JellevanDijk.org

Gisteren stond er in de NRC zo’n klein stukje achterop (ik@nrc.nl) waarin een jongetje aan zijn ouders vroeg, of het woord Amen, ter afsluiting van het bidden, dezelfde betekenis had als “verzenden” op de computer.

Er wordt nog gebeden in Nederland. En bovenstaand voorbeeld geeft aan dat het hele concept duidelijk aan vernieuwing toe is.

Ik vind het altijd mooi om te bidden voor het eten, bijna jammer dat ik niet in God geloof. Het is voornamelijk een moment van samenzijn, een gedeelde concentratie, zo dat ene moment op de dag, voordat iedereen weer met andere dingen aan de slag gaat en elkaar weer uit het oog verliest. (Ik bedoel dit niet ironisch, dit meen ik echt).

Mijn voorstel (dat ik alweer iets minder serieus meen dan het voorafgaande) is om een internet-community te starten, waar iedereen lid van kan worden. Deze community faciliteert het massale gezamelijke ‘bidden voor het eten’, niet alleen met je eigen gezin, maar met duizenden, nee 10.000en mensen uit het hele land, nee, uit de hele wereld. Er zijn geen grenzen. Het enige wat je doet is vlak voor het eten inloggen op het systeem (laptopje op tafel). Op datzelfde moment zijn er ongetwijfeld vele gezinnen die ook net op dat moment aan tafel gaan. Laten we werken in ‘batches’ van 10 minuten: je logt in, en iedereen die binnen de batch van 10 minuten heeft ingelogged doet mee met de huidige ronde. We gaan allemaal bidden. Moment van stilte. We weten nu precies hoeveel mensen er tegelijkertijd op de aardbol met ons aan dit moment deelnemen. (De teller staat duidelijk rechtsonderaan in het scherm vermeld). Dan zijn we klaar. We zeggen “Amen”, maar we drukken ook op de “Amen” toets op het scherm: verzenden! Pas als alle 1893934 mensen die mee deden binnen ons raam van 10 minuten, ook op Amen hebben gedrukt, wensen we elkaar een gemeend “smakelijk eten”.

Zou dat het gemeenschappelijke gevoel van verbintenis zijn, waar we allemaal naar op zoek zijn, in deze tijden van chaos en wanhoop? Smakelijk eten! Amen.

Popularity: 6% [?]

Ik stond gisteren bij de apotheek. De jonge vrouw achter de balie had een religieus ogend hoofddoekje op. ‘Heeft u ook johannesbroodpitmeel’, vroeg ik. ‘Ik dachut wel’, antwoordde ze, met een zwaar Limburgs accent. Tjee wat een accent, dacht ik. ‘Die is duidelijk niet van hier’ en bijna had ik dat ook gezegd, want ik ben er zo eentje die het niet kan laten een praatje te maken met de cassiere. Maar als ik zou zeggen: “Jij bent duidelijk niet van hier”, dan zou ze dat wel eens heel anders kunnen interpreteren, dan ik bedoeld had. Hmmmm. Hier moest ik even over nadenken, maar gelukkig bleek het Johannesbroodpitmeel ergens diep verstopt in het magazijn. Toen ze terugkwam met mijn pitmeel, had ik mijn openingszin zorgvuldig geformuleerd klaarliggen: “Goh”, zei ik “Jij komt zeker niet uit Utrecht?”. “Nee dat klopt”, zei ze lachend, “Uit Limburg. Ik zat er gisteren nog!”. “Precies,” hoorde ik mezelf denken, terwijl ik de winkel verliet “dat dacht ik al: Een Marokkaanse uit Limburg!”.

(Hier een link voor degenen die willen weten wat johannesbroodpitmeel is)

Popularity: 6% [?]

Wat doe je als je het vermoeden hebt dat je 300 kilo zware gestoorde buurman die altijd elke avond met stampende bassen zijn auto in zijn garage komt zetten jouw biobak heeft gestolen (sic!) omdat hij vond dat dat ding net iets teveel op *zijn* stukje van de stoep stond?

Graag concrete adviezen: ik wil mijn bak terug!

Popularity: 6% [?]

doe het met de 30 seconden samenvattingen
met dank aan Theo,

Popularity: 6% [?]