JellevanDijk.org

Via Rob Maijers kreeg ik deze link door over een machine die zichzelf (grotendeels) kan reproduceren.

http://reprap.org/bin/view/Main/RepRapOneDarwin

Popularity: 8% [?]

Wat is dat nou weer voor een raar iets, dat minister Klink en allerlei doktoren niet willen dat ik in mijn eigen electronisch dossier zou mogen kijken? Waar bemoeien die lui zich mee? Het zijn toch zeker mijn medische media? Zo wordt het nooit wat met die patienten-empowerment.

Ik begin langzaam te merken dat ik een hekel heb aan mensen die veel controle proberen te houden op van alles en daarom anderen een bepaalde vrijheid niet gunnen. Ik ben zelf natuurlijk ook een hoogst irritant angstgedreven controlebaasje. Jonas wilde laatst zijn boekje, waarin de creche-leidsters en wij met elkaar over hem communiceren, inzien. Sterker nog, hij wilde er zelf iets in schrijven en tekenen. Toe maar. Dan is toch het hek van de dam. Als peuters zelf in hun creche-boekje zouden mogen schrijven. Dat heb ik natuurlijk direct verboden. Het boekje ligt nu op de hoogste plank achter slot en grendel. Meteen afgesproken met Mirjam niet langer over het boekje, noch de inhoud ervan, te communiceren waar Jonas bij is. Hij zou maar allerlei ideeen kunnen krijgen. Daar is hij nog helemaal niet aan toe, die vrijheid kan hij nog lang niet aan, als je ze een vinger geeft willen ze de hele hand, voor je het weet wil hij inzicht in … etc…

Popularity: 8% [?]

Er zijn twee docenten die mij erg inspireerden tijdens mijn studie. In de latere jaren natuurlijk Pim. Maar in de vroegere jaren Herman Kolk. Ik schreef al eerder eens over Herman Kolk op dit weblog en hieronder volgt nog een stuk over hem.

Hij stond op een tafel in het midden van de collegezaal en deed een aap na. Niemand kon een aap imiteren zoals hij. In zijn imitatie streefde hij de aap zelf voorbij. Vol vuur hield hij ons voor hoe de aap de tros bananen weliswaar zag hangen, maar niet wist hoe hij hem te pakken kon krijgen. Hoe de aap de oplossing afkeek van andere apen en deze pas verworven kennis vervolgens verborgen hield voor het dominantie alfa-mannetje. Leren is afkijken en nadoen. Dat leerde ik van de man die daar, springend op een tafel oergeluiden produceerde, terwijl zijn te lange benen steeds meer verstrikt raakten in het snoer van de loopmicrofoon. Herman Kolk, kersverse hoogleraar in de cognitieve neurowetenschap aan de toenmalige Katholieke Universiteit Nijmegen wist hoe hij zijn publiek moest bespelen. Hij was een van die docenten die met een soort aanstekelijk enthousiasme elk jaar weer driehonderd of meer studenten in een klap voor het vak wist te winnen. Toen ik, inmiddels een soort van fan geworden, in het tweede jaar van mijn studie psychologie bij toeval een zaal met een eerstejaars les van Kolk binnenliep, volgde een deceptie: want daar stond hij weer, mijn held Kolk, met precies hetzelfde college, over de aap. Met precies dezelfde grapjes op hetzelfde moment. Nee, dacht ik, hij zou toch niet.. jawel hoor, Kolk klom weer op de tafel. Het was alsof ik een film bekeek – in de herhaling. Zijn aanstekelijke bulderlach klonk me ineens hol en leeg in de oren. Maar zoals de beste man waarschijnlijk nooit iets van mijn opperste teleurstelling heeft geweten, heeft ook zijn rehabilitatie zich volkomen buiten zijn bewustzijn voltrokken, zij het pas enkele jaren geleden. Ik wist me ineens weer aan hem herinnerd, toen mijn oog viel op een ingezonden brief van H. Kolk, die een in memoriam schreef over zijn professor in de cognitieve psychologie, de illustere A.D. de Groot, van wie hij veel had geleerd, niet alleen over de psychologie, maar ook over hoe je een goede docent zou kunnen zijn. (de Groot is overigens beroemd vanwege zijn onderzoek naar schaken en nou is Pim juist weer een verwoed schaker. Van Kolk weet ik het niet, maar ik hou zelf iig helemaal niet van schaken. Niet alles neem je over van je helden..) Kolk roemde De Groot als iemand die altijd tijd had voor een kritische mening van zijn studenten (waaronder Kolk zelf). Zijn waardering voor De Groot zong als in een echo in mijn hoofd. Want ook Herman Kolk had altijd tijd voor een kritische mening uit de zaal. (Zelfs wanneer een vermoeide zucht zich als een stadion-wave langs de rijen van de collegezaal voortplantte, omdat die bijehandte betweter op de achterste rij – ik - weer een vraag ging stellen). En nu ik zelf voor de collegezaal sta besef ik me dat ik van die twee meter lange aap op de tafel veel meer heb geleerd dan hoe je een banaan moet versieren. Ik heb geleerd hoe belangrijk het is om aandacht en respect te hebben voor de mensen die naar jou komen luisteren. Dat studenten een mooi en meeslepend verhaal willen horen. Dat een college iets is dat je goed moet voorbereiden: dat het een echte performance is. Dat studenten daar recht op hebben. Dat de meest storende studenten in de les soms de studenten zijn waar jij als docent het meeste van kan leren – en dat je er daarom goed aan doet altijd zorgvuldig te luisteren naar wat ze precies zeggen (los van het feit dat ze hun boodschap soms wat ongelukkig brengen). En ook: dat het niet uitmaakt dat je jarenlang dezelfde goede grap maakt, precies omdat het zo’n goede grap is. Het publiek is ieder jaar weer nieuw: waarom zou je hen het plezier van hun voorgangers onthouden? Kortom: Elke aap imiteert een andere aap en daar leert-ie het kunstje van.

