is waar het er niet mag zijn.

Beter om die hele stilte-coupe af te schaffen, dat geeft tenminste rust.

In het naastgelegen deel van mijn treinstel bevond zich overigens de stilte-coupe van de eerste klas. Een man in pak, mobiele telefoon tegen het hoofd geklemd, aktetas onder de arm, opende de glazen deur die zijn en mijn compartiment van elkaar scheidde. Terwijl hij binnenstapte, de deur weer sloot en aan onze kant tegen het glas kwam staan zei hij: “…Yes no, well, you see, thanks for calling but I’m on the train and I was not allowed to talk in that part of the …” De man keek nu om zich heen en las ook hier op het raam de dreigende woorden: “Stilte-Coupe”. Hij glimlachte schaapachtig naar mij en vervolgde met: “O well… Yes, what is it you want to say? Yes yes … bla bla bla…”

Ik voelde me ineens enorm tweede klas. “O well”, die ook maar afschaffen dan.

Popularity: 11% [?]