JellevanDijk.org

Twee weken geleden fietste ik naar mijn werk en ik had al in de Goedestraat het idee dat er iets raars aan de hand was. Op de Wittevrouwenbrug keek ik werktuigelijk naar de klok bovenop het advocatenkantoor maar wiewat schetst mijn verbazing: de wijzers van de klok waren weg! En daar bleef het niet bij, ook bij alle bushaltes, waar normaliter de electronische informatieborden feilloos de mij nog resterende minuten tot vertrek op perron 5 aangeven in hun dwingende, geel oplichtende stoere digitale klokcijfers, was het nu donker en stil: geen klok, geen informatie, geen tijd! De tijd was weg! Een existentiële angst overviel me. Had ik nu nog tijd? Of had ik geen tijd meer te verliezen? Was ik laat of al veel te laat? Als er helemaal geen tijd meer was, kon ik dan uberhaubt nog te laat komen? Ineens viel het me ook op dat de zon al over de randen van de daken scheerde. Het zou toch niet een uur later zijn? Maar ja, een uur later dan wat? Ineens viel het me ook op dat er allemaal andere mensen dan normaal gesproken op straat waren. Ik kende deze fietsers helemaal niet. En die winkel, was die altijd al open zo vroeg? Niemand had ook haast, leek het, het was toch niet eigenlijk zondag ofzo? Het was ook nog geen zomertijd (Intermezzo: Iefke, weet je dat ik echt dacht dat zomertijd al begonnen was vorige week? Ik zat je dus niet eens voor de gek te houden, Michel wel natuurlijk die dacht dat we samen een grapje maakten toen we zeiden dat het echt geen zomertijd werd met Pasen, dat zoiets niet met Pasen gebeurt, maar ik was bloedserieus. Hoorde pas ’s avonds van Mirjam dat we de klok moesten verzetten).

Nu ja, op het station bleek alles weer volstrekt normaal te zijn: De klokken deden het daar, ik was op tijd, en de trein was te laat.

Nog een raadsel opgelost overigens. Voor degenen die ook alle comments lezen (voor degenen die dit uberhaubt lezen…): er werd mij verweten om 9:45 in de ochtend te filosoferen op mijn weblog in plaats van hard aan het werk te zijn (alsof bloggen geen harde arbeid is). Ik wist mij van de prins geen kwaad, want ik blog altijd in de avond (nu ja goed dan, soms doe ik er eentje om half vijf ofzo maar ik ben dan ook semi-overheid, nietwaar). Afijn, vandaag een comment ontvangen van mijn oude vriend Gert-Jan uit Nijmegen. Hij was zo precies om zowel de Nederlandse als de “Blogtijd” te noteren en bovendien mijn Google score (nog steeds op plaats 22 met “jelle blog”, ik moet omhoog mensen, ik moet in die lift!). Met andere woorden: Blogtijd is blijkbaar geen Nederlandse tijd! Wist ik veel.

Maar vanaf nu is blogtijd helemaal gesynchroniseerd met het dagelijkse leven, minder spannend maar wel zo handig, dus daar hoeven we ons niet meer druk over te maken.

Ballonvaarders hebben helemaal geen last van de klok, denk ik. Maar het verhaal van de ballonvaarder houden jullie nog even te goed van me want ojee als ik nu naar de klok kijk zie ik dat ik snel naar bedje moet. Hoe moet dat nu als je vader bent, en je weet dat je zowiezo (of is het sowieso, Iris?) ergens tussen 6 en 7 weer op moet? Ach, voor je het weet zijn ze ineens 10 ofzo en mag je weer lekker blijven liggen… De tijd vliegt voorbij…

Popularity: 6% [?]

Ik ben gegoogled!

Peter, een student van mij, heeft mij via Google gevonden!

Ik kon mezelf slechts terugvinden met “jelle van dijk blog”

jelle log en jelle blog gaf nog teveel andere jelle’s. Het is een evolutionair proces vermoed ik, dus ik wil graag iedereen vragen om mij via Google op te zoeken en dan aan te klikken, wie weet stijg ik dan in de Google-fitness index. Ik wil de fitste Jelle worden!

Zoek mij onder Google

Popularity: 6% [?]

