Het stukje voor From Product Design Daily van deze week:

Het probleem is een ding met twee gezichten. Soms, als je er helemaal geen behoefte aan hebt, komen de problemen ineens met bakken uit de hemel vallen. Je raakt erin verstrikt en het enige wat je kunt doen is zwemmen om niet te verzuipen. Er zijn er natuurlijk die zich nergens door van de wijs laten brengen. Neem nou de projectmanager bij Cap Gemini die vertelde dat hij een grote map had, genaamd THAW. In die map deed hij alle brieven en notulen en mailtjes die hij kreeg die heel erg vervelend waren. Brieven met grote problemen, die niet opgelost konden worden. Waar hij absoluut geen raad mee wist. Hij deed al die nare zaken in die map. En dan wachtte hij af. Na een aantal weken keek hij nog eens in de map. En zowaar, hij kon bijna al die papieren de papierbak in gooien. Het probleem bleek geen echt probleem te zijn geweest. Of het geval was al achterhaald. Vanzelf opgelost. Toevallig goed gegaan. Iemand anders had het al gedaan. Enzovoorts. Ik vroeg wat het betekende: THAW. “Tijd Heelt Alle Wonden”, zei hij met een glimlachje.

 

Maar soms is haast het omgekeerde het geval: dan heb je helemaal geen problemen, terwijl ze zeggen dat je ze wel moet hebben. Dat kan je overkomen als student. Je schrijft een stukje over RFID chips, of over Dutch Design, of over Kaasmaken door de eeuwen heen of over Internet 2.0, je levert en in bij je docent en dan begint het gedoe. Je blijkt geen duidelijke probleemstelling te hebben. Het is een van de lastigste dingen: een probleem te herkennen, het te benoemen, het helder te omschrijven, er woorden aan te geven. “Mijn afstudeerders”, zegt mijn vader wel eens, “kunnen de situatie die zij aantreffen in hun stagebedrijf zo slecht problematiseren”. Hij bedoelt daarmee te zeggen, dat het gek genoeg heel vaak erg moeilijk is om te zien wat ergens nou het probleem zou kunnen zijn. Terwijl sommige problemen als een vis uit een strip van Asterix in je gezicht worden geslagen, houden andere problemen zich even zo vaak zorgvuldig voor je verborgen. Ze verstoppen zich onder ‘we doen dit al jaren zo’ of ‘dit is een ontzettend leuk bedrijf en het gaat Heel Goed met ons’ en ‘Ik heb er geen problemen mee hoor, dat ding werkt prima’ en ‘Ach mijnheer de mensen maken altijd overal zo’n probleem van’. Toch moet je Het Probleem zo snel mogelijk onder dat tapijt van afleidingsmanouvres vandaan zien te peuteren. Anders wordt het niets met je project. Ja ik snap het wel. Het lijkt natuurlijk op het wakker maken van een slapende hond, en waarom zou je dat doen? Zolang er geen probleem is, hoef jij ook niet in actie te komen? Wel zo relaxed natuurlijk, een afstudeerproject zonder problemen! Maar ja, als er geen probleem is, dan is er geen klus. En als er geen klus is, is er geen project. En als er geen project is, dan is er geen afstuderen.

 

Tja. Probleemstellingen. Ze zijn er eigenlijk met name om je aan de slag te krijgen en aan de slag te houden. Tja, als je daar geen behoefte aan hebt – en je kunt ermee wegkomen - moet je ze vooral niet opzoeken. Ik moet ineens denken aan de Amerikaan die ooit in Indonesië een man zag die in zijn hangmat lag te luieren. “Hee jij daar, man!”, zei de Amerikaan, want beleefdheden waren er niet bij in die tijd. “Wat doe je daar in die hangmat?” “Ik? Ik lig hier te luieren”, zei de man, die wist dat je tegen Amerikanen nou eenmaal nooit zuinig moest zijn met ‘stating the obvious’. De Amerikaan wond zich nu werkelijk op: “Snap je dan niet wat een kansen je mist jongen!?” “Hoezo?”,  zei de luieraar. “Nou,” zei de Amerikaan. “Zie je dat land daar van jou? Dat kun je bewerken, irrigeren, droogmalen, je kunt er pompen aanleggen. En dan kun je rijst planten man!” “Ja, en dan?”, zei de indonesier, en hij nam nog een slokje kokosnootsap (of iets anders inboorling-achtigs). “Nou,” vervolgde de Amerikaan. “Dat zal ik je vertellen. Dan kun je die rijst gaan verkopen op de markt. Dan kun je geld verdienen jongen, harde pegels! YES WE CAN!” “Ja, en dan?”, zei de luieraar, en hij wapperde zichzelf nog wat koelte toe met een palmblad. “Nou,” zei de Amerikaan geestdriftig, “dan kun je mensen in dienst nemen, je eigen bedrijfje beginnen, en als het begint te lopen jongen, dan zul je daar al die mensen voor jou in het zweet zien werken, daar op dat land, en dan kan jij lekker in je hangmat gaan liggen jongen. Zie je het voor je? Zie je het voor je?” “He he he”, grinnikte de luieraar. Hij spreide zijn armen uit in een weids gebaar en keek de Amerikaan aan op een manier waarmee hij ‘stating the obvious’ opnieuw had uitgevonden.

 

Popularity: 21% [?]