Eerlijk is een gevaar voor de economie?
Ik zie twee soorten deskundigen op de televisie. Groep 1 weet dat het allemaal ongelofelijk mis kan gaan en zegt dat ook. Groep 2 weet dat het ongelofelijk mis kan gaan, maar voelt zich als autoriteit op T.V. verantwoordelijk voor zijn uitspraken en zegt dus dat het allemaal wel meevalt. Want het zou zo maar eens kunnen dat een uitspraak op T.V. er als een sneeuwbaleffect voor zorgt dat het echt mis gaat. Zo mis kan het gaan dus, dat weten zij ook wel.
Ik heb meer sympathie voor groep 1. Ten eerste zeggen ze wat zij denken dat de waarheid is. (Tenminste, tenzij het een soort onheilsprofeten zijn natuurlijk, die de kans op misere bewust weer overdrijven. Dat is groep 3 bedenk ik me nu. Daar heb ik dan weer niets mee). Kijk, ik weet niet of het mis kan gaan en hoe groot de kans daarop is. Economie heb ik altijd overgeslagen. Maar als ik ervoor gestudeerd zou hebben of iets van praktijkervaring zou hebben en ik meende te weten: het kan goed mis gaan, dan zou ik dat ook op TV willen zeggen.
Groep 2 lijkt de verstandigste, de meest volwassen soort. Mensen die het gehele land overzien en met een grandeur van Winston Churchill besluiten de massa via de media precies dat voor te houden waarvan zij denken dat de massa het zou moeten horen - omdat het anders misschien juist echt mis zou kunnen gaan. Zij dragen hun steentje bij om het land voor een ramp te behoeden. Een nobele daad. En dat is precies waarom ik groep 2 een tikkeltje pedant vind. Zij spreken de massa toe (gaat u maar rustig slapen) en gaan ondertussen met alle andere Churchills in een sigarenkamer bespreken hoe de koek verdeeld moet worden. Niet mijn types.
Te weten dat het echt goed mis kan gaan, daar slaap ik persoonlijk een stuk rustiger op…
Popularity: 10% [?]
03 Oct 2008 admin
Die laatste zin, die is ironisch, toch? Ik denk namelijk dat echt misgaan uiteindelijk toch minder leuk is dan als het door groep 2 op een pedante manier wordt gladgestreken. Ik heb evenmin iets met economie.
Nou, ironisch, ik weet niet. Misschien heeft het te maken met het feit dat ik hoe dan ook geen vertrouwen heb in de invloed die deze Verantwoordelijken wellicht menen te hebben. Dus dat het een schijnzekerheid is. En je blijft dus met onzekerheid zitten. Ik denk dat ik beter slaap als ik weet waar ik aan toe ben, ook al is dat slecht nieuws. Het helemaal niet weten (er niet bewust van zijn) is natuurlijk nog beter, maar zo ongeveer een beetje weten dat er misschien iets aan de hand kan zijn maar je weet niet wat en je kan er de vinger niet op leggen: dat verstoort de nachtrust, denk ik. En dat komt volgens mij omdat mensen als ze precies weten hoe het zit meer zekerheid hebben over de invloed die ze zelf hebben op het geheel. Als je de feiten niet hebt, dan blijft er de mogelijkheid dat je - al had je de feiten wel geweten - nog een slimme zet had kunnen doen (aandelen kopen, verkopen, spaargeld opnemen, verplaatsen etc). Maar als je precies weet, dat er geen houden meer aan is, en dat we hoe dan ook naar de haaien gaan, dan is er ook geen reden meer tot zorg, want dan kun je er toch (zelf) niets meer aan doen. (In apocalyptische boeken gaan de mensen dan neuken en feesten totdat de wereld vergaat. Maar ik zou dan ook best goed kunnen slapen, denk ik).
Is allemaal een beetje hypothetisch, want zo’n situatie heb ik nog nooit meegemaakt. Ik lees tegenwoordig helemaal geen krant meer en ik kijk ook niet meer naar de televisie. Het enige nieuws dat ik wekelijks tot mij neem is de Autoweek. Het grote nieuws daar is de ’slurptaks’. Ik slaap daar prima op, want ik hoor bij de zeldzame groep die niet weet.
Te weten da het echt goed mis KAN gaan is nauwelijks een weten en ook niet te vergelijken met wat je aanhaalt. Slaap je ook goed als je zeker weet dat het misgaat? Als je vliegtuig zeker weten naar beneden stort in een kolkende vulkaan, ga jij dan lekker een tukje doen? die mensen bestaan, hoor. Ikzelf vond een luchtzak boven India toen ik Singapore Airlines vloog en de Hollandse garnalen door het toestel vlogen opwindend en tamelijk vermakelijk.