Koffie(zet-) automaten zijn een geliefde hobby van mij. Wat je al niet van deze wondertjes der techniek kunt leren: de onderwerpen zijn schier oneindig. Neem nou de vraag die in de lucht hing dit paasweekend: Hebben Wij Een Vrije Wil? De Vrije Wil! Bij uitstek een onderwerp dat je kunt bespreken met behulp van een koffieautomaat. Let maar op…

Pasen

Laat me het onderwerp eerst even introduceren. Dit weekend was het Pasen, en wij kunnen onszelf dus al direct de vraag stellen: Besloot Jezus van Nazareth uit vrije wil om de martelaar van ons allen te zijn, of was het zo dat God, zijn Vader, dit het voor Hem besloot? Of, derde mogelijkheid, waren het toch de joden, die Hem - door massahysterie gedreven??? - publiekelijk veroordeelden?

In Gramsbergen

In Gramsbergen, waar Mirjam dit weekend in een huisje verbleef met haar familie, was de Vrije Wil ineens onderwerp van gesprek, althans dat vernam ik later, want ik zat zelf in de Ardennen met mijn goede vrienden Olv en Tycho. In Gramsbergen ging het over de vraag: worden de belangrijke zaken in het leven gestuurd door je eigen keuzes, of door de externe omstandigheden waar je (toevallig) in terecht komt? Een lastige kwestie. Er waren duidelijke voorstanders in beide kampen: De EigenKeuzenaren voerden een heftige discussie met de ExterneOorzakelijken. Vanochtend zat ik weer in de trein naar mijn werk. Was dat een vrije keuze? Geheel vrijwillig voelde het niet, om daar weer die drukke forenzentrein in te stappen. Maar ik had ook net zo goed thuis kunnen blijven, dus wie anders kon ik er de schuld van geven dan mezelf?

In Han

Meanwhile, In Han-sur-Lesse (van De Grotten Van-) bogen wij ons tijdens een fikse boswandeling over vergelijkbare dilemma’s. Bijvoorbeeld: Wil je werken voor je geld of moet je werken voor je geld? (Precies, de Middeleeuwse Timmerman). We bespraken zelfs Sartre, van wie wij alledrie eigenlijk vrijwel niets weten, maar daarom niet getreurd, want ik kon melden dat hij het was die de mensheid voorhield dat een individu altijd fundamenteel gedreven wordt door een eigen, persoonlijk idee of visie op het leven. Althans zo had ik het begrepen van Lennart, die het weer had van zijn vriendin Leonne, die het van Sartre zelf had, geloof ik. Hoe dan ook, het lijkt me dat Sartre duidelijk aan de kant van de EigenKeuzenaren staat.

Ikzelf ben meer een ExterneOorzakelijke. Volgens mij hebben mensen vaak wel het idee dat ze zelf invloed hebben en eigen keuzes kunnen maken, maar is dat eigenlijk helemaal niet zo.

Wat mij doet denken aan een observatie die ik laatst deed en waar ik met Pim over heb gemaild, Misschien wel leuk om hier even te noemen. Het heeft er slechts zijdelings mee te maken, afijn, oordeel zelf:

De koffieautomaat

Er is hier op school een koffieautomaat, als je op koffie drukt valt er eerst een bekertje en daarna begint de koffie te lopen. Als er geen bekertje valt (of je pakt het snel weg) dan wordt dat geregistreerd door het infrarood-oogje, en dan valt er NOG een bekertje. Je kunt telkens bekertjes blijven pakken (een manier die gebruikt wordt als je bijv 4 lege bekertjes nodig hebt). het apparaat lijkt een beetje op de onder psychologen wel bekende kever die alsmaar weer terug naar zijn holletje loopt om een dekseltje te maken voor zijn hutje (wat trouwens een soort “broodjeaap-hoorcollege-anekdote bleek te zijn).

Goed.

Wat echter ook wel eens gebeurt is dat het bekertje niet helemaal goed valt en dan blijft wiebelen. als er dan koffie zou gaan lopen heb je kans dat het gaat spetteren. maar wat blijkt? het rode oog kan het bekertje niet goed detecteren omdat het wiebelt. Vervolgens valt er, dus, NOG een bekertje. Dat bekertje valt dan in het wiebelende bekertje met als gevolg dat het geheel weer netjes stil komt te hangen. Het oog detecteert dat, en de koffie begint te lopen.

Dit systeem maakt dus “gebruik” van truuk om zijn eigen onnauwkeurigheid op te lossen. Die truuk is niet van te voren bedacht, het blijkt toevallig te werken. Bovendien, de automaat heeft hier natuurlijk geen ‘besef’ van. Evolutionair gezien zou een dergelijke “toevallige truuk” wel in stand kunnen blijven omdat deze koffie-automaat het goed doet: hij levert de benodigde prestaties. Het zou dus ook best kunnen dat mensen, of andere dieren, een hoop van dergelijke toevallige truukjes in hun repertoire “hebben”, ermee geboren worden of het altijd weer aanleren, en dat die truukjes ook echt structureel door ons gebruikt worden in het dagelijks leven.

