JellevanDijk.org

Popularity: 1% [?]

Bah. Was er eindelijk een lichtpuntje in de formatie (namelijk, dat hij zou mislukken), zijn we vanochtend weer in het diepe duistere dal teruggezakt.

Overigens zeer interessant om de brief van Ab Klink eens te lezen, ik raad het iedereen aan. Wat hij zegt, is dat hij niet zo zeer tegen bepaalde maatregelen is die betrekking hebben op immigratie en gevolgen hebben voor moslims, maar dat hij heeft gemerkt het CDA daar totaal andere achterliggende overtuigingen bij hebben dan de PVV. En daar heeft hij moeite mee. Ik vond deze passage wel interessant en ook een beetje beangstigend, want het suggereert dat er aan de onderhandelingstafel concreet gesproken is over de-naturalisering van criminelen met een marokkaanse achtergrond (nb mijn formulering!) en het suggereert ook dat het CDA daar *op zich* geen moeite mee heeft, maar dat het CDA er een andere uitleg aan geeft als het gaat om waarom deze nieuwe wet er zou moeten komen, dan de PVV.

Maar wat wil hij nou helemaal zeggen met dit voorbeeld? Welke motieven kan het CDA nou eigenlijk hebben om zo’n de-naturalisering goed te keuren, anders dan dezelfde overtuiging als de PVV, namelijk dat de islamisering moet worden tegen gegaan? Of zou het de overtuiging zijn dat het doel de middelen heiligt? Vindt het CDA dat elke crimineel het land uit moet, maar omdat we dat voorlopig alleen met ‘Nederlanders van Marokkaanse komaf’ ook echt kunnen *doen*, moeten we daar dan maar alvast mee beginnen? (Terwijl we de autochtone Utrechtse draaideurcrimineel niet eens de stad uit krijgen?). Maar de overtuiging ‘elke crimineel het land uit’ vind ik minstens zo beangstigend als ‘alle moslims het land uit’, en als ik daar even over doordenk, dan denk ik dat het toch uiteindelijk weer op dezelfde overtuiging neer komt. (Als we last hebben van groep X, dan zetten we die het land uit zodat we er geen last meer van hebben). Dus die ‘verschillende motieven’ waar Klink het over heeft, ik geloof er nog niet zo in.

Ik ben het helemaal met Klink eens dat onderliggende overtuigingen veel belangrijker zijn dan de specifieke maatregelen die je op een bepaald moment treft. Ik ben het ook eens dat onderling vertrouwen ook belangrijker is dan de specifieke maatregelen die je treft. Onderling vertrouwen lijkt me nog belangrijker dan achterliggende overtuigingen. Hoe weet ik zeker dat jij dezelfde overtuiging hebt als ik? Dat weet ik nooit zeker want ik kan niet in jouw hoofd kijken. Ik kan er hoogstens op vertrouwen. Of ik kan jou vertrouwen op de  punten die voor mij belangrijk zijn en dan doen jouw overtuigingen er verder niet meer toe. Maar dat is allemaal veel essentieler dan dat je concrete afspraken maakt (zonder vertrouwen en op basis van verschillende overtuigingen), want concrete afspraken hebben een zeer korte garantie (’tot de stoeprand, zei een meisje dat mij ooit een brommer verkocht - en dat heb ik geweten’).

Tegelijk zegt Klink dat die PVV-overtuigingen zullen ‘doorwerken in het beleid’. Je kunt dus blijkbaar op basis van bijna tegengestelde overtuigingen tot dezelfde maatregelen komen (wat mij dus op zich al gek lijkt) maar dan vervolgens ‘in het beleid’ toch effecten gaan zien van de een of de andere overtuiging. Hoe moet ik me dat nu precies voorstellen? Is het nu wel of niet ‘form follows function’? Of je kunt maatregelen en overtuigingen helemaal loskoppelen, of je kunt dat niet, maar het lijkt me toch het een of het ander.

