JellevanDijk.org

Janneke kwam met een leuk bedrijf. Als je een goed creatief idee hebt voor iets ’sustainables’ kun je dat via hen verder ontwikkelen. Dat gaat dan weer met snelle online netwerken van vrijwilligers en contactpersonen, allemaal erg Sustain 2.0. Ik zal er niet teveel woorden aan wijden want dat is zonde van de server-ruimte die dit bericht dan weer inneemt… http://www.enviu.nl/

Popularity: 6% [?]

Ja, dan maken we kleine blokjes die je aan elkaar kan klikken en op al die blokjes weer een klein beeldschermpje. Het was een kwestie van tijd voordat iemand zo gek was om het ook echt te doen…

Siftable (Met dank aan Roel Kerkhofs voor de tip)

Wie weet - de mobiele telefoon is ook een hit geworden..

Popularity: 8% [?]

Mijn hoogleraar wees mij erop dat ik in een paper nog niets had gezegd over het feit dat ons ‘interactieve prototype’ alleen maar betekenis heeft in een sociale context: het ding wordt gebruikt door mensen, die met name bezig zijn om te communiceren met andere mensen. Getuige dit meisje uit langvervlogen tijden, die een computer wil, terwijl het haar niet gaat om computers. “Ik ben verliefd op Bob. En Bob is weer verliefd op zijn computer, dus ‘k moet ‘r, ook een, papa, ik raak achterop” (Zodat we weer weten, dat het destijds nooit om die dingen an sich begonnen is).

Popularity: 11% [?]

A ‘Donald Knuth’  update from Edward de Leau’s weblog (Read this if you have no idea what this is about or who’s Donald Knuth)

“There is a new comment on the post “Weblogger Jelle starts initiative to help Donald Knuth”.
Author: Shlomo Varsano
Comment:
Hi, My name is Shlomo Varsano and I found my name on the list of those who’s check was lost more than 20 years ago, after a brief correspondence with Professor Donald Knuth. Now you can scratch another name from the list!

Shlomo Varsano, Los Angeles” 

Isn’t that cool?! We actually found, I think it is 6 people already. This means we are now looking for the last of the lost: Du Xiao Wei. Anybody know any Wei’s?

Popularity: 62% [?]

Onlangs zat ik aan tafel met een groep filosofen in een restaurantje in Groningen. Men serveerde er een ongelofelijk lekkere varkenshaas. Maar filosofen zouden geen filosofen zijn of er ontstond, daar boven de dampende borden, een discussie over het wel of niet eten van vlees. Mijn directe buren hielden er dezelfde mening op na als ik: we waren schuldig, natuurlijk, als vleeseters. En we namen nog een hap. We stopten onze schuldgevoelens onder het tapijt. Te ingewikkeld. Wie eet nou een dier dat een bewustzijn heeft, een brein met alles erop en eraan, een leven van jaren, dat liefde kent, geluksgevoelens, verdriet, troost? Voor Douglas Hofstadter was het de reden om te stoppen met vlees: na al die jaren onderzoek naar het bewustzijn en de werking van de hersenen kon hij niet anders dan concluderen dan dat hij bewuste, denkende geesten aan het opslokken was met elke kipfilet of karbonade die hij naar binnen werkte. Vissen, dat waren twijfelgevallen, brainwise. Dus die at hij dan nog wel, zo af en toe.