Stel nu dat de koffieautomaat zich bewust werd van zijn eigen “truukje”. Dan zou hij wel eens de gedachte kunnen krijgen dat hij het zelf bedacht had, dat het allemaal bewust gepland was! En dan zou het wel eens kunnen lijken of hier een zekere bewuste intelligentie achter schuil gaat. Als dat bij koffieautomaten zou kunnen gebeuren, dan zou het ook bij mensen kunnen gebeuren. En misschien is dat ook wel zo. Stel je voor dat wij helemaal niet zoveel (bewuste) invloed hebben op ons handelen, maar dat ons bewustzijn daar later een verhaaltje bij verzint dat ons doet geloven dat we het allemaal zelf bedacht en verzonnen hebben! Dat we dus denken: ik koop een Mars omdat ik daar zin in heb, terwijl je eigenlijk die Mars koopt omdat de marketingafdeling van Mars domweg heeft besloten dat jij hem moet kopen en vervolgens alle truuks uit de kast heeft getrokken die er zijn om er ook voor te zorgen dat jij hem koopt. En reken maar dat die truuks er zijn!

Er zijn zelfs diverse experimentele resultaten die aantonen dat we onbewust al een beslissing hebben genomen om iets te doen, voordat je bewust de beslissing neemt. HE? Ja lees die zin nog maar eens een keer. En als je er meer over wilt weten, lees dan bijvoorbeeld (link via Pim)

The mind’s best trick, how we experience conscious will van Daniel M. Wegner
of, voor de ethische consequenties van dit soort onderzoek:
http://www.cogsci.ucsd.edu/~rik/courses/cogs200-w05/readings/GazzNeuroethicsJI-1.pdf

Popularity: 6% [?]

Weblog van Anne Pier Salverda: Langharig tuig uit Deurne (da’s d’n dieje van d’n dieje), ooit mijn MentorPappa, nu gevierd aanstormend en praktiserend wetenschapper.

Overigens ook uit Deurne: Thijs Cuppen, (da’s weer d’n dieje van d’n dieje) waarmee ik nog ratten heb geconditioneerd in het Spinzagebouw (destijds “Het Psychologisch Laboratiorum). En later, in de kelder, zong ik daar Jazz standards, begeleid door deze inmiddels in de NRC reeds aangetroffen aanstormende wereldster.

Kijk, ik ken niet zomaar mensen. Ik ken mensen uit Deurne.Deurne rulez!

Popularity: 6% [?]

Peter Singer (Via Pim)

Popularity: 5% [?]

0
Buiten de fietsenstalling was het net begonnen te regenen. Een echt zomers buitje, alhoewel het met half maart nog geen zomer te noemen is. Het lag aan de geur, en aan het feit dat het lang niet koud was buiten, eerder broeierig. De geur van verse regen op een broeierige dag is herkenbaar zomers: je ruikt het stof, dat wekenlang door de zon is geteisterd en nu voor het eerst vochtig wordt. Heerlijk, nat stof op een zomerse avond. En dat in maart. Een hele berg aan associaties groeide op weg naar huis…

1
Vanavond is ook de avond van Thom de Graaf. Ik las vanochtend een profielschets van hem in de NRC. Volstrekt oninteressante man. Type droplul. Ik merk dat ik me niet echt meer voor de politiek kan interesseren. Als het hier om moet gaan… tjonge jonge.

2
Volgens mij vind ik politiek alleen interessant (zei ik in de trein tegen Jos, Jos is mijn vader, en die vind politiek nog wel interessant) als het theoretisch is. Ik vind de theorie achter een bepaalde visie of levensinstelling nog wel interessant. Maar de politiek zelf, nee, die niet.

