Vandaag had ik een grote bestelling brood en taart, vanwege een 2e verjaardag. Hij en ik samen naar de bakker. Het meisje van de zaterdag verzamelt met een doorgezette traagheid stap voor stap alle door mij reeds gisteren via de telefoon doorgespeelde producten. Voor de zekerheid loopt ze de lijst nog eens helemaal door, slaat alles aan op de kassa en kijkt me glazig aan. Anders nog iets? Ja, zeg ik, doe me toch ook nog maar 1 zakje van die krentebollen. Zakje krentebollen erbij, kassa opnieuw aangeslagen, en weer dezelfde glazige blik. Anders nog iets? (Wat zou er gebeuren, bedacht ik, als ik nou 7 keer achter elkaar opnieuw zou zeggen: “toch nog maar 1 zakje krentebollen…”? Zou ze dan stug ieder keer…?) Afijn, geen tijd om te filosoferen. Het is feest. Ik reken af en neem het wisselgeld in ontvangst boven de toonbank waarop nu is verzameld een berg van 20 harde bolletjes, 3 bruine broden, 2 witte broden, een taart, een krentenbrood, 2 pakjes roggebrood en een zakje krentebollen. Mijn reisgenoot hangt al enige tijd enigszins dreinend in mijn armen. Het bakkersmeisje kijkt me nog eenmaal glazig aan en zegt, geheel op autopilot, “Gaat het zo mee verder?”

Popularity: 12% [?]