observaties, gedrag, brein, psychologie
In een fractie van een gedachte
Stel, je haalt een zelfgesmeerde dubbele boterham met kaas uit je werktas terwijl je op je werk in de gang loopt op weg naar de trap, op weg naar buiten. Je bent bang dat de kaas tussen de twee sneetjes wegglijdt, een lichtbruin volkoren is nu eenmaal net te groot om goed met een hand vast te houden, behalve als er pindakaas op zit maar dat zit er niet op want er zit kaas op en als het nou een grote plak was maar het zijn drie van die kleine dunne plakjes van een redelijk nieuw stuk kaas dus voor je het weet valt de helft eruit en daar ben je dus bang voor. Gelukkig is het geen dubbele boterham met vlokken, dat valt alweer mee. Hoe dan ook: omdat je bang bent dat de kaas van je brood valt houd je de boterhammen goed vast en terwijl je het geheel uit je tas trekt steekt je elleboog nogal wijd en naar boven toe uit aan de zijkant van je lichaam. Dit beinvloedt uiteraard het zwaartepunt van je lichaam en je rug kromt zich enigszins mee om in evenwicht te blijven. Maar omdat je tegelijkertijd loopt ga je niet meer helemaal recht doro de gang maar maak je een klein corrigerend bochtje. Allemaal heel voorstelbaar. Stel nu dat je op dat moment iemand tegenkomt op de gang die net uit een deur komt. Je zit nog half in dat gekromde compensatiebochtje (vanwege die boterham met die plakjes kaas) en ook al loop je heus niet tegen die plotselinge persoon op dan nog kwam je blijkbaar net een fractie van een hoeveelheid dichter in de ruimte van je tegenligger dan je normaal van elkaar gewend was. En als gevolg daarvan heb je even snel oogkontact om te checken of alles ok is. Een soort beleefdheidscontactmoment. En je ziet in de oogopslag van die ander dat die ziet dat jij oogcontact zoekt en in zijn gelaatsuitdrukking zie je dat die ander aan jou aan geeft dat er niets aan de hand is en dat alles dus ‘ok’ is en dat je je geen zorgen noch je verontschuldigingen hoeft te maken. En als het een aantrekkelijke vrouw zou zijn geweest en jij een man, dan zou je zelfs nog even verontschuldigend geglimlacht hebben in de hoop dat je een glimlach terug zou krijgen en dat zou dan een moment van wederzijdse understanding zijn geweest dat niet alleen aangaf dat je elkaar gezien hebt en dat je niet met elkaar ging botsen, maar dat ook zou hebben aangegeven dat jij blijkbaar voor haar de moeite waard bent geweest om tegen te glimlachen en dat je dus misschien nog best wel goed in de markt ligt althans bij die vrouw die toch ook goed in de markt lag bij jou anders had je wel niet de moeite genomen om er een lachje bij te doen. En je beseft je vervolgens ook dat je hebt lopen sjansen met een zelfgesmeerde boterham met kaas in je handen, dus dat het nog maar helemaal de vraag is wie om wie en waarom moest lachen. En dat - allemaal -, van begin tot eind, in ten hoogste 2 seconden tijd. En dit alles realiseer je je vervolgens, in nog eens pak hem beet 1 seconde.
Popularity: 18% [?]
22 Oct 2007 admin 0 comments