Misschien dat hij bedoelt dat mensen die beleid moeten uitvoeren dat niet als een machine zullen doen maar dat zij altijd voor zichzelf beleid zullen terugvertalen naar achterliggende overtuigingen, overtuigingen die enigszins moeten kloppen met hun eigen overtuigingen. (Ik twijfel trouwens of dat waar is, er zijn genoeg voorbeelden in de geschiedenis waar mensen stug regels volgen zonder zich te bekommeren om achterliggende overtuigingen, zie bijv deze proef, ondernomen om het gedrag van bijv. kampbeulen in WOII te onderzoeken).Was het maar zo, dat mensen eerst naar hun eigen overtuigingen kijken, en dan pas maatregelen uitvoeren.

Misschien was Klink wel bang voor al die PVV kiezers. Die kiezers werken misschien ergens, waar ze uiteindelijk een beleidsmaatregel moeten uitvoeren, die door het CDA is ingevoerd onder ‘nobele motieven’. Maar omdat de PVV er haar eigen (’verwerpelijke’) motieven aanhangt, zal de PVV kiezer, die daar ergens achter een balie zit bij de immigratiedienst, er haar eigen invulling aan geven en zich daarbij gesteund voelen door de uitleg van de PVV. En dat zou Ab Klink dan weer onwenselijk vinden. Als dat zo is, dan vind ik Ab Klink eigenlijk maar een badinerend kereltje, (beetje gereformeerd ook) en dan krijgt hij uiteindelijk precies wat hij verdient.

Maar voorlopig vind ik Ab Klink vooral een slapjanus, en ben ik weer helemaal voor niets te laat naar bed gegaan gisteren.

Popularity: 1% [?]

Today the Interactive Media Products semester started off with twenty-four students, 23 male and 1 female. When I worked as teamleader of the Human Technology programme in The Hague I once went to a meeting, somewhere in an industrial area in Maarssen, that was organized by an organization that strived for more women in science and engineering. What I learned was that basically everybody wants more women in science and engineering but nobody knows how, and the girls just don’t want it. The problem already starts in high-school in the third grade, when girls (and boys) have to choose a ‘profile’. Many girls do not choose the “Nature and Technology” profile. Some choose “Nature and Health”, but most do not choose Nature at all. If they choose Nature and Health they think of choosing a career in health-care, mayby studying medicin, or speech pathology, or perhaps even biology. But not engineering. Girls are not attracted to anything that starts with Technology in the header. (Lot’s of boys aren’t either - absolutely speaking there are not many people studying in the exact sciences anyway). Why is this so?

It is inborn.

It is conditioned right from the cradle.

It is both.

I don’t really know. What I do know is that the girls that *do* want to study technology *don’t* wish to be associated with girly topics. So all the attempts to make technology courses that appeal more to the ‘human’ side of things - as if that would then attract more women, don’t seem to work. Either you want to be in health-care, or you want to be a programmer, but being a girl that likes programming doesn’t predict you being particularly interested in programming social websites for independent living seniors in an e-care project. 

Or do the women readers of this weblog, that also happen to be in a science / engineering department, think differently?

I would still like to attract more women to the course. But how to do it? I already cut out the word technology in the header. Interactive. Media. Products. What should I do next?

Popularity: 2% [?]

Vandaag heb ik Het Diner uitgelezen. Daarmee loop ik mijlenver achter op de rest van cultuurminnend Nederland, maar ik had andere dingen te doen. Ik vond het een heel goed boek. Ik had van anderen gehoord dat het wel heel lekker weg las maar toch niet zo’n goed boek was - en ik weet niet meer waarom. [Ik zal niet alles verklappen van het boek maar als je het nog wilt lezen moet je dit verder maar overslaan, toch, om maximaal van het boek te kunnen genieten].