Popularity: 10% [?]

Popularity: 8% [?]

Er zijn 5 stukken van op YouTube, hier is de eerste. Erg inzichtelijk verhaal voor degenen die wat meer over Heidegger willen weten.

Popularity: 8% [?]

Alles draait de laatste weken om feedback. Feedback in je stereo maakt een vervelend piepgeluid. Maar er zijn allerlei soorten feedback. Een mooie meid krijgt te horen dat ze er zo goed uit ziet en denkt vervolgens dat ze er goed uit ziet en gaat vervolgens uitstralen dat ze denkt dat ze er goed uit ziet waardoor ze er nog beter uit ziet… etc… Met de beurs is het net zo. Een bank die denkt in de problemen te komen door dalende beurskoersen gaat praten met de minister van financien en zodra de mensen dat horen denken ze dat de bank in de problemen zit waardoor de beurskoersen dalen waardoor de bank in de problemen komt. En moet aankloppen bij de minister van financien.

Je moet een lawine niet proberen terug te duwen de berg op. Dat weet iedere Oosterijker. Je moet juist gecontroleerd, van te voren, lawines *maken*. Kleintjes. Om ergere te voorkomen. Als je een ezel mee wilt krijgen moet je niet aan zijn kop gaan trekken want dan gaat hij terugtrekken. Dat weet iedere Griek. Je moet met de ezel meelopen en dan subtiel, als hij niet oplet, een U-bocht maken. Je moet een trap of stoot van je aanvaller niet proberen op te vangen. Dat weet iedere Japanner. Je moet meebewegen. Meeveren en dan de energie van de aanval gebruiken in je verdediging.

Maar daar is het nu te laat voor. Op een gegeven moment is er geen houwen meer aan. Een griepje moet je nou eenmaal uitzieken. En sommige bosbranden moet je gewoon uit laten branden. En hozen met springtij heeft ook weinig zin. Nou ja zo kan ik doorgaan (Welkom in het Metaforencircus van Dijkino)

Complexe dynamische systemen reageren niet op prikkels zoals lineare systemen. De ene keer is een gevonden dollar in New York genoeg om de beurzen in Tokyo te laten stijgen. De andere keer heeft zelfs een injectie van 700 miljard geen enkele invloed. Dat is toch helemaal niet verwonderlijk? Ik weet niets van economie, maar als een systeem maar genoeg feedbackloops bevat kun je op termijn werkelijk alles verwachten. Gisteren moesten de wereldeiders ‘krachtiger optreden’, zeiden analisten, (anders zou het echt misgaan). Vandaag is het juist het krachtige optreden van enkele wereldleiders die leidt tot verdere koersval: beleggers denken dat er ‘dus echt iets mis moet zijn’, nu ‘de noodmaatregelen over elkaar heen buitelen’. Het verbaast me allemaal niets. Of liever: het verbaast me niet dat zoiets als een wereldeconomie de mens mens keer op keer kan verbazen. Ik dacht dat iedereen wel wist dat de economie een complex dynamisch systeem was. Morgen zullen we opnieuw versteld staan. Dan is de beurs ineens tot rust gekomen. Of hij keldert nog denderend door. Of hij stijgt plotseling onverwacht. We zullen zien…

Popularity: 8% [?]

