Een mental note voor mijzelf:Misschien moeten we niet vragen: ‘gegeven een situatie, hoe weet het organisme wat het moet doen?’ (of anders gezegd: hoe selecteert een organisme een handeling op basis van een waargenomen wereld)? Maar: hoe volgt de ene handeling op de andere? Dat betekent een stap van een statische naar een meer ontwikkelingsgericht perspectief: elk gedrag komt altijd voort uit een geschiedenis van eerdere gedragingen. de vraag: hoe weet het organisme *nu* welke handeling *hij* moet *kiezen* miskent dat historische aspect van cognitie. En wat is die *hij* en wat is *kiezen*? In de alternatieve vraag is er primair geen ‘organisme’ meer dat iets ‘kiest’. Er is in eerste instantie ‘gedrag’ en dat gedrag leidt tot nieuw gedrag. En dat voortdurende proces wordt beinvloedt door factoren vanuit het organisme (activiteit van  het brein en nog zo wat) en door factoren in de omgeving. Het onderzoeksonderwerp van de psychologie is dan niet meer ‘de mens en zijn gedrag’ maar ‘de dynamiek van gedrag en de menselijke factoren daarin’. Dat is niet per se behavioristisch, toch?

Popularity: 13% [?]