Hoe dan ook, door het oordeel van die anderen beinvloed, had ik het boek almaar laten liggen. Omdat ik laatst weer eens iets wilde lezen en er niets anders in de kast lag ben ik er toch aan begonnen. Ik vond het boek ‘verontrustend’ - zoals achterflappen dat kunnen zeggen. Maar ik vond het ook echt. Het boek deed me denken aan de film “C’est arrive pres de chez vous“, over een huurmoordenaar, waar je eerst nog moet lachen om zijn humor en vrolijk met hem mee kijkt hoe hij zijn klussen klaart, maar waar de film op een gegeven moment zo hard wordt dat ineens je maag begint om te draaien: niet alleen vanwege het geweld maar vooral om het besef wat je zelf een paar momenten eerder nog hebt zitten doen: genieten van geweld. Want de frustraties van de hoofdpersoon in Het Diner zijn in het begin -althans voor mij- nog erg voorstelbaar. Er zullen vast webloglezers zijn die zeggen: o bij mij niet hoor, ik had dat niet, ik vond die man al direct een griezel. Ik heb groot respect voor die webloglezers, ze zijn perfecter in elkaar gestoken dan ik. Ik zat met een groot probleem, ik had mij namelijk al redelijk geidentificeerd met de hoofdpersoon, en moest dat gaandeweg de rit toch serieus gaan bijstellen. Maar daardoor was het boek wel een goed boek. Ook mooi te lezen hoeveel er eigenlijk weggelaten wordt in het begin van het boek en hoe je dat als lezer allemaal automatisch zit in te vullen: de mens is toch een patroon-herkenner en als er een half patroon wordt gegeven dan maak je er zelf wel een geheel van.

Wat ik er eigenlijk over wil zeggen is dit: ik heb een paar recensies opgezocht en ik zie dat enkele recensenten het boek diskwalicificeren als ‘weinig literair’. Vooral omdat het een strak omlijnd en opgebouwd plot heeft, met een nogal radicaal einde. Een beetje meer zoals een film, dan zoals een literair boek, lijken ze te willen zeggen. Ik kan daar altijd weinig mee. Ik heb Nederlandse literatuur altijd niks gevonden. Lange tijd heb ik dit op mezelf betrokken: blijkbaar snapte ik het niet. Maar je kunt het net zo goed omdraaien: die Nederlanders en hun literatuur snappen ook iets niet. In Nederlandse literatuur moeten de diepere lagen, de ongerijmdheid en de subtiliteit altijd in het verhaal zitten. In ‘het diner’ zit dat spanningsveld niet in de tekst: die is duidelijk, eendimensioneel en loopt van begin tot eind als een trein (”een page-turner” is het zeker). Maar toch is het grote literatuur. En dat komt omdat het boek van alles oproept in de lezer. Misschien dat sommige recensenten het niet aan durven om te schrijven dat het boek hen van binnen onrustig heeft gemaakt, heeft gezorgd dat ze die nacht net iets minder goed sliepen, een naar zeurend stemmetje in hun achterhoofd heeft wakkergemaakt. Want dan zouden die recensenten ineens over zichzelf moeten schrijven in plaats van over het boek. Ik vind dat knap van een boek.

Het enige jammere vind ik dat Koch zinspeelt op een neurologische aandoening die de oorzaak zou zijn van het leed dat in het boek voorbij komt. Dat is jammer, omdat daarmee de lezer de hoofdpersoon toch weer vrij gemakkelijk van zich af kan zetten: “Natuurlijk, een neurologische aandoening, hij is gewoon ziek in zijn hoofd.” Maar als hij “op zich” een gewone vent zou zijn geweest die toch stap voor stap dieper in het moeras zou zijn weggezakt, dan betekent het dat we allemaal potentieel net zo ziek in ons hoofd zijn, en dat vond  ik een veel spannender gedachte.

Jullie mening is welkom!

PS dit interview met Koch is wel interessant, hij vertelt ook dat hij lang had getwijfeld om de neurologische stoornis erin te schrijven

Popularity: 2% [?]

In design, putting ‘decoration’ on a product that has no other function than changing the appearance (’because it looks nice’), is often considered bad practice, or at least it is in danger of being so. Form follows function - and if it doesn’t, you better have a very good story to tell why.

In the design of digital systems, there is in principle no way that form can follow function because the functionalities simply have no form (other than bits being changed on a chip, but even that can have an innumerable amount of different forms just to create one and the same digital operation). The separation of form and function has been one of the pillars of the functionalist thesis in cognitive science: the physical implementation of a (cognitive) function can in principle have any particular form - and so the physical form is not what is important about understanding cognitive functions. For example, we can do arithmatic with pencil and paper, by hart, with a mechanical calculator, a microchip, or even with a complicated kind of mill. If we put that to the extreme, claiming that only human biological brains can be truly ‘intelligent’ is considered antropo-chauvinism: it excludes the possibility that the same ‘functions’ could be implemented in intelligent extra-terrestial Martian gass-clouds as well. (Or in human-built machines, for that matter).