Ze bestaan al sinds de vroege jaren tachtig, maar ik hoorde er vandaag pas voor het eerst van op de Belgische TV, omdat er nu een documentaire over gemaakt is. Ze zingen de ruigste rocknummers (Rock, Punk, etc). Het mooiste is dat al die popliedjes die over een verloren liefde gaan, in de context van dit ouderenkoor ineens gaan over het ouder worden, ziekte, het sterven.

Popularity: 8% [?]

Jelle: Er staat een piraat op je sok.

Jonas: Dat is geen piraat, dat is een zeerover.

Jelle: Is een zeerover iets anders dan een piraat?

Jonas: Ja.

Jelle: Wat doet een zeerover dan, en wat doet een piraat dan? Wat doen ze dan anders?

Jonas: Een piraat zegt: Pang. En een zeerover zegt: Patjaapi!

Popularity: 11% [?]

Ik zie twee soorten deskundigen op de televisie. Groep 1 weet dat het allemaal ongelofelijk mis kan gaan en zegt dat ook. Groep 2 weet dat het ongelofelijk mis kan gaan, maar voelt zich als autoriteit op T.V. verantwoordelijk voor zijn uitspraken en zegt dus dat het allemaal wel meevalt. Want het zou zo maar eens kunnen dat een uitspraak op T.V. er als een sneeuwbaleffect voor zorgt dat het echt mis gaat. Zo mis kan het gaan dus, dat weten zij ook wel.

Ik heb meer sympathie voor groep 1. Ten eerste zeggen ze wat zij denken dat de waarheid is. (Tenminste, tenzij het een soort onheilsprofeten zijn natuurlijk, die de kans op misere bewust weer overdrijven. Dat is groep 3 bedenk ik me nu. Daar heb ik dan weer niets mee). Kijk, ik weet niet of het mis kan gaan en hoe groot de kans daarop is. Economie heb ik altijd overgeslagen. Maar als ik ervoor gestudeerd zou hebben of iets van praktijkervaring zou hebben en ik meende te weten: het kan goed mis gaan, dan zou ik dat ook op TV willen zeggen.

Groep 2 lijkt de verstandigste, de meest volwassen soort. Mensen die het gehele land overzien en met een grandeur van Winston Churchill besluiten de massa via de media precies dat voor te houden waarvan zij denken dat de massa het zou moeten horen - omdat het anders misschien juist echt mis zou kunnen gaan. Zij dragen hun steentje bij om het land voor een ramp te behoeden. Een nobele daad. En dat is precies waarom ik groep 2 een tikkeltje pedant vind. Zij spreken de massa toe (gaat u maar rustig slapen) en gaan ondertussen met alle andere Churchills in een sigarenkamer bespreken hoe de koek verdeeld moet worden. Niet mijn types.

Te weten dat het echt goed mis kan gaan, daar slaap ik persoonlijk een stuk rustiger op…

Popularity: 8% [?]

Omdat ik in 2008 zowaar wetenschappelijke en populaire publicaties heb voortgebracht, in samenwerking met o.a. Pim en Iris en Roel, en omdat ik nu echt met promotieonderzoek ben begonnen, leek het me dat mijn site niet volledig zou zijn zonder een publicatielijst. Eerst wilde ik de hele site omgooien, maar dat komt er almaar niet van. Hoe een website en een weblog te integreren? Ik heb er te weinig verstand van en te weinig zin in. Maar gelukkig kon ik ook *in* dit weblog gemakkelijk een pagina toevoegen. Rechtsbovenin vind je dus vanaf vandaag “Publications” (je kunt ook op de link klikken maar RECHTSBOVENIN zit hij dus he). En daar kunt u mijn/onze schrijfsels downloaden. Ik zal tzt ook nog wat meer ‘work in progress’ plaatsen want ik geloof in ‘distributed thinking’, dus het lijkt me alleen maar handig als jullie allemaal met me meedenken.

Oja, voor de bloggers. Je zou me uiteraard in mijn carriere met sprongen vooruit helpen als je hier of daar een linkje laat vallen naar mijn publicatiepagina, zodat iedere argeloze googelaar als vanzelf bij mijn artikelen uit komt. Zulke dingen moet je een beetje tactisch aanpakken nietwaar?

Popularity: 10% [?]