Zo zoekt iedereen een argumentatie voor het gedrag dat hij aan kan en een verantwoording voor de fouten die hij desondanks maakt. Cognitieve Resonantie Reductie, heet dat. Descartes en Gerda Verburg hebben het veel minder moeilijk. Zij vonden/vinden dat dieren zoals honden en varkens geen pijn lijden als ze een schop krijgen of met CO2 worden vergast in de bioindustrie. In de woorden van Gerda Verburg:

„Er hoeft geen directe relatie te zijn tussen de mate van bewusteloosheid en de visueel waarneembare symptomen”,

Descartes kon er nog mee weg komen. Hij had er de authoriteit voor, en God aan zijn zijde. Pijnlijker is het voor Gerda V., die hier een standpunt huldigt dat misschien nog zinnig klonk in de 17e eeuw maar dat nu toch door alle recente wetenschappelijke bevindingen ontkracht wordt en bovendien ook gewoon niet meer past in de manier waarop wij onze ethische overwegingen omtrent de waarde van de belevingswereld van het dier in de loop van de afgelopen eeuwen hebben zien veranderen. (Zo, nu jij weer, Gerda). Ik vind Gerda Verburg hiermee te vergelijken met een reactionaire Amerikaanse boer die anno 1975 nog gaat beweren dat negers geen mensen zijn.

Maar goed, mooi gezegd Van Dijk, maar ik stop mijn varkenslapjes nog steeds onder het tapijt. Net weer een rundersausijs achter mijn kiezen. Hoe zal ik hier over 10 jaar op terugkijken (als de Noordpool geen ijs meer heeft, zo las ik weer in een ander bericht)?

Popularity: 14% [?]

AnnePier stuurde mij zojuist deze link.  Mijn studenten MT zullen het vast interessant vinden.

Het deed mij denken aan het volgende. Pim en ik hebben onlangs voor het eerst samen een praatje gehouden. Dat was erg leuk en als het even kan, gaan we dat vaker doen. We spraken een publiek toe dat bestond uit promovendi van de 3 technische Universiteiten (Delft, Eindhoven, Twente) op het gebied van mens-techniek interactie.

Na ons (overdonderend succes, oorverdovend applaus, zee van vragen, etc) kwam een man die alles wist van het modelleren van beelden. Dat is belangrijk bij het maken van Games, en Virtual Reality. Omdat ik wel eens iets met Games heb gedaan bij mijn opleiding Mediatechnologie, en omdat Pim iets met Virtual Reality wil in Nijmegen, hebben we ons best gedaan geboeid te luisteren. Maar er gaapt een groot gat tussen de belevingswereld van de Echte Hardcore Engineer en … ja, wat zijn wij eigenlijk? Theoretical Cognitive Science, heet Pim tegenwoordig, een nieuw label, juist net nu Theoretische Psychologie is afgeschaft. En wat ben ik? All-round intellectual lijkt me wel wat. Of Breed Inzetbaar Brein. Maar om mezelf nu te vereenzelvigen met mijn brein lijkt me in tegenstelling met de theorie over de werking van het brein die ik aanhang. En ik ben wel graag consistent. (Alhoewel, consistentie is de dood in de pot voor creativiteit en ik doe ook aan creativiteit de laatste tijd).

Goed. Die man, die dus sprak over het modelleren van gezichten in digitale werelden (je ziet, mijn gedachten dwaalden onmiddellijk af bij zijn eerste sheet), die zei dat ze een 3D visualisatie van een gezicht maken door een 2D foto, van jou of van mij, over een 3D computermodel te plakken. Maar dat gaat natuurlijk niet zomaar, dat weet iedereen die wel eens zo’n gek plaatje van een opgeknipte wereldbol in zijn atlas heeft gezien, of de alternatieve variant waarin Groenland ineens net zo groot is als Zuid-Amerika. Dat was een nauwkeurig werkje, zei die man, dat niet helemaal wetenschappelijk en automatisch kon, er kwamen zowaar ’skilled artists’  aan te pas. (Hij zei het een beetje veronschuldigend. Want artists en engineers, dat botert niet zo lekker, heb ik geleerd. Maar het was precies het enige gedeelte van de lezing waar Pim en ik weer even bij de les waren. We zijn toch geen skilled artists, zonder dat we het wisten?)

Maar ook dat praatje is alweer achterhaald, getuige de link die AP stuurde. (zie boven). (Digitale groeten, ik ga ondertussen weer even verder in de echte wereld)

Popularity: 7% [?]