Wie heeft er ook zo’n liedje waarbij hij maar niet stil kan zitten? Reacties welkom! Liefst met omschrijving van de specifieke beweging die de muziek bij je oproept maar het liedje alleen is ook genoeg (bijv een youtube link) als het goed is hoort iedereen het namelijk toch meteen - met zijn eigen heupen:

Sommige liedjes besturen direct je spieren. Je hoort het deuntje en het ritme en je begint op een bepaalde manier te bewegen, een manier die goed past bij dat soort muziek. Ik hoorde laatst  van een onderzoek waaruit bleek activiteit in de spieren een belangrijke rol speelt bij het waarnemen van ritmes in muziek. Horen doe je met je heupen.

Hier een aantal voorbeelden ter illustratie:

1) Henny Vrienten, Frank Boeijen en Henk Hofstede: Vrouw achter het raam. Typisch Vrienten-deuntje. De beweging die hier bij mij automatisch wordt geactiveerd is dezelfde die je Henny Vrienten altijd ziet doen als hij zo ‘op zijn DoeMaars’ staat te zwaaien met zijn basgitaar.

2)  The Cure, a Forest. Het lijkt erop, maar de beweging die erbij hoort is toch anders (niet alleen sneller). Dit is een mono-heup beweging (tadam TJAK tadam TJAK tadam TJAK tadam TJAK, telkens met dezelfde kant van je lichaam), en het Vrienten-pasje is stereo-heup (links wiggle-rechts wiggle links  wiggle rechts wiggle)

3)  Guantanamera. (In een versie van Celia Cruz en Fania All Stars). Als je Salsa kunt dansen zullen je spieren misschien anders reageren dan zonder, en het is uiteraard een Cha cha cha, maar mijn heupen doen een Montuno: drie heupwiegjes en dan een tik (en als je van die tik een hupsje maakt heb je de nu populaire Bachata).

Ik kan nog urenlang latin-deuntjes laten horen, maar vandaag heb ik wat meer jaren 80. Nostalgie misschien:

4) I am a maniac: Michael Sembello. Mirjam gaat hier automatisch op jazz-balletten. Ik jog hierop, al is het (nog) net te snel. Voornamelijk mijn tenen gaan hiermee aan de haal, maar wat er ook in zit is die typische jaren 80 schouderslag (links en rechts, uiteraard met je schoudervullingen in je trui. Vooral Pat Benatar kon hem erg goed, die schouderslag, bijv hier (kijk vanaf 2 min. 25 maar eens).

5) Als laatste: Three to get ready, Dave Brubeck. Dit is spierentrekkerij in zijn meest klinische, wetenschappelijke vorm.Brubeck wisselt hier een walsje af met een vierkwartsmaat swing. Bijna een psychologisch experiment gemaakt voor deze weblogposting, want walsen is heel anders dan swingen. Maar, het mist toch wel wat gevoel (of is dat romantische onzin?)

(Ps. Nou ja, vooruit, nog eentje dan, hier een toegift: )

Popularity: 34% [?]