3
We hadden het over GroenLinks en over het Groen in Groenlinks en het Links in groenLinks. Ik voel me meer aangetrokken tot het Links omdat dat theoretischer is. Daar zit een soort filosofie achter die een bepaalde grootsheid heeft. Het Groene interesseert me altijd veel minder. Ja, natuurlijk ben je voor de dieren en tegen de bioindustrie en voor het behoud van natuur en tegen het weggooien van patatbakjes in het bos en, nu ja, dat soort dingen. Maar het is me te platvloers, te vanzelfsprekend. Ik vraag me af of er ook hoogverheven elitaire theoretische filosofische beschouwingen zijn over GROENe politiek. Ik denk het wel hoor, maar ik weet er nog te weinig vanaf. Het zal m.i. moeten gaan over duurzaamheid en over de vraag of we uberhaubt vooruitgang willen in de wereld. Het zal volgens mij moeten gaan over de industrialisatie en of het hele idee van technologische ontwikkeling eigenlijk wel het idee is. Waarom mensen altijd maar dingen maken, en waarom ze dat dan zo maken dat het kapot gaat en waarom mensen dingen niet willen behouden. Kortom, het zal gaan over Brave New World en anti-globalisme en No Logo en meer van dat al.

4
Het grappige is dat ik met Iris juist een hele discussie heb gehad over het omgekeerde: niet over de theorie van de politiek maar over de politiek van theorieën, ofwel, het gegeven dat wetenschappelijke kennis en de wetenschappelijke praktijk politiek geladen is. Een goed uitgangspunt hierbij is natuurlijk Feyerabend, die betoogde dat wetenschap eigenlijk een soort van religie is en dat die doctrine (het rationele denken) daarom niet verplicht zou moeten worden gesteld op scholen omdat andere religies tegenwoordig immers ook niet meer verplicht zijn.

5
Je kunt lang of kort lullen over al dit soort zaken maar uiteindelijk komt het er op toch op neer dat je pas iets hebt gepresteerd in de wereld als je het voor elkaar krijgt een huis te bouwen met een kas met tropische planten erin die in een gezamelijk eco-systeem leven op jouw rioolwater en schoon water opleveren als resultaat. Dat is pas groen denken en politieke wetenschap waar ik wel wat in zie. John Todd doet dat. Een man naar mijn hart.

0
En dan liefst met de geur van nat stof in de zomer…

Popularity: 6% [?]

Ach was ik maar een middeleeuwse timmerman. (zie een paar dagen terug). Mijn leermeester Pim voelt zich overigens al een MT, (Middeleeuwse Timmerman). Hij vind het maar een beetje raar dat jongeren van tegenwoordig zo zuchten en steunen al het over werk en privé gaat. En ik heb zelfs de kans gehad om een timmerman te worden: als ik een ander hokje had aangekruist in het stadhuis dan was ik Jelle Timmerman geweest. Maar ja, die kans heb ik voorbij laten gaan. Ik vroeg Pim daarom: hoe doe je dat nu, hoe wordt je een MT? Het antwoord is verbluffend simpel: je moet vooral niet teveel willen en verder gewoon maar wat doen. Dat past wel in de filosofie van het Rubberbotisme van caberetier Paul Smit . Gewoon met de stroom meedrijven (niet er tegenin, dan laat je je leiden door je angsten, niet voor de stroom uit willen, dan laat je je leiden door je verlangens). Smit stond samen met Ilse Warringa (zie 12 maart 05) op het toneel. Ik vond Ilse wel leuker, al moest ik om Paul harder lachen. Ik denk dat Ilse iets teveel wilde. Paul wilde niets, dus was het meteen lachen. Maar wel een beetje op een simpele manier.

Mirjam en Alice komen nu binnen, we gaan nu snel een uitnodiging maken voor feest dat viert dat ze allebei 30 zijn geworden. Morgen weer verder, want over het willen heb ik nog wel meer te vertellen.

Popularity: 6% [?]

Hallo luisteraar,

Mijn beloften vallen als basketballen door het mandje. Ik geef u een oud verhaal (van afgelopen dinsdag) en daar moet u het voor deze hele midweek mee doen…

