JellevanDijk.org

Ik wilde altijd nog eens een boekje schrijven: “Humans 1.0, the ultimate user guide”. Vanuit het perspectief van een techneut: wat moet je weten van dit soort gekke machines, genaamd Mensen. We hebben trouwens al zo’n boekje thuis liggen, dat gaat over baby’s: Hoe werkt je baby? (Met uitleg als: dit is het input-kanaal, dit is het output-kanaal, etc.., compleet met bouwplan en extra features).Donald Norman heeft in zijn nieuwste boek een (PDF) bijlage die er ook erg dicht bij in de buurt komt. Erg grappig verhaaltje. Het lijkt een beetje op I am John’s Brain van Andy Clark. Volgens mij is er een heel genre van te maken: een maatschappij-kritische blik op de wereld “vanuit de ogen van” …de robot, de mier, het brein (of het lichaam?), het kind, de autist, moeder aarde, de baby, de vleermuis, de aliens(aanrader: youtube versie!)…. enzovoorts. (missing links welkom, wat kan er nog meer bij?)

Popularity: 19% [?]

In mijn eerste week in de brugklas schreef ik netjes al mijn huiswerk in mijn nieuwe Asterix & Obelix agenda. Ik schreef het huiswerk in het vakje dat hoorde bij de dag waarop ik het huiswerk *ontving*. Ik weet nog dat we als eerste huiswerk voor Engels een tijdschrift over Engeland moesten bekijken en daar helemaal verder niets mee hoefden te doen. “Tijdschrift bekijken, verder niets”, schreef ik. Voor wiskunde moesten we direct sommen, maken, daar geen slap geouwehoer. “Som 1.1, 1.2., 1.3, 1.4, 1.6. (1.5. niet!!!)”. Zo hoort dat, bij Engels, en bij Wiskunde.

Na twee weken begon het te wringen, want het lukte me niet meer om direct diezelfde dag al het huiswerk af te krijgen dat ik had opgekregen. En op andere dagen was er niets opgegeven, maar dan wist ik niet goed welke achterstallige taken ik het beste als eerste kon doen. Toen kwam ik op het lumineuze idee, dat ik het huiswerk zou opschrijven in mijn agenda bij de dag dat ik het moest *inleveren*. Het was even gek, om niet meer te kunnen zien wanneer ik het huiswerk had opgekregen, maar al gauw merkte ik dat dat er dan ook helemaal niet toe deed.

Enkele weken later zat ik helemaal in de nieuwe dynamiek, zoals iedereen die kent: ik maakte mijn huiswerk pas op de avond voor het moest ingeleverd worden. Dat leverde overigens met enige regelmaat precies hetzelfde probleem op als ik eerder had, namelijk dat de avond te kort was voor de lijst met taken die er voor de volgende dag stond geschreven.

Ging het echt zo? Nee hoor. Het begin is waar: ik schreef mijn huiswerk op de dag van opgave en probeerde het direct diezelfde dag nog te maken. Het was ook zo leuk allemaal, ik hield van huiswerk maken! Nieuw huiswerk, hoi hoi, direct aan de slag! Op een dag, ongeveer twee weken het schooljaar in, zei een klasgenootje: “Ha ha wat stom, je moet het niet bij vandaag schrijven, je moet het schrijven bij wanneer je het in moet leveren!”. ”Ja,” zei een ander, “gelukkig maar. Dan hoef je er nog even niet aan te beginnen!”. O, dacht ik. En ik deed direct wat dat klasgenootje zei, want in de eerste twee weken is het van cruciaal belang om niet al te raar gedrag te vertonen. Het duurde dan ook niet lang meer, of ik had een hekel aan huiswerk, net als iedereen!

Popularity: 21% [?]

Ik was ooit eens op het vliegveld van Tel Aviv, toen iemand me vroeg om even op zijn rugzak te passen. Nee, herstel, ik was op het vliegveld van Tel Aviv en een doortastende, intimiderende douane-beambte vroeg mij, of er toevallig iemand was geweest, die mij had gevraagd om even op zijn rugzak te passen. Of dat ik voor iemand een pakketje had moeten meebrengen. Of dat iemand nog even op *mijn* rugzak had gepast. Enzovoorts. Natuurlijk niet. Zoiets doe ik niet, ik ben goed opgevoed in de veiligheidsregels op- en rondom vliegvelden. En al helemaal als je met de El Al vliegt.

Het probleem was alleen dat, op de eerste vraag, of wij toevallig ook mensen kenden in Israel, mijn reisgenoot, wiens naam ik niet zal noemen, maar hij heeft nu een goed lopend architectenbureau, voor de vuist weg had gegrapt: “Jahoor, Yitzhak Rabin”. En die was toen onlangs overleden. En dat vonden ze daar niet zo heel erg grappig. Dus toen duurde het verhoor nog wat langer.

