JellevanDijk.org

Beste lezer,
Dit weblog is weer in gebruik genomen. U kunt dit jaar 3 categorieen blogs van mij verwachten:

1. Fictie (de avonturen van J. Reewinkel, zie onder, en anderen). NB: Of het verhaal over de man op het eiland in de regen ooit nog af komt is een belangrijke vraag, waar ik zelf echter ook nog geen antwoord op heb.

2. Cognitiewetenschap. Er zal dit jaar, naar verwachting, beduidend meer CogW te vinden zijn op dit weblog. Serieuze kost, wellicht niet voor iedereen interessant. Maar wie weet, laat je je plotseling meeslepen in de wondere wereld van onze geest en wordt je van lieverlee een echte Mental Junkie?

3. Observaties uit het dagelijks leven. (Even tussendoor: Vandaag zat ik op de terugweg uit Den Haag in een stilte-coupe. Ik zat te kletsen met mijn buurman en we verwonderden er ons hardop over dat het helemaal niet stil was in de stilte-coupe! En nu, weer thuis, verbaas ik me er zelfs zo weinig over, dat ik het niet eens een weblogje waard vind…)

Veel plezier met JELLE29121975, uw vaste leverancier voor een mentaal tussendoortje, thuis, of op het werk.

Popularity: 6% [?]

Hij had altijd in zijn binnenzak een stapel plastic kaartjes en een watervaste stift. Die kaartjes had hij speciaal laten snijden bij een drukkerij in een oplage van 500 stuks, met een kortingsoptie voor nog eens 500. Rechtsonderaan op ieder kaartje stond: “Met de meeste hoogachting, J. Reewinkel.” De stift was van de beste kwaliteit in zijn soort. In iedere kaartje zat een rond gaatje, dat gebruikt kon worden om het kaartje ergens op- of aan te hangen. Overal waar hij zich ergerde aan omgevallen fietsen, verkeerd geparkeerde auto’s of andere storende elementen op zijn pad, schreef hij een vinnig commentaar op een van de kaartjes, dat hij vervolgens met een vuilniszakbinder aan het bewuste onderwerp van zijn woede bevestigde. Bij een rijtje studentenfietsen die onderuitgezakt over de volle breedte van het trottoir hingen schreef hij: “Stel dat hier nu een kinderwagen langs had gemoeten?”. Bij een grote rozenstruik die naar zijn smaak te veel van de gevel af hing: “En een blinde dan, die nietsvermoedend met zijn gezicht deze doornen in loopt?”. Af en toe stak hij een kaartje in een hondedrol; tegen beter weten in: “Zal ik dan eens in uw woonkamer komen kakken?”. Er waren ook dagen dat hij met de beste wil van de wereld geen klacht kon bedenken over de wereld om hem heen. Dat was eigenlijk nog frustrerender dan alle fietsen, struiken en hondedrollen bij elkaar. Dan brandden de kaartjes in zijn binnenzak. Dan kon hij zich bijna niet inhouden, wilde hij een kaartje pakken, op een willekeurige gevel plakken en erop schrijven: “En ik dan? Wat moet ik dan, met al deze kaartjes, op deze vreselijk perfecte dag???”

Popularity: 11% [?]

De onderste tekst luidt: “Wij kunnen uw competenties helaas niet beoordelen, omdat grote delen van uw portfolio niet goed zichtbaar zijn gemaakt.” Voor degenen die niet zo zijn ingevoerd in het moderne onderwijs: studenten zijn tegenwoordig de hele dag bezig hun competenties zichtbaar te maken door middel van hun portfolio. Gek worden ze er van. Wij (docenten) ook trouwens. Al dat jargon is sowieso absoluut niet bevordelijk voor een zelfstandige werkhouding, de persoonlijke ontwikkeling, kennisdeling en het stimuleren van innovatie. Ik ben van plan hier een Community of Practice over op te richten, maar dat plan moet ik nog uitgieten over de organisatie. Ik hoop dat het landt.

Popularity: 19% [?]

Popularity: 21% [?]

Popularity: 21% [?]

Popularity: 21% [?]

Laat ik het direct zeggen: ik beloof niets. Ik heb namelijk een heerlijke blogloze vakantie gehad. Zo fijn! Genieten gewoonweg. Of het nu thuis was, of nog op het werk, of in Frankrijk in een zonovergotengrasveld, mijn blogloos bestaan beviel prima. Ik maakte van alles mee. Wat mensen toch allemaal niet doen en zeggen. Rare zinnen, clichee’s, voorbijgangers die de meest vreemde kleding droegen of uitgleden over bananeschillen. Hilarisch. En in mijn hoofd was het ook heus niet rustig. Gedachten ontsproten in mijn gedachten, groeiden, werden verhalen, anecdotes, gedichten, liederen , alinea’s paragrafen hoofdstukken en boeken. En dan weer gewoon gedachten, die weer verdwenen in nieuwe gedachten.

En ik hoefde dat allemaal niet op te schrijven!

Niet bloggen. Het viel me eigenlijk reuze mee. Mijn aantekeningenboekje is de hele vakantie LEEG gebleven. Ik ben er best trots op. Het is toch een soort van stoppen met roken, zeg maar. Ik was clean, weet je. Gezuiverd. Frisse berglucht, wandelen, de natuur in, naar buiten. Tijd voor het gezin, lekker met die kleine een robbertje rollebollen.

Maar goed. Je komt terug. Je kijkt eens op een weblogje van een vriend van je. Je krijgt wat bezorgde emails…

Maar zoals gezegd, ik beloof niets!

Popularity: 6% [?]