Dinsdag
De trein naderde Gouda. “Volgens de laatste berichten die wij hebben doorgekregen gaat deze trein niet verder dan Gouda. U wordt hier verzocht uit- of over te stappen. Herhaling… “
Wat een rare actie. Iedereen de trein uit, het perron op. De zon stond laag aan de hemel, het was immers een mooie dag. (Of was dat woensdag?). Een groep zenuwachtigen (dat zijn mensen die in dit soort situaties erg zenuwachtig worden en dan ineens niet meer zelf kunnen nadenken, om redenen die ik, zelfs als afgestudeerd cognitiewetenschapper, nooit helemaal heb kunnen doorgronden) spurtte direct de trein aan de overzijde van het perron in. Die trein stond daar overduidelijk stil te staan en die stond daar ook overduidelijk niet naar Utrecht te gaan, getuige al die andere mensen op het perron die naast die trein stonden en eruit zagen alsof zij er, net als wij, ook net uitgebonjourd waren.
De zenuwachtigen kwamen druppelsgewijs weer het perron op. Ze begonnen nu verhitte discussies te voeren met de conducteur (die het ook allemaal niet wist) en hem te verstaan te geven dat hij het wel had moeten weten (maar hij wist het niet, dus waar die discussie toe diende…). De conducteur werd nu geirriteerd. Dat vond ik ook weer een beetje flauw van die man. Hij wordt daar toch voor betaald, om niet geirriteerd te worden. Beetje onprofessioneel. Af en toe werd er iets omgeroepen in de treinen, maar niet op het perron. Dat kon je dan net niet verstaan. Wat er toe leidde dat sommige zenuwachtigen telkens de trein in sprongen als er een bericht kwam en dan snel weer naar buiten renden als het bericht voorbij was. De berichten waren allemaal even duidelijk en onduidelijk: deze twee treinen gingen in ieder geval niet naar Utrecht. Sterker nog, even later werd duidelijk dat ze terug zouden gaan naar waar ze vandaan kwamen. Onze naar Den Haag, en die van spoor 3 terug naar Rotterdam.
Een bericht op het perron. “Reizigers voor de richting Utrecht worden verzocht te reizen met de trein van … uur die zal vertrekken vanaf spoor 3″. Paniek en onzekerheid. De zenuwachtigen sprongen weer met horden in diezelfde trein die nog steeds ongelofelijk niet naar Utrecht zou gaan en op het punt stond terug naar Rotterdam te vertrekken. Ik geloof dat er uiteindelijk 15 zenuwachtigen opgesloten zijn in de trein en waarschijnlijk nu nog in Rotterdam op het station bivakkeren.
De trein op spoor 3 moest nog komen maar je kon het spoor al niet meer zien, zo druk en dringen geblazen was het al op de rand van het perron. Ondertussen kwam ik steeds meer bekenden tegen. Slim als wij waren besloten Geert, Otto, Aukje en ik aldus te gaan snacken bij de McDonalds in Gouda. De cheeseburger was er niet speciaal lekkerder dan in andere steden maar een half uur later zaten wij prinsheerlijk in een zo goed als lege trein: Op naar Utrecht!

En vergeet niet: geld terug bij vertraging!

Toetje
Erg leuk: They’re made out of meat, op de page van Terry Bisson.
Verder nog even de melding dat ik nu alle robotverhalen van Asimov weer aan het lezen ben (ik was er al mee begonnen maar dat werd onderbroken door Cloud Atlas en de eerder besproken Murakami.
Asimov is een ONTZETTENDE SEXIST. En verder zijn het wat flauwe, puzzelachtige verhaaltjes. Dat hier nu de totale na-oorlogse AI (kunstmatige intelligentie) op gebaseerd zou zijn is me een raadsel. Lees dan liever iets over ouwe cybernetics, dan kun je nog eens wat leren.

Popularity: 6% [?]

Armleuningdilemma
Elke dag reis ik van Utrecht naar Den Haag met de trein en terug. Hier een klein dilemma dat ik u graag voorleg. Ik ga, als ik de kans krijg, altijd zitten in een tweezitter, dat wil zeggen dat je met zijn twee-en naast elkaar zit en voor je enkel rugleuningen hebt als uitzicht. Je hebt dan altijd een tafeltje, en bovendien meer beenruimte. In zo’n tweezitter worden de twee stoelen van elkaar gescheiden door een opklapbare armleuning. Nu mijn vraag: mag je ongevraagd de armleuning naar beneden klappen als er al iemand anders zit en jij komt als tweede aanschuiven? Of geef je daarmee het onbeleefde signaal dat je je reisgenoot eigenlijk helemaal niet wil aanraken of zelfs maar in zijn of haar buurt wilt komen? Wordt het geaccepteerd of wordt het afgekeurd? En hoe zit het als je al zat, maar de leuning nog niet naar beneden had geklapt en er komt iemand bij je zitten? Mag je dan alsnog de leuning naar beneden klappen of is dat helemaal onbehoorlijk: dat je als het ware zegt, ja, ik heb eerst even gewacht of er misschien een *leuk* iemand naast me kwam zitten, maar nu jij het bent, doe ik snel even de leuning naar beneden.

