Edward is met een druk op de knop al zijn (quote: “xx gigabyte“) aan MP3-muziek kwijtgeraakt. Voorgoed weg. Roept allerlei vragen bij me op. “Zijn dingen minder ‘echt’ naarmate het gemakkelijker wordt om ze te laten verdwijnen?” “Is een liedje van de Beatles ‘echter’ op vinyl, dan in stukjes verdeeld over een ’striped RAID’? Zijn “spoken” echter dan “MP3-tjes”, omdat het jaren kan duren voor je sommige spoken uit je kop krijgt, terwijl E. met een druk op de knop duizenden MP3-spookjes voor eeuwig kan wissen? In de film Back to the Future verdwijnt het gezin van Michael J. Fox langzaam van de foto, als steeds duidelijk wordt dat zijn moeder niet (meer!) op zijn vader verliefd gaat worden. Wat betekent die symboliek nog, in een tijd waarin mijn computer af en toe besluit al mijn 1200 foto’s zomaar in de prullenbak te gooien?
Voor Ed en zijn gezin , als start van de nieuwe collectie, voeg ik hierbij 1 liedje voor elke dag van de week - op het gevaar af dat ik wordt aangeklaagd door Buma Stemra, maar ach, dan haal ik het wel weer weg - met een druk op de knop.
Zaterdag > Zeg me dat het niet zo is, Frank B.
Zondag > Helplessly Hoping, Crossby Stills N & Y
Maandag > Sabotage, Beasty B’s
Dinsdag > Kom allemaal en ruim alles op, Nijntje
Woensdag > S.T.O.P, Dolly D’s
Donderdag > Crying in the Chapel, Elvis P.
Vrijdag > C’est la Vie (from Pulp Fiction)
En de Bonustrack > Relax, take it easy, van Mika!
Popularity: 19% [?]