Mijn laatste bijdrage dit jaar voor From Product Design Daily moest over ‘comfort’ gaan.
De comfort van een goede wandeling
Ik reed laatst met mijn Mirjam en Jonas over de A28 van Utrecht naar Zwolle. We rijden heel vaak over die weg, want voor de meeste Opa’s en Oma’s in onze collectie moeten wij tenminste tot Zwolle, of zelfs nog verder. Ineens merkte ik dat ik iemand ben uit de generatie die is opgegroeid met computers. Ik vertoef tegenwoordig zo vaak en zo vanzelfsprekend in die digitale spiegelwereld dat ik de wetten die daar gelden zomaar denk te kunnen toepassen (copy – paste!) op de echte. Hoe gemakkelijk zou het zijn - hoorde ik mezelf denken - als we voor dit stuk weg gewoon een short-cut konden maken? We rijden immers zo vaak langs dat randmeer (Routiers Nunspeet!), kunnen we het dan niet net zo goed overslaan? Laten we het stuk Amersfoort-Zwolle in ieder geval maar automatiseren. We hoeven namelijk nooit ergens te zijn tussen Amersfoort en Zwolle. Dus dat je naar Amersfoort rijdt, een hyperlink-afrit pakt en dan, ploeps, in één klap in Zwolle uit komt.
Rijden van Utrecht naar Zwolle kun je niet short-cutten. Niet echt, tenminste. In de echte wereld kost het nog altijd nog echte tijd om echte ruimte te overbruggen. Je kunt wel steeds wat sneller. Een oom van mijn Opa liep in de lente van Brabant naar West-Friesland om daar te werken bij de inpoldering. Daar deed-ie een paar dagen over. In de herfst liep hij weer terug, met geld op zak voor het gezin. Om de winter door te komen. Die duurde destijds trouwens ook een stuk langer dan nu.
Als je zou lopen van Utrecht naar Zwolle zie je wat je allemaal mist als je met de auto gaat. Zelfs met de fiets maak je al een stuk minder mee dan met lopen. Zo liep ik eens een stuk van het Pieterpad. Als je van Sittard naar Roermond loopt (of andersom, dat weet ik niet meer), dan begin je midden in de stad, op het marktplein. De binnenstad verruil je al snel voor een jaren zeventig bungalow wijkje. En achterom dat wijkje, tussen twee huizen door, sta je ineens in het weiland. Weiland wordt bos en het landschap wordt steeds wilder, tot je na een tijdje zit te lunchen onder een oude eikenboom, midden in een natuurgebied. Je ziet wat vogels, misschien zelfs een eekhoorn. Dat is het. Geen auto of huis te bekennen. Geen bestrating, geen stoep, niets. En als je dan doorloopt, wandel je tegen een uur of vier weer tussen de weilanden. Het pad is nu weer van asfalt geworden. Er verschijnen ineens lantaarnpalen. En dan: sportvelden. Een HERAS-hekwerk. Een bouwterrein. En twee straten verder, huizen. Een vinex-wijk, of iets wat ervoor moet doorgaan. En met de schemering die invalt loop je vervolgens langs een suizende rondweg, vierbaans, compleet met middenberm, jaren dertig lintbebouwing en de lichtgevende ‘centrum parkeerroute’ borden. Tot je weer op een marktplein staat, waar twee japanse toeristen zoeken naar een restaurantje. Wat ik maar wil zeggen is: als je met de auto gaat mis je dit allemaal. Dan is het: parkeergarage, rondweg, snelweg, rondweg, een “moeten we niet bij die kerk linksaf?”, en dan weer een parkeergarage. Onder het marktplein. In zes short-cuts van Sittard naar Roermond. Alleen duurt het nog steeds even voor je er bent.
En wat wil je in de tussentijd? Al die tijd die je moet wachten, omdat je weliswaar de shortcut van rondweg naar snelweg hebt genomen, maar de snelweg-shortcut toch wel twintig minuten nodig heeft om je naar de volgende rondweg te brengen? Dan wil de mens comfort. Een lekkere stoel in de auto, die goede rugsteun geeft. Een goede stereo-installatie, met dolby-surround. Een mini-DVD voor de kids aan de stoel gehangen. Nee twee: voor ieder krijsend kind één. En een goede verwarming. Want als je stil zit krijg je het koud hoor.
Popularity: 14% [?]