En meelezen? Mag dat? Ja het mag niet, maar je blikveld is toch echt breder dan dat kleine klaptafeltje voor je. Ik bedoel, een mens *ziet* gewoon dingen, dat is zijn natuur, nietwaar? Helemaal als er iemand met een dikke laptop naast je zit, ik heb al hele salarisadministraties voorbij zien komen. (Jansen, weet je eigenlijk al dat De Boer twee schalen hoger zit dan jij?).

Ooit zat ik in de trein in mijn geliefde tweezitter naast een vrouw die een conflict had met een ondergeschikte. Ze had overleg over deze persoon met *haar* baas, of iemand anders “in de lijn”, zoals dat heet. Het gesprek nam toe in heftigheid met elke kilometer die we Utrecht naderden. De arme ondergeschikte, op wiens hand ik direct al was, ik kies voor de underdog, kreeg het zwaar te verduren. Functioneerde niet, wilde niet meewerken, had geen zelfinzicht, wat ze daar nu toch mee aanmoest. Mag je daar wat van zeggen? Als medetweezitter? Ik vond het behoorlijk genant. Maar ik was ook wel benieuwd hoe het gesprek af zou lopen. Deze leidinggevende had duidelijk nog heel wat te leren, mentaal en emotioneel kon ze het allemaal niet bolwerken, naar haarzelf toe dan. Van haar telefonische supervisor kreeg ze goede raad. En het duurde maar, bijna een uur aan klaagzangen over die duivelse werknemer. In Utrecht probeerde ik nog even naast haar te blijven lopen op het perron, maar dat begon toch teveel op te vallen. Of het ontslag zou doorgevoerd worden heb ik dus helaas moeten missen.

Waar moet je staan?
Tenslotte nog wat praktische adviezen. Moet je in Den Haag overstappen voor de trein naar Holland Spoor neem in Utrecht dan een coupé enigszins *achterin* de trein. De ochtendtreinen (bijv. 8:47) gaan in geheel naar Den Haag, wees dus niet benauwd voor het Rotterdamse deel dat staat op spoor 9. Ga niet te ver achterin zitten, de ideale instaplocatie ligt ter hoogte van de looptrappen die uit de stationshal richting het noorden perron 7 opkomen. Als je uit de tunnel komt betekent dat vanaf de koffietent terug lopen richting het zuiden tot aan de looptrap. Er zijn mensen die doorlopen tot aan het informatiebord maar dat is de laatste weken onbetrouwbaar, de looptrap is sinds kort De Plek. Aldaar aangekomen ga je net links van de man met de grote witte bos haar staan. Maak je niet druk over deze man, zodra de trein eraan komt zal hij plaatsmaken en verder naar achteren lopen. Ga niet te dicht bij het perron staan, als je dan mis hebt gegokt ben je altijd te laat. Neem een halve meter afstand en probeer op het laatste moment, als de trein duidelijk vaart mindert, te synchroniseren met de deur die precies bij jou uitkomt. (Dit vergt enkele weken oefening). Kom je niet goed uit, blijf dan niet wachten maar beslis in die split-second om iets terug te lopen (naar het Noorden) en daar voor de Eerste Klasse te wachten. Hier stappen minder mensen uit, dus je kunt eerder naar binnen. Je slaat dan echter direct linksaf om toch bij de Tweede klasse, ongeveer als eerste, naar binnen te kunnen. Vanaf daar moet het verder wel lukken…

Popularity: 6% [?]

Jan Willem wees me op de volgende passage uit een boek dat ik ook heb gelezen (dus dan mag ik het hier bloggen). Alsnog voor “de zondag”. Vanaf vanavond weer uit eigen werk…

” A car behind me honked its horn and I noticed that I had
slowed down to under thirty miles an hour. It occurred to
me that with clever gadgetry you could easily chart the
emotional state of a driver from his variations in speed
and aggression at the wheel. I considered the idea of cars
having sensors installed which would pickup driving
inconsistencies and calculate their cause by reference to
some electronic table compiled by a competent psychologist.
The data selected from this table would then send signals
to a display on the roof. ?Attention! The driver of this
car has just had a terrible row with his wife.? ?This
driver is besotted with his new mistress.? ?This driver is
in a foul bate after being unable to find his spectacles
this morning.? ?This driver is in an even, equable temper?.
I was convinced (…) that it would constitute a major
contribution to road safety. The only flaw, I supposed, lay
in the possibility that experienced drivers were more adept
than me at driving consistently whatever their mood. “
- The Hippopotamus, Stephen Fry -

Popularity: 6% [?]