Now when you design a digital photocamera the controls can in principle have any form you like, because the functions you attach to the controls are digital instead of mechanical. In old-fashioned mechanical camera’s, at least some controls reflected the mechanical operation that they controlled (zooming meant you had to change the distance of the lenses which was done right on the lense box itself, and going from one picture to the next meant you had to scroll the film over some distance, which you did with a hook attached to the scroll-wheel. The mappings between the controls and the functions were al ‘real’, executed as ‘real’ physical movements in time-space, not just digital metaphors implemented as flip-flops on a microchip. (Again, to press the point, the flip-flops in the end are of course implemented as real physical effects, i.e. changes in voltage in the microchip, but there is no fixed relation between what physically happens in the chip and the functional effect it has in the digital system. In some sense the *form* of the voltage changes contain no intrinsic meaning, it is not the *form* of the flip-flops that determines what a particular flip-flop *refers* to (what it ‘means’) - that relation is designed and arbitrary, we have fix on one particular table of relations in order to make the system actually work, but we could have designed another table of relations for creating exactly the same ‘meanings’).

Tangible interaction is interesting because it tries to return to these direct and intuitive mappings between the control (what the user does) and the function (what effect it has in the machine). But of course, since it is really all digital computing inside, tangible interaction is still in danger of being ‘just appearance’. What are the right ‘tangible mappings’ and how to decide on that? Suppose we make a hook on the right top corner of a digital camera and if you turn the hook this will ‘mean’ that you switch from a previously taken photograph to an open screen, camera ready, for taking another one? Would this be ‘good’ design? I don’t know. I guess it would be ‘too easy’, too ‘banal’ in some sense, to do that. So acknowledging that it has some intrinsic quality to return to a ‘form follows function’ kind of design doesn’t directly help you in getting it right, tangible interaction needs its own language and best practices. (Of which I have seen many wonderful examples at TU/e)

I was thinking of one other aspect that I haven’t read about a lot in discussions on tangible interaction. This is the fact that not only are the digital functions ‘without form’, also many of the ‘primary functions’ of the modern technologies we create are without form. With ‘primary functionality’ is meant the main function the product has for the user. So although there are many digital functions in a digital camera (zooming, taking the photo, storing it, changing the lighting etc..) all these technical functions serve the primary function of enabling a person to make photo’s.

However, there are many ‘activities’ that are not so easily defined as ‘making a photo’. Many activities in our daily, Western lives are ‘thinking’ activities. Say you want to design a tool that enables you to ‘be more creative’, to ‘think more precise’, to ‘get to the core of a problem’, to ’save important bits of information’, to ‘learn from experiences’, etc…

Now I am definitely not a ‘functionalist’ in the sense I defined above. Embodied cognition is basically the anti-thesis of functionalism in cognitive science: it states that the physical forms matter, in fact, the physical forms of the body (including brain activity, but also the body proper), the world, and the dynamic patterns of our body as it is acting in that world, are the fundamental grounding of cognition. What you think is *specifically* determined by, and dependent on, those forms, not ‘designed’ on the basis of some computational table of relations that ‘implements’ abstract functions in an (arbitrary) physical format. If you think a particular thought, it would not be possible to design another system, with another physical form, that ‘thinks exactly the same thought’. This also means that you and I can never ‘think the same thought’. We can agree on the meaning of a word in a language (let’s both think of a banana!) but what we actually think when we decide to think of a banana is never the same for you and me.

No I am not presenting the full argument (don’t know if I could), but just let us assume that this is the case.

Then how would you design a modern, digital technological device, that should support “thinking” in general?