Dit was een soort “per seconde wijzer”-achtige intro, want deze post gaat over iets heel anders. (”Voor u: 10 vragen die je liever anders had willen beantwoorden…”)

Welnu. Als iemand je een rugzak of pakketje geeft en zegt: hier heb je een pakketje, alsjeblieft. En stel je pakt het niet aan, maar iemand zet het bij je voeten neer. Van wie *is* dat pakketje dan? En kan men je er dan op aanspreken dat je het ‘ontvangen’ hebt? Op vliegvelden is het je verantwoordelijkheid om hier en daar tactisch aangeboden pakketjes te weigeren. Vindt men een kilo cocaine in uw rugzakje, dan bent u de sigaar. Had maar opgepast! Maar hoe zit dat thuis? Iedereen kan van alles door mijn brievenbus gooien. En tegenwoordig heb ik niet alleen brievenbussen in mijn deur, maar ook in mijn computer en in mijn telefoon. Zo heb ik me al vaker afgevraagd of ik ook gewoon alle reclamefolders weer *terug* door mijn brievenbus de straat op zou mogen duwen - en of ik de rechtszaak tegen mij (wegens vervuiling, aangespannen door de gemeentelijke reinigingsdienst) zou winnen. Ik heb toch immers niet gevraagd om die troep? Heb ik het wel echt ‘gekregen’? Ja, iemand zei: hier heb je een pakketje. Maar ik heb het niet aangepakt! Ze zetten het naast mijn voeten. Dus het is niet van mij, toch? Een andere vraag die me bezig hield is of de ontvanger van voicemail berichten erop kan worden aangesproken dat hij die berichten niet (tijdig) afluistert. Voor iedereen die dat weten wil: ik luister mijn berichten niet (tijdig) af. Ik vind namelijk dat, totdat u mij in levende lijve hebt gesproken, ik niet verantwoordelijk ben voor het beheren van de boodschap. U kunt niet zomaar iets bij mij droppen en dat ik dan maar op tijd moet reageren. Hetzelfde geldt overigens voor email, of is dat een andere zaak?

Ze zouden gewoon weer voor iedere email die je zendt 44 cent moeten rekenen. Dat schoont lekker op!

Popularity: 20% [?]

Evenals vorig jaar bestelden wij, milieubewuste jonge dertigers met teveel geld op de rekening, een ‘ huurkerstboom’, die ze in Duitsland uit de grond rukken, met een vrachtwagen hierheen rijden, die dan 3 weken in de kamer mag staan en dan zonder pardon weer naar het Ausland wordt gerepatrieerd; dit alles vanuit ecologisch edele motieven natuurlijk.Dit jaar waren de bomen bij ons om de hoek al opbesteld (ja, wij wonen in zo’n wijk waar ecologische dure leasebomen voor linksige yuppen met kinderen en half in het achterhoofd weggezakte idealistische motieven erg in trek zijn, kortom, Ons Soort Mensen), dus moeten we nu uitwijken naar Overvecht, een wijk verder. (Zo’n wijk waar het altijd druk is bij Bart Smit en de Liddl, he, je kent ze wel, van die mensen die niet beter weten, dat snap je, en dus waren daar nog bomen over…).Ja, dan ga ik wel met de auto natuurlijk…

Popularity: 14% [?]

I propose that in the formatting requirements of all major scientific journals the following requirement is added:

“The paper, when printed out as a collection of standard A4 sheets, should be stapable (*)  by an average office-worker using a common office stapler using minimal effort and only one staple”.

This, I reckon, will be a radical improvement in scientific peer-to-peer communication

P.S. For those of you in cognitive science: I specifically ask for a stapling-solution for BBS articles such as this one but included all the commentaries.
—
*) Stapable: affording the possibility of stapling. In Dutch: nietbaar.

Popularity: 13% [?]

Dat kan geen toeval zijn: ik luister naar “voordat de bom valt” op de i-pod en *precies* op dat moment hoor ik zwaar gedonder buiten: een bom! (of onweer).

Had ik al verteld, dat laatst onze deurbel ineens op mysterieuze wijze midden in de nacht uit zichzelf begon te bellen en pas op hield toen ik op kouwe poten naar beneden strompelde en de stekker eruit trok? En wat wil het toeval (dat geen toeval kan zijn)? Deze bel had mij wakker gemaakt uit een zeer nare droom waarin mijn Oma dood ging! En dat was niet het enige, een bepaald persoon in mijn omgeving lag ook al op sterven! Terug in bed zag ik het in een heldere flits voor me: mijn Oma was dood, en had aan gene zijde die vriend van mij ontmoet, en gezegd, je bent nog niet echt dood, en Jelle moet jou redden, dus ik ga hem wakker maken, door belletje te lellen (bij Jelle). En dat betekende dat ik niet meer kon gaan slapen: ik moest die vriend gaan bellen en 112 en een broek aan en iemands leven redden! (En alhoewel ik slecht sliep die nacht, ben ik toch maar blijven liggen)

Nou weet ik dat jullie weten dat ik weet dat ik een hard-core materialist ben en niet in ‘zulke’ dingen geloof, maar ik heb toch de volgende dag even langs mijn neus weg gevraagd aan mijn vader hoe het met Oma was. Nou het was prima met Oma, we hebben trouwens onlangs haar 94e verjaardag gevierd! En *dat* bewijst, met precies dezelfde bewijskracht als al die ‘omgekeerde voorbeelden’ die je zo vaak in de bladen leest, dat het gewoon toeval was. (Oxidatie van de contactjes, zei een student van mij later, die bij mij op bezoek was en de bel uit elkaar haalde).

Maar toch, die vriend bleek wel echt (vrij serieus) ziek te zijn geworden, *precies* in die periode… Dat kan geen toeval zijn.

Hoe dan ook, ik wens hem sterkte; en mijn Oma nog vele jaren.

Popularity: 19% [?]

Een van mijn favoriete illegale tv- en film kijk-sites, tv-links.co.uk, is weg!Naar het blijkt al sinds 23 oktober, getuige dit bericht in de Inquirer.Ik vraag me af of er meer gaan volgen (joox.net doet het nog prima) en of landelijke regelgeving hierin de doorslag gaat geven, of dat het zo dadelijk ineens voor heel Europa of Amerika gedaan is met de pret…

Popularity: 12% [?]