Perhaps that design question is the wrong question to ask. “Thinking” is not something like “taking a photograph”. You can “think about taking a photograph”, and that would be most easy to do if you have a photo-camera in hand. But you can also think about “Sailing” and that would be more easy if you actually sit in a sailboat, and holding a photocamera would only get in the way. So it seems that, in any case in the naive sense of ‘thinking’, there is no form that connects a product to ‘thinking’ as a general function of human life, since any particular thought is supported by different, particular forms. Thinking is best supported *using* the very things that we care to think *about*.Or saying it another way: thinking doesn’t happen in the void, it is always part of a particular activity involving particular objects and structures in the real world. Thinking doesn’t exist, only ‘thinking about X while doing Y’ does. And the physical forms that are relevant here are the forms of X and Y, not some abstract ‘form of thought’.

So although embodied cognition is antithetical to functionalism, in the end, for the designer, they both have the same problem: there doesn’t seem to be any easy, reliable relation between ‘a thought’ and ‘the physical world’ that you can work with, while it is these kinds of relations (like the hook and the film-scroll-function) that you would want to have in order to guide your design.

The only way, I guess, is to create a system where the particular form of the interface is completely arbitrary - and doesn’t get in the way- and behind this arbitrary form is a flexible ‘world’ where one can create ones own personal set of ‘thinking tools’. This world might be either digital or physical, as long as the world is large and flexible enough such that everybody can create a ’sub-world’ that fits his own particular purposes.

One such ‘product’ is the world itself!

The digital world of the internet is another such world perhaps, although the interface to it definetely gets in the way and it is the question whether the internet can be seen as a full-blown world or still only as a metaphorical model of it.

Here my thoughts stop (or my world ends) … to be continued

Popularity: 2% [?]

In vallende schemering probeerden de moeder en een opgeschoten oudste zoon het pluimpje zo lang mogelijk in de lucht te houden.
Hun gebruinde benen staken in witte korte broeken, waarin dikke zomerse konten, die wiegden op de maat van het spel.
In een dagelijks leven zouden deze twee hoogstwaarschijnlijk zelden zo samen zijn als nu, ook al was hij eens uit haar geboren.
Op de achtergrond klonk de drukte uit het stenen wc-huisje, dat met zacht geschijnsel de badmintonrackets nog eenmaal deed glinsteren.

Jumilhac-le-Grand, Juli 2010.

Popularity: 3% [?]

De ongeboren babies in Huxley’s Brave New World kregen in hun kunstmatige baarmoeders subliminaal boodschappen ingefluisterd, zoals “better ending than mending”. Zo werden ze alvast opgevoed tot consumenten die liever nieuwe spullen kochten dan iets te repareren: goed voor de economie. Ben benieuwd wat een ultrarechtse regering hiervan zal vinden aangezien de huidige trend er een is van duurzaam, ecologisch, en met authentiek-pittoresk stro in je muren en leem.

Ik moest in ieder geval aan deze tekst denken omdat electrische apparaten bijna zonder uitzondering vervangen moeten worden als ze stuk gaan (een draadloze internet router bijvoorbeeld?) terwijl ik gisteren voor 4.50 mijn lederen slippers heb laten repareren die van Heel Erg Kapot nu weer ZGAN zijn.

Ik werk in de electronische business maar ik heb authentiek-pittoreske nostalgie naar de tijd dat computers nog van leer gemaakt waren…

Popularity: 4% [?]

Vandaag, vrijdag de dertiende, heb ik eigenhandig draadloos internet weer aan de praat gekregen.

Maar nu ik dat zo opschrijf zal het wel snel uitvallen…

Popularity: 3% [?]

Even een nostalgisch intermezzo, want er zijn genoeg andere dingen waar ik over kan schrijven, maar dat doe ik nu even niet…:-)

Ik mis de tijd waarin dit liedje gemaakt is en de sfeer die eruit spreekt. Omdat mijn ouders wel een beetje vreemde mensen waren, was dit voor mij dagelijkse kost, maar ik denk dat veel van mijn vrienden en kennissen helemaal niet weten wat dit is, waar het over gaat, waar het vandaan komt en er verder ook geen speciale gevoelens bij hebben. Voor je het weet heeft niemand dat weer. Gelukkig is zoiets op YouTube altijd wel weer terug te vinden tegenwoordig. Toen mijn ouders studeerden en ook nog later toen ik jong was was ‘iedereen’ (dwz iedereen waar zij mee omgingen) links, tegen de regering, tegen het establishment, tegen apartheid, tegen Israel, tegen Amerika, tegen kapitalisme of alles wat er maar naar rook (PvdA was een rechtse partij), tegen kernenergie, voor gelijke verdeling van goederen en macht, emancipatie van de vrouw, emancipatie van de Derde Wereld, wijkwerk, abortus, actie, revolutie, of in ieder geval heel veel demonstreren. Het klinkt een beetje alsof ik er de draak mee steek zo maar dat is helemaal niet waar. Ik zie heel veel goeds in het idealistische denken van toen. Het was namelijk gericht op het goede, of het nou praktisch uitvoerbaar was of niet. Daarentegen vind ik veel rechtse, kapitalistische praktijken nog altijd gericht op het slechte, ook al werken ze enorm goed in de praktijk. Ze zijn gericht op persoonlijke macht, verrijking van individueen ten koste van anderen, winnen om het winnen, vuil spel spelen, anderen kapot maken, en daar dan ook nog over opscheppen. Zo is het gewoon nog steeds maar niemand lult er meer over. Ook mijn ouders hoor ik er niet vaak meer over. Groen Links is tegenwoordig meer bezig met Groen dan met Links. Eerlijk gezegd interesseren de koeien en de kippen en het oerwoud mij maar bitter weinig, als er nog steeds hele volkstammen mensen worden onderdrukt en uitgebuit. Waar is dat linkse gevoel voor in opstand komen toch gebleven? Is er werkelijk geen reden meer om met oprechte woede over al het onrecht in de wereld in actie te komen? Is het werkelijk zo belangrijk dat we nu schijnen te weten dat demonstreren ‘niet helpt’? Moest het helpen dan? Het was toch niet *functioneel*? Functioneel. Effectief. Resultaatgericht. Optimaal. Dat zijn op zich al ‘rechtse’ woorden, geleend uit de metafoor die van alle processen machines maakt die je dan kunt gaan optimaliseren. Het was uit principe! (Of is dat een illusie?). Soms, als ik zulke liedjes weer eens hoor, heb ik weer het gevoel dat ik te laat geboren ben en in het verkeerde land woon. Hier in Nederland blaas ik dan maar op mijn vuvuzela en hoop het beste van.

Telegraafgelul - de Veulpoepers.

Wij Beatrix is de moeder van Holland
waakt over ons elke dag en nacht
en onze regering die gaat wel om
betalen blij de parels en pracht

Het is niet waar
het is allemaal gelogen
het is niet waar
Tis enkel flauwekul
het is niet waar
het is toch overdreven
het is niet waar
het is…Telegraafgelul

Er is werkeloosheid door de Turken
want die pikken onze banen in
en in het donker verkrachten ze kinderen
en daarna gelijk ons gezin

Het is niet waar
het is allemaal gelogen
het is niet waar
Tis enkel flauwekul
het is niet waar
het is toch overdreven
het is niet waar
het is…Telegraafgelul

Als we allemaal door willen blijven leven
moeten we aan de kernenergie
anders zal het in Holland donker worden
zo vertelt ons een atoomgenie

Het is niet waar
het is allemaal gelogen
het is niet waar
Tis enkel flauwekul
het is niet waar
het is toch overdreven
het is niet waar
het is…Telegraafgelul

Bezuinigen op culturele zaken,
sociale diensten en het onderwijs
als iedereen door wil blijven werken
betalen we daarvoor toch samen die prijs

Dat doen we niet
ze moeten het maar bekijken
We betalen niet
voor leugens en bedrog

Dat doen we niet
ze moeten het maar bekijken
We betalen niet
O nee

Dat doen we niet
ze moeten het maar bekijken
We betalen niet
voor leugens en bedrog

Dat doen we niet
ze moeten het maar bekijken
We betalen niet
O nee

Dat doen we niet
ze moeten het maar bekijken
We betalen niet
voor leugens en bedrog

Dat doen we niet
ze moeten het maar bekijken
We betalen niet
O nee

We betalen niet!

Popularity: 6% [?]

I didn’t have a category called ‘voetbal’ (soccer) yet.

So now I do.

Popularity